δοκιμη

Οταν οι δικτάτορες και οι τύραννοι επιζητούν να καταλύσουν τις ατομικές ελευθερίες, ο πρώτος τους στόχος είναι το Δικηγορικό Λειτούργημα. (Leonidas Jaworski, Ειδικός Εισαγγελέας στο σκάνδαλο Watergate.)

Μηδενί δίκην δικάσης,πριν αμφοίν μύθον ακούσης

"Μηδενί δίκην δικάσης,πριν αμφοίν μύθον ακούσης"(Πιτθέας 1240 π.χ)

"Τον άρχοντα, τριών δει μεμνήσθαι: Πρώτον μεν ότι …. ανθρώπων άρχει, δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει, τρίτον ότι …. ουκ αεί άρχει".(Αγάθων 448 π.Χ. – 400 π.Χ. Αθηναίος Τραγικός Ποιητής)
Ου γαρ ο δικαστής,ουδ’ ο βουλευτής,ουδ’ ο εκκλησιαστής άρχων εστί,αλλά το δικαστήριον,η βουλή και ο δήμος.(Αριστοτέλης,384-322 π.Χ.)
"Tο ζητούμενο της Δικαιοσύνης είναι ζητούμενο πλέον που εντάσσεται στον ρομαντισμό"
PhotobucketΑΝΑΣΤΕΛΛΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ ΜΕΧΡΙ.....

«Τρία πράγματα πρέπει να θυμάται κανείς όταν βρίσκεται στην εξουσία: Οτι κυβερνάει ανθρώπους, ότι πρέπει να διαχειρίζεται την εξουσία σύμφωνα με το νόμο και ότι δεν θα κυβερνάει αιώνια.» (Αγάθων 448 π.Χ. – 400 π.Χ. Αθηναίος Τραγικός Ποιητής)
Ι want my money back (Eλληνιστί: Φέρτε πίσω τα κλεμμένα)
ΚΑΙ ΜΗ ΞΕΧΝΑΤΕ:"Ο Δικηγόρος κι' ο γαμπρός ό,τι πάρει ομπρός" (Κρητική παροιμία)

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΟΣΕΙ ΒΑΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΑ.



ΚΥΡΙΟΝ 

ΓΙΑΝΝΗΝ ΝΤΑΣΚΑ ΕΚΔΟΤΗ - Δ/ΝΤΗ  ΤΩΝ
ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ  ΘΕΜΑΤΩΝ ΑΘΗΝΑΣ 

"Η Δικαιοσύνη δεν
είναι μόνον η πηγή
 όλων των αρετών,
 αλλ’ ανυψώνει κα
 το Έθνος"

Κύριε Ντάσκα,

 Στα όσα γράφετε στο αυτοτελές κείμενό σας για "κλιμάκιο Δικαστών υπό τον Αρχιμανδρίτη Ιάκωβο" (Πολιτικά θέματα τεύχος 1.442/19-11-2004), επιτρέψατέ μου να προσθέσω συμπληρωματικά τα παρακάτω που σχετίζονται άμεσα με τη Δικαιοσύνη και την απονομή της. Με τα διεφθαρμένα ήθη και την εξάπλωση της διαφθοράς σε ευπαθείς τομείς της Δημόσιας ζωής του τόπου, στην πολιτική και τους πολιτικούς και στους Έλληνες πολίτες, επόμενον και φυσικό επακόλουθο είναι να μολύνεται και η Δικαιοσύνη, που κατά τον Γάλλο Σατομπριάν "είναι το ψωμί ενός Έθνους. Πεινάει πάντοτε γι’ αυτό".

Κατά τον Γέριγκ, κορυφαίο Γερμανό Νομικό (1818-1892) διατελέσαντος καθηγητού του Ρωμαϊκού Δικαίου σε πολλά πανεπιστήμια της Ευρώπης, αναφερόμενος στο Δίκαιο και τη Δικαιοσύνη έγραψε: «Το δίκαιο, δεν είναι μια απλή σκέψη, αλλά δύναμη ζωντανή. Γι’ αυτό η Δικαιοσύνη στο ένα της χέρι κρατάει τη ζυγαριά, με την οποία ζυγίζει το δίκαιο, και στο άλλο κρατάει το σπαθί με το οποίο προφυλάσσει το δίκαιο. Το σπαθί, χωρίς τη ζυγαριά, είναι γυμνή βία, κι’ η ζυγαριά, χωρίς το σπαθί είναι η αδυναμία τη δικαιοσύνης. Και τα δύο, σπαθί και ζυγαριά, είναι απαραίτητα και συνδυασμένα αναμεταξύ τους. Κατάσταση δε δικαίου επικρατεί τότε μόνο, όταν η δύναμη, με την οποία η δικαιοσύνη κρατεί το σπαθί, εξισώνεται με την επιδεξιότητα, με την οποία χειρίζεται τη ζυγαριά»

Η Δικαιοσύνη πάσχει σήμερα επειδή τα θεμέλιά της υπήρξαν σαθρά. Διαβρωμένη εξ υπαρχής από το κατεστημένο των Κοτσαμπάσηδων και Φαναριωτών τραυματίζεται και κατολισθαίνει από γενιά σε γενιά. Τα Συντάγματα του Αγώνα ήταν Δημοκρατικά, Φιλελεύθερα και προοδευτικά και κατοχύρωναν την ισοπολιτεία και την ισονομία επηρεασμένα από τις φιλοσοφικές δοξασίες του Λόκ "περί των φυσικών δικαιωμάτων του ατόμου", του Ζ.Ζ. Ρουσσώ "περί της γενέσεως και της ανισότητος των ανθρώπων" και του "Κοινωνικού Συμβολαίου" και των λεγομένων "Εγκυκλοπαιδιστών", οι οποίοι ανήκον εις το Ριζοσπαστικόν και επαναστατικόν πνεύμα του ΙΗ΄ αιώνος, όπως οι Βολταίρος, Διδερώ, Ελβέτιος και άλλοι, και σε μεγάλο μέρος από τα Γαλλικά επαναστατικά Συντάγματα του 1793 και 1795 καθώς και από την Αμερικανική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Για την ιστορία, ας γραφεί ότι "το Σύνταγμα της Τροιζήνος" ήτο το τελειότερον των Συνταγμάτων της επαναστάσεως και μάλιστα εμπνευσμένον εντόνως τας Δημοκρατικάς και Φιλελευθέρας ιδέας, ώστε δικαίως ελέχθη ότι υπερέβαινε τα ισχύοντα τότε και εν Ευρώπη. Δια πρώτην φοράν διακηρύσσεται ότι η "Κυριαρχία ενυπάρχει εις το Έθνος, πάσα εξουσία πηγάζει εξ αυτού και υπάρχει υπέρ αυτού". Αλλ’ ούτε το αρτιότερον και ωραιότερον εκ των Συνταγμάτων της Επαναστάσεως επρόκειτο να εφαρμοσθή. Μετά από ολίγους μήνες η εφαρμογή του ανεστάλη γιατί οι Νόμοι και η Δικαιοσύνη δεν αφορούσαν την κυρίαρχη τάξη και τους προνομιούχους. Από τότε, η Δικαιοσύνη με μικρά και φωτεινά διαλείμματα καθίσταται θεραπαινίδα της πολιτικής εξουσίας. Το ισχύον σήμερα Σύνταγμα περιέχει θεμελιώδεις διατάξεις, όπως η ισότητα των Ελλήνων έναντι των Νόμων, η διάκριση των Εξουσιών, Νομοθετική – Εκτελεστική – Δικαστική.

Είναι σήμερα η Δικαιοσύνη ανεξάρτητη από την πολιτική εξουσία; Με την ισοβιότητα και τις άλλες συνταγματικές εγγυήσεις προστατεύεται ο δικαστής από παρεμβάσεις; Με αυτές τις προϋποθέσεις επιτελεί το καθήκον του να προστατεύει τον πολίτη από τις αυθαιρεσίες της εκτελεστικής εξουσίας και τις συγκρούσεις του με τους φορείς της; Τί συμβαίνει στην πραγματικότητα; Η Δικαιοσύνη, ως στοιχείο του κρατικού συστήματος αντιμετωπίζει παντού και πάντοτε, άμεσες ή έμμεσες παρεμβάσεις της πολιτικής εξουσίας για επηρεασμό ή χειραγώγηση.

Το Σύνταγμα, παρέχει τυπικά στους Δικαστάς, όλες τις εγγυήσεις για τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας και το ανεπηρέαστο της κρίσης τους. Το άρθρο μάλιστα 26 (παρ.3) του καταστατικού χάρτη, ορίζει ότι "η δικαστική λειτουργία ασκείται από τα δικαστήρια. Οι αποφάσεις τους εκτελούνται στο όνομα του Ελληνικού Λαού ".

Στην πράξη όμως οι κατοχυρωμένες από το Σύνταγμα εγγυήσεις είναι διάτρητες. Θεωρητική η διάκριση των τριών εξουσιών. Η εκτελεστική εξουσία έχει κατεδαφίσει τα διαχωριστικά τείχη ή έχει διαβρώσει τα τοιχώματα και οι Κυβερνήσεις με τους επαγγελματίες πολιτικούς μεταδίδουν το μίασμα της διαφθοράς. Η εκτελεστική εξουσία, ελέγχοντας τη Νομοθετική, εισβάλλει στη Δικαιοσύνη και μολύνει τους λειτουργούς της. Μερικές φορές οι παρεμβάσεις είναι προκλητικές και βάναυσες. Πρωθυπουργοί καθορίζουν με δημόσιες δηλώσεις τους ετυμηγορία και διαδικασίες. Βουλευταί διασύρουν την Δικαιοσύνη και διακηρύσσουν ότι "η κρίση του λαού", δηλαδή της κομματικής τους αγέλης, έχει μεγαλύτερη εγκυρότητα από τις αποφάσεις των δικαστηρίων. Και ναι μεν το Σύνταγμα καθιερώνει την διάκριση των εξουσιών και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, το ίδιο όμως Σύνταγμα φαλκιδεύει αυτές τις θεμελιώδεις καταστατικές αρχές, με το άρθρο 90 (παρ.5) που ορίζει ότι "οι προαγωγές στις θέσεις του προέδρου του Συμβουλίου Επικρατείας, του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου ενεργούνται με προεδρικό διάταγμα τη προτάσει του Υπουργικού Συμβουλίου".

Το αυτό ισχύει και για τις θέσεις των Εισαγγελέων και Αντεισαγγελέων του Αρείου Πάγου. Η εκτελεστική – πολιτική εξουσία διορίζει τους επικεφαλής των ανωτάτων Δικαστηρίων επειδή χρειάζεται τοποτηρητάς στους νευραλγικούς αυτούς τομείς για τον έλεγχο των τριών κλάδων δια μέσου των εκλεκτών της. Οι επιλογές και οι προαγωγές γίνονται συνήθως με κομματικά κριτήρια και όχι αξιοκρατικά. Όχι με βάση τα προσόντα, την αρχαιότητα, το δικαστικό ήθος κλπ, με αποτέλεσμα να παραβιάζεται η επετηρίδα. Και το χειρότερο! Στο ίδιο άρθρο του Συντάγματος (παρ.6)αναφέρεται: Οι αποφάσεις ή πράξεις κατά τις διατάξεις αυτού του άρθρου δεν προσβάλλονται ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας. Δηλαδή, η προώθηση των ημετέρων και ευνοουμένων στα κορυφαία αξιώματα, στην πυραμίδα της Δικαιοσύνης, δεν υπόκειται σε δικαστική προσβολή! Καθιερώνονται δηλαδή και νομιμοποιούνται από τον καταστατικό χάρτη οι αυθαιρεσίες και οι κομματικές συναλλαγές της διεφθαρμένης πολιτικής εξουσίας.

Ποιοί ψήφισαν αυτήν την σκανδαλώδη διάταξη, που υποδουλώνει και εξευτελίζει τη Δικαιοσύνη; Οι λεγόμενοι αντιπρόσωποι του Ελληνικού Λαού, τα δύο κόμματα που ασκούν εναλλασσόμενα την εξουσία. Μόνο που οι πολίτες ψηφοφόροι, ο Ελληνικός Λαός, η Κοινωνία είναι ξένοι και αμέτοχοι. Η "λαϊκή κυριαρχία" στο αποκορύφωμα του εμπαιγμού και της κοροϊδίας. Διάτρητο είναι και το σύστημα των προαγωγών σε όλες τις βαθμίδες της Δικαστικής Ιεραρχίας, των τοποθετήσεων, των μεταθέσεων, των αποσπάσεων και των μετατάξεων, αφού γίνεται από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, στο οποίο προεδρεύει ο εκλεκτός του Κυβερνώντος Κόμματος. Και όπως είναι φυσικό η πολιτική εξουσία έχει την δυνατότητα να καθορίζει τη σύνθεση της έδρας. Λειτουργεί επομένως στη Δικαιοσύνη μια sui generis (ιδιότυπη) διπλή ιεραρχία Δικαστική και Πολιτική.

Η Πολιτική  εξουσία με όλα τα συμπαρομαρτούντα μείον έχει συνταγματικό δικαίωμα να διορίζει την ηγεσία της Δικαιοσύνης και τη δυνατότητα εξαναγκασμού των δικαστών να υπακούουν στα κελεύσματά της. Μεταχειρίζεται τους δικαστές σαν δημοσίους υπαλλήλους και όχι σαν δικαστικούς λειτουργούς, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται και στο δικαστικό σώμα διαβρωτικά φαινόμενα. Για παράδειγμα: Το πόρισμα της έρευνας που έγινε σε  Πανελλήνια κλίμακα  (1991-1992 ) ύστερα από καταγγελίες για κυκλώματα διαφθοράς στους κόλπους της Δικαιοσύνης. Το πόρισμα (Μαΐος 1992) εντόπισε επίορκους δικαστάς και αποφάσεις παράνομες και σκανδαλώδεις, όπως αποφυλακίσεις καταδίκων για σοβαρά εγκλήματα από δικαστικά συμβούλια, καταδίκων για λαθρεμπορία ναρκωτικών, ακόμα και για ανθρωποκτονίες. Αναφέρεται επίσης ότι στο πρώτο τρίμηνο του 1990 αναβλήθηκαν οι 101 από τις 165 υποθέσεις ναρκωτικών. Στον τύπο καταγγέλλονται απόπειρες δωροδοκίας δικαστών, ύποπτες παραγραφές αδικημάτων, εξαφανίσεις δικογραφιών, αθωώσεις σε δευτεροβάθμια δικαστήρια παρά τις βαρειές πρωτόδικες καταδίκες, πλαστά πιστοποιητικά ασθενείας και τοξικομανίας, το σκάνδαλο των διαιτησιών, πλήρης αδιαφορία μερικών εισαγγελικών λειτουργών για αυτεπάγγελτη δίωξη παρανομούντων, και άλλα και άλλα πολλά. Υπήρχαν και υπάρχουν δικασταί, λίγοι ασφαλώς, που δέχονται επηρεασμούς ως λειτουργοί και ως άτομα και αντιμετωπίζουν πιέσεις από τους προϊσταμένους τους.

Η πολιτική εξουσία έχει και άλλες δυνατότητες να παρεμβαίνει στο έργο της Δικαιοσύνης με αποτέλεσμα να αποκλείει την ανεξαρτησία ή την ουδετερότητα του Δικαστή που πιέζεται ασφυκτικά από την εκτελεστική εξουσία και από οικονομικούς δελεασμούς. Υπάρχει μιά σχέση αφανούς και αθέμιτης εξάρτησης του Δικαστού από την εκτελεστική εξουσία. Παράδειγμα η υπόθεση των χρυσοφόρων διαιτησιών – επιδιαιτησιών – συχνά ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων που δημιούργησε μεγάλο ηθικό πρόβλημα και τέλος, ας μη ξεχνάμε το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου και τα χρέη που χάρισε η Δικαιοσύνη – πολλά δισεκατομμύρια – στην ΑΕΚ, τον ΠΑΝΙΩΝΙΟ, τον ΑΡΗ και άλλες ομάδες, με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου. Αυτά τα τελευταία, προξένησαν πολύ έντονη συγκίνηση, βαθιά συγκίνηση, βαθιά ψυχική ταραχή, μεγάλη αγανάκτηση και απογοήτευση στον Έλληνα πολίτη.

Ο Δικαστής φοβάται να αντιταχθεί στην ιδεολογία της εξουσίας και πολύ περισσότερο να ελέγξει τις πράξεις της.

Η εξάρτηση της Δικαιοσύνης οδηγεί αυτομάτως στην αναξιοπιστία μερικών εκ των λειτουργών της. Συχνά ετυμηγορίες των Δικαστηρίων προκαλούν το περί δικαίου λαϊκό αίσθημα και δημιουργούν ερωτηματικά για σκοτεινές επιρροές. Απονέμεται πράγματι η Δικαιοσύνη όταν εύπορος που καταδικάζεται σε μεγάλη ποινή πληρώνει και αφήνεται ελεύθερος και ο πτωχός που καταδικάζεται σε μικρή ποινή οδηγείται στο δεσμωτήριο εξ αιτίας της αχρηματίας του; 

Δημιουργείται ακόμα η εντύπωση που αντικατοπτρίζεται στις αντιδράσεις του τύπου πως απαλλάσσονται ή δέχονται θωπευτική ποινή εγκληματίες εξ αιτίας της φήμης ή του άνομου πλούτου τους και κατακεραυνώνονται ταλαίπωροι μικρολωποδύται όπως στον ΙΘ΄ αιώνα.

Στην Αθηναϊκή Δημοκρατία του Ε΄ αιώνα π.χ. για να διασφαλισθεί το αδιάβλητο των δικαστικών αποφάσεων λαμβάνονταν αυστηρά προληπτικά μέτρα που καθιστούσαν αδύνατη ή δυσχερή τη διαφθορά των λαϊκών δικαστών –δωροδοκία ή μεροληψία.

Η πολιτική εξουσία επιχειρούσε πάντοτε να καθυποτάξει τη Δικαιοσύνη περιορίζοντας τις αρμοδιότητές της ή διαφθείροντας δικαστές, με εύνοιες κλπ. για να παρανομεί ατιμώρητη. Για τα εγκλήματα των υπουργών κατά του δημοσίου συμφέροντος – οικονομικά σκάνδαλα, καταχρήσεις και άλλες ατασθαλίες – μόνον η Βουλή έχει δικαίωμα να διατυπώσει κατηγορία. Η εξουσία φρόντισε να κρατήσει σε απόσταση ασφαλείας τη Δικαιοσύνη για να μη φτάνουν ποτέ στο ακροατήριο τα άνομα και επαίσχυντα έργα της. Παραβιάζονται έτσι με βαναυσότητα θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος περί ισονομίας και ισοπολιτείας. Έτσι Υπουργός της Δικαιοσύνης εν έτει 1990 με υποστηρικτή και βοηθό τον τότε Υφυπουργού Οικονομικών παραπλάνησαν και παρέσυραν τους Βουλευτάς του Κοινοβουλίου στη διαμόρφωση εσφαλμένων συμπερασμάτων, ώστε η Βουλή με ψευδή στοιχεία, μη ανταποκρινόμενα στην πραγματικότητα, να ψηφίσει νόμο, δια των διατάξεων του οποίου, διέγραψαν ή απάλλαξαν από χρέη (Δισεκατομμύρια οφειλών) βαθύπλουτους επιχειρηματίες, κατόχους επαύλεων και πολυτελών αυτοκινήτων. Περίπου ένα μήνα προ της ψηφίσεως του Νόμου Υφυπουργός, σε ερώτηση τοπικού Βουλευτή της αντιπολιτεύσεως, εδήλωνε από του βήματος της Βουλής λάβρος και μένεα πνέων: Εγώ δεν προτίθεμαι να χαρίσω Μερσεντές και Τσερόκι! Και πριν αλέκτορας φωνήσαι τρείς απαρνιέται τις προηγούμενες θέσεις του και συντάσσεται με τις απόψεις της Δικαιοσύνης. Άλλος ένας εξευτελισμός και μια υποβάθμιση της εκτελεστικής εξουσίας και μάλιστα από Υπουργό Δικαιοσύνης, ο οποίος σήμερα διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο, πρωταγωνιστεί στην ανανέωση του κόμματος της Αντιπολίτευσης και είναι το persona grata, το προσφιλές πρόσωπο του Αρχηγού της. Ο απλός πολίτης παραπέμπεται και για το πιο ασήμαντο αδίκημα. Για τις ενδεχόμενες κακουργίες των κορυφαίων της πολιτικής απαιτείται κοινοβουλευτική έγκριση[1]. Με αυτή την παράλογη και αντιδημοκρατική διάκριση νοθεύεται το έργο του δικαστή αφού την εισαγγελική αρχή υποκαθιστούν οι βουλευτές κατήγοροι που παρωθούνται όχι από ανεξάρτητη δικαστική συνείδηση αλλά από κομματικές σκοπιμότητες, εμπάθειες και μεροληψίες, με αποτέλεσμα να εμπλέκεται το δικαστήριο στους πολιτικούς ανταγωνισμούς και, το χειρότερο, να κινείται κατά τη διαδικασία σε δεσμευτικά πλαίσια προκαθορισμένα από εξωδικαστικά πρόσωπα και συμφέροντα.

Και όμως, ένας πρόεδρος της Δημοκρατίας υποστήριξε ότι «οι πρωθυπουργοί δεν κάθονται στο εδώλιο του ποινικού δικαστηρίου, πηγαίνουν στα σπίτια τους», υπέχουν δηλαδή πολιτική αποκλειστικά ευθύνη, ακόμα και αν προκαλέσουν συμφορές στον τόπο. Η αλληλεγγύη των ανθρώπων της εξουσίας για το απυρόβλητο από τη Δικαιοσύνη εκδηλώθηκε προκλητικά με την υιοθέτηση – χωρίς αισχύνη – του χουντικού νόμου περί ευθύνης υπουργών, που καθιστά δυσχερέστατη την παραπομπή πολιτικών για εγκλήματα κατά των εθνικών και λαϊκών συμφερόντων.

Εκδήλωση αλληλεγγύης αλλά και αυτοπροστασίας αποτελεί η σκανδαλώδης απόπειρα της πολιτικής εξουσίας (Ιούνιος 1992) να υποβαθμίσει το στυγερό αδίκημα της απιστίας κατά των συμφερόντων του Δημοσίου – «απιστία περί την υπηρεσίαν» – από κακούργημα σε απλό πλημμέλημα. Πρόκειται για συντονισμένη επιχείρηση που αποβλέπει στην τελική αποποινικοποίηση των εγκλημάτων της εξουσίας ώστε οι αξιωματούχοι της να παρανομούν, να ρουσφετολογούν και να λεηλατούν ατιμώρητοι. Αποβλέπει δηλαδή στη νομιμοποίηση της διαφθοράς και της ασυδοσίας των κυβερνώντων και στον παροπλισμό της Δικαιοσύνης. Έτσι οι άνθρωποι της εξουσίας, όταν βρεθούν στην αντιπολίτευση, δεν θα ανησυχούν για ποινικές διώξεις και θα απολαμβάνουν πανευτυχείς τα προϊόντα των λεηλασιών τους, υλικών και ηθικών. Και με την πρακτική εφαρμογή της λαϊκής παροιμίας «τόνα χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυό το πρόσωπο», τα κόμματα εξουσίας δεν αποκλείεται να χαρακτηρίσουν πταίσμα και το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας…

Οι επεμβάσεις της πολιτικής εξουσίας στη λειτουργία της Δικαιοσύνης είναι μέγα σκάνδαλο, έγκλημα στυγερό που αποσυνθέτει την κοινωνία και αποθηριώνει τον πολίτη. Και ενώ τα κόμματα εξουσίας κόπτονται για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης στην πραγματικότητα την εξευτελίζουν επιχειρώντας να την καταστήσουν όργανό τους. Με τις παρεμβάσεις των ανθρώπων της εξουσίας στη Δικαιοσύνη καταρρακώνεται το Σύνταγμα και καταργείται η διάκριση των εξουσιών. Ο πολίτης χάνει την εμπιστοσύνη του στη Δικαιοσύνη και τελικά η ίδια η Δικαιοσύνη αυτοχειριάζεται.

Ανεπανόρθωτο πλήγμα δέχτηκε η ελληνική Δικαιοσύνη κατά την διαδικασία στο Ειδικό Δικαστήριο για την περιβόητη «κάθαρση» (1990-1991). Ήταν η φρικτότερη δοκιμασία στην ιστορία της. Πολιτικές σκοπιμότητες και ατομικά συμφέροντα οδήγησαν στην κομματικοποίηση της δίκης. Η μετάδοση της διαδικασίας από τα τηλεοπτικά μέσα μετέβαλε τη δίκη σε θλιβερή παράσταση με σκηνοθετημένους κορδακισμούς των παραγόντων της για επηρεασμό του κοινού. Με αποτέλεσμα την άγρια διαπόμπευση της Δικαιοσύνης στην αίθουσα του δικαστηρίου, στους δρόμους της πρωτεύουσας, στις τηλεοπτικές οθόνες και στις στήλες του Τύπου. Φαινόμενο μοναδικό ίσως στην παγκόσμια ιστορία. Διάτρητη η Δικαιοσύνη από τις αθλιότητες των κομματαρχών που πάσχισαν να τη χρησιμοποιήσουν για ιδιοτελείς και μιαρούς σκοπούς. Και η Κοινή Γνώμη παρακολουθούσε τις ασχημίες, άλλοτε με οργή και απόγνωση και άλλοτε με καγχασμούς και χλεύη[2].

Άλλη μια υπονόμευση και αποδυνάμωση της ουσίας του Συντάγματος και των θεσμών δια της οποίας αλλοιώνεται η Νομοθετική Εξουσία, είναι η φάμπρικα, τα τεχνάσματα και τα κόλπα των τροπολογιών. Κυβερνήσεις και Υπουργοί, απροειδοποίητα και γρήγορα, προκειμένου να προλάβουν αρνητικές αντιδράσεις, πολλές φορές νύκτωρ και χωρίς την παρουσία Βουλευτών, με κενά τα έδρανα ψηφίζουν τροπολογίες χαριστικές, μεροληπτικές κατά παράβασιν του άρθρου 4 του Συντάγματος, περί ισότητος των Ελλήνων, των Νόμων και ότι συνάδει σε ένα ευνομούμενο κράτος. Κατά καιρούς, σε νόμους, υπήρξαν φωτογραφικαί διατάξεις που προσδιόριζαν σε τέτοιο βαθμό τα προσόντα που απαιτούνται, ώστε να ταιριάζουν σε ένα άτομο. (Χαρακτηριστική η περίπτωση ΠΑΧΤΑ που προκάλεσε την οργή όλων). Αποκορύφωμα της φαυλότητος κατά την άσκηση του Νομοθετικού έργου.

Η διαφθορά της πολιτικής εξουσίας απειλεί τη Δικαιοσύνη με εκβορβόρωση. Επιβάλλεται επομένως λαϊκή πίεση για συνταγματικές μεταρρυθμίσεις ώστε να κατοχυρωθεί η απόλυτη και αδιατάρακτη ανεξαρτησία της, να απαλλαγή το δικαστικό σώμα από τις ατιμωτικές επεμβάσεις και να αποκατασταθεί η αξιοπιστία και το κύρος της. Για να γίνει η Δικαιοσύνη θεσμός αδιάβροχος και αδιαπέραστος από την πολιτική διαφθορά, καταφυγή και προστασία για τον πολίτη και την κοινωνία. Αυτονομία πλήρης και αυτοδιοίκηση της Δικαιοσύνης χωρίς επιλογή των ηγετικών στελεχών της από την πολιτική εξουσία. Να ισχύει η ανάδειξη των αρίστων από το ίδιο το δικαστικό σώμα.

Αυτό όμως προϋποθέτει ποιοτική – και με μισθολογικές διαφοροποιήσεις – αναβάθμιση του κλάδου για να ανανεωθεί σταδιακά, με την προσέλκυση νέων προικισμένων νομικών υψηλού επιστημονικού εξοπλισμού, πνευματικής καλλιέργειας και ήθους[3]. Για την ένταξη στο δικαστικό σώμα πρέπει να καθιερωθεί ειδική ακαδημαϊκή κατάρτιση και επαγγελματική προπαρασκευή – έδρα δικαστικού προσανατολισμού στις νομικές σχολές και πρακτική μαθητεία στις αίθουσες των δικαστηρίων[4].

Έτσι, αυτόνομη, αυτοδιοικούμενη, αδιαπέραστη και ανεμπόδιστη η Δικαιοσύνη, χωρίς εξαρτήσεις, επεμβάσεις, δουλείες και επιρροές θα εκφράζει τη συνταγματική τάξη και τη λαϊκή κυριαρχία. Θα ελέγχει τις παρανομίες της πολιτικής εξουσίας και θα κινητοποιεί τον διωκτικό μηχανισμό για κάθε ατασθαλία και σε οποιοδήποτε επίπεδο. Καμμιά διάκριση ανάμεσα στους επαγγελματίες της πολιτικής, στους ανθρώπους της εξουσίας και των κομματικών μηχανισμών και στον απλό πολίτη. Απαξάπαντες ίσοι ενώπιον του νόμου. Ούτε νόμοι περί ευθύνης υπουργών, ούτε Δικαστήρια, ούτε ασυλία βουλευτών.

Πριν από την αναθεώρηση του Συντάγματος, είχα προτείνει να συμπεριληφθεί η ακόλουθη διάταξη στις υπό αναθεώρηση διατάξεις: «Υπουργοί και Βουλευταί υπέχουν Ποινικές και Αστικές ευθύνες για πράξεις ή παραλείψεις που στα πλαίσια της Νομοθετικής εξουσίας, βλάπτουν το Δημόσιο συμφέρον. Τις αυτές Ποινικές και Αστικές ευθύνες υπέχουν όλα τα αρμόδια όργανα του κράτους, όπως Διοικηταί ΔΕΚΟ, Νομάρχαι, Δήμαρχοι κλπ., που με αποφάσεις τους μεροληπτικές και φωτογραφικές στα πλαίσια των λειτουργιών και των αρμοδιοτήτων τους, ζημιώνουν το Ελληνικό Δημόσιο». Ποτέ δεν πίστεψα και δεν είχα ψευδαισθήσεις πως ήταν δυνατόν Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, τα κόμματα δηλαδή της εξουσίας να υιοθετήσουν ένα τέτοιο σχέδιο Νόμου. Απλά, έθεσα το θέμα χάριν της Ιστορίας.

Οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης δεν θα αποτελούν πια σώμα αποκομμένο από την καθημερινή ζωή αλλά το πιο ανήσυχο, το πιο άγρυπνο, το πιο προχωρημένο τμήμα της κοινότητας, με βαθειά γνώση των πολιτικών και κοινωνικών φαινομένων και αντιθέσεων και της μεταλλαγής των ηθών. Ο κόσμος της Δικαιοσύνης πρέπει να εμπνέεται από σταθερές αρχές και να υπερασπίζεται αδιαμφισβήτητες αξίες. Να αγωνίζεται λ.χ. για την ηθικότητα του δημόσιου βίου, για την εξάλειψη των ανισοτήτων και την κατάργηση των προνομίων, για τα μεγάλα κοινωνικά αγαθά, όπως είναι η υγεία, η οικογένεια, το περιβάλλον και να συντελεί με την πείρα και τις ειδικές ευαισθησίες του στην καταπολέμηση των μεγάλων πληγών της εποχής μας – εγκληματικότητα, βία, ναρκωτικά κλπ. Πάντοτε άγρυπνος ο δικαστής[5], συνειδητοποιώντας ότι οι κοινωνικές μάστιγες δεν καταπολεμούνται με το αστυνομικό ρόπαλο και το πιστόλι, με την ποινή και τα κελλιά των φυλακών. Πρέπει να ερευνά και να επισημαίνει τις αιτίες για να ξεριζώνεται ψύχραιμα το κακό στη ρίζα του.

Ανεξάρτητη, αυτόνομη και αδέσμευτη Δικαιοσύνη θα υποβοηθήσει τη συμμετοχή των πολιτών στη διαμόρφωση του Δικαίου. Γιατί τελικά πρέπει και οι πολίτες να πεισθούν για την ανεξαρτησία και τη στεγανότητα της Δικαιοσύνης και το ήθος των λειτουργών της. Να βεβαιωθούν ότι «εν δικαιοσύνη συλλήβδην πάσα αρετή»[6]. Από την αυγή του «ελεύθερου» εθνικού βίου οι Έλληνες πολίτες παραμένουν «οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην».

Στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία η Δικαιοσύνη ήταν υπέρτατη εξουσία γιατί ήταν πραγματικά λαϊκή. Μπορούσε να αναιρέσει ακόμα και αποφάσεις της εκκλησίας του δήμου. Γιατί ο πολίτης, στην άμεση – και γι’ αυτό γνήσια – αρχαιοελληνική δημοκρατία μετέχει, όπως γράφει ο Αριστοτέλης, «κρίσεως και αρχής». Ασκεί «κρίσιν», δηλαδή δικαστική εξουσία, και «αρχήν», διαχειρίζεται ο ίδιος τα κοινά. Έτσι διασφαλιζόταν η απονομή του δικαίου, χωρίς διακρίσεις, σε πλούσιους και φτωχούς, ισχυρούς και αδύναμους.

Οι αντιλήψεις των πολιτών για τη Δικαιοσύνη κατά την περίοδο της άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας εκφράζονται με τους στίχους του Ευριπίδη στις «Ικέτιδες»: «Φτωχός και πλούσιος έχουν τα ίδια δικαιώματα, μπορούν εξίσου να προσφύγουν στη δικαιοσύνη. Κι’ ο πλούσιος δεν έχει καλύτερη μεταχείριση από τον φτωχό. Αν ο αδύναμος έχει δίκιο θα νικήσει τον ισχυρό».

Εν αρχή ήν το Σύνταγμα και οι νόμοι. Συχνά ωστόσο τα δικαστήρια, παρά την πρωταρχική υποχρέωσή τους να προσηλώνονται στον υπέρτατο κανόνα δικαίου, να μην εφαρμόζουν αντισυνταγματικούς νόμους προβάλλοντας αντίσταση στις αυθαιρεσίες της εξουσίας και να υπερασπίζονται ανένδοτα την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης[7], υποκύπτουν και συμμορφώνονται με τις υποδείξεις των κυβερνώντων. Αλλά όταν οι φυσικοί προστάτες της κοινωνίας, οι θεματοφύλακες των θεσμών, δεν έχουν το θάρρος να αντικρούσουν τις δόλιες και ιδιοτελείς επεμβάσεις των κυβερνώντων γιατί να σεβασθεί τους νόμους ο πολίτης;[8]

Το επίπεδο του δημόσιου βίου καθορίζει και την ποιότητα της Δικαιοσύνης. Οι επαγγελματίες πολιτικοί, όταν κρίνονται για ατασθαλίες παράγοντες του αντίπαλου κόμματος, εκθειάζουν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Όταν λογοδοτούν οι ίδιοι προπηλακίζουν τη Δικαιοσύνη και διαπομπεύουν τους λειτουργούς της εκτοξεύοντας ύβρεις και ονειδισμούς.

Η διαφθορά της πολιτικής εξουσίας αφορά και τη Δικαιοσύνη, την ανεξαρτησία και την επαγρύπνησή της. Το 99% των σκανδάλων στα οποία πρωταγωνιστούν οι εκάστοτε κυβερνώντες μένουν ατιμώρητα. Ατασθαλίες έρχονται στο φως αλλά δεν ερευνώνται, καταγγελίες για ανήθικες συναλλαγές, χρηματισμούς, προμήθειες κ.ά. «πνίγονται», διακανονίζονται στα σκοτεινά παρασκήνια, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα ή συμψηφίζονται με σιωπηρά συνυποσχετικά ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Πολλοί αντιπολιτευόμενοι κομματικοί παράγοντες έχουν προσβάσεις στην εξουσία και ρουσφετολογούν με ανταλλάγματα. Μόνο μια ανεξάρτητη, αυτόνομη και αδιάβροχη Δικαιοσύνη, χωρίς εξαρτήσεις από την εκτελεστική εξουσία, θα μπορούσε να στείλει στο δεσμωτήριο όλους τους διεφθαρμένους αξιωματούχους.

Η κρίση της Δικαιοσύνης είναι στην ουσία κρίση της Δημοκρατίας. Γιατί η Δικαιοσύνη ξεχωρίζει από τους άλλους θεσμούς. Υπερασπίζεται τις ελευθερίες, καταπολεμεί την αυθαιρεσία, προστατεύει τους αδύναμους από τον αυταρχισμό των ισχυρών. Ο πολίτης βλέπει ότι οι άνθρωποι της εξουσίας αυτοτοποθετούνται υπεράνω των νόμων, πιστεύουν ότι η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να τους αγγίξει και πως η ηθική δεν τους αφορά. Διαπιστώνει επίσης ότι η πολιτική αποτελεί το άλλοθι της διαφθοράς και ότι το ιερατείο της εξουσίας προσπαθεί – και το κατορθώνει σχεδόν πάντοτε – να αποσυνδέσει τις κακουργίες κατά του δημοσίου συμφέροντος και τα σκάνδαλα από την ποινική δικαιοσύνη, εξασφαλίζοντας την ατιμωρησία καταχραστών και κοινών απατεώνων. Για να αποφύγει η εξαχρειωμένη εξουσία την λαβίδα του ποινικού νόμου χρησιμοποιεί την αστυνομία ως υποχείριο όργανό της και ελέγχει τη Δικαιοσύνη διορίζοντας τους προσφιλείς της στις ηγετικές θέσεις του δικαστικού σώματος. Έτσι και τους «περίεργους» αστυνομικούς αχρηστεύει και τους σκληροτράχηλους δικαστικούς λειτουργούς αφοπλίζει. Με αποτέλεσμα να καταδικάζονται σε σκληρές ποινές οι απλοί παραβάτες του νόμου και να κυκλοφορούν με φωτοστέφανο πολιτικοί που διέπραξαν στυγερά εγκλήματα κατά του Δημοσίου και της κοινωνίας. Και το κυριότερο: να κλονίζεται η εμπιστοσύνη του λαού προ τη Δικαιοσύνη.

Επιτακτική επομένως η ανάγκη να επανακτήσει η Δικαιοσύνη τον σεβασμό του κοινωνικού συνόλου. Άλλωστε, το Δίκαιο προηγείται του νόμου. Αναρίθμητοι οι νόμοι, συχνά όμως αμφισβητείται η συναρμογή τους με το Δίκαιο. Ο νομοθετικός πληθωρισμός είναι επικίνδυνος και βλάπτει όσο και ο πληθωρισμός την οικονομία. Ο πρώτος υποβαθμίζει τη Δικαιοσύνη, ο δεύτερος προκαλεί ένδεια. Η κοινωνία δεν χρειάζεται πολλούς νόμους, χρειάζεται δίκαιους νόμους – και άτεγκτους δικαστές.

Στην πολιτική ιδεολογία της εποχής μας ο νόμος εκφράζει τη βούληση της πλειοψηφίας, είναι δηλαδή ο νόμος των ισχυροτέρων, εκείνων που ασκούν μεγαλύτερη επιρροή. Αλλά δεν υπάρχει καμμιά εγγύηση πως αυτός ο νόμος είναι καλός για το σύνολο.



Συμπέρασμα: Η αναστήλωση της συνταγματικής «λαϊκής κυριαρχίας» και η αναγέννηση της αληθινής δημοκρατίας, της άμεσης και συμμετοχικής, των αρχών δηλαδή του αρχαίου αθηναϊκού πολιτεύματος, πρέπει να αρχίσουν από τη Δικαιοσύνη.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑ 1822-1975/1986

1. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΒΩΛΟΥ
Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 

2. ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ
ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ

3. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ 

4.  ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΡΟΥΣΣΟΥ

Η ΝΕΩΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ 1826-1974

Σαν επίλογο αυτού του πονήματος αναφέρομαι στο σχόλιο του κ. Δ. Λινού Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, ο οποίος ως προς το κεφάλαιο της ποιότητος των δικαστών αναγνωρίζει το βάσιμο και την ορθότητα των επιχειρημάτων μου, αφού ευθέως και ευθαρσώς έθεσε θέμα ποιοτικής αναβαθμίσεως της Δικαιοσύνης, μέσω της ποιοτικής αναβαθμίσεως των λειτουργών της. Είπε ο κ. Λινός στην Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, το περασμένο Σάββατο: «Η απονομή της Δικαιοσύνης δεν εξαρτάται από την ποσότητα, αλλά από την ποιότητα των δικαστών και εισαγγελέων, οι οποίοι πρέπει να διαθέτουν ειδικά πνευματικά, μορφωτικά και ηθικά προσόντα. Και αυτά δεν είναι σε αφθονία, δυστυχώς.»

Οι επισημάνσεις αυτές είναι συγκλονιστικές, καθώς γίνονται από άνθρωπο που γνωρίζει άριστα και εκ των έσω τον χώρο, στον οποίο αναφέρεται. Και εκείνο που προκαλεί μελαγχολικές σκέψεις δεν είναι μόνον οι διαπιστώσεις είναι και οι σκέψεις ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση για την διαπιστουμένη αναγκαία, όπως τη προσδιόρισε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου αναβάθμιση των δικαστικών λειτουργών, αλλά και το κλίμα δεν είναι ευνοϊκό για μιά ανατροπή, αφού απουσιάζουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις και τα πρότυπα της αρετής προς μίμηση.

[1] Ο Γάλλος συγγραφέας Joseph Joubert έγραφε πριν δύο αιώνες ότι «η Δικαιοσύνη είναι το δικαίωμα του πιο αδύναμου» – La justice est le droit du plus faible.

[2] Ακόμα πιο τερατώδης, επαίσχυντη και βάρβαρη, η χειροδικία συνηγόρου – οχυρωμένου πίσω από την «βουλευτική ασυλία» – κατά την ανάγνωση της ετυμηγορίας σε παρεμφερή δίκη για οικονομικο-πολιτικό σκάνδαλο (1992). Την ίδια στιγμή εγκάθετοι του ακροατηρίου καθύβριζαν τους δικαστές και εκσφενδόνιζαν εναντίον τους αναπτήρες και κέρματα, όπως οι «φίλαθλοι» στα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Μια άλλη «μαύρη μέρα» – διασυρμός και διακωμώδηση – για τη Δικαιοσύνη. Σε δημοσκόπηση (Οκτώβριος 1991) σχετικά με την περιλάλητη δίκη για το σκάνδαλο Κοσκωτά, ανάμεσα στις ερωτήσεις υπήρχε και η ακόλουθη: «Ποιός σας είναι πιο συμπαθής, ο πρόεδρος του δικαστηρίου ή ο κατηγορούμενος;».

[3] Η σταδιοδρομία στον δικαστικό κλάδο δεν θεωρείται σήμερα ζηλευτή. Με αποτέλεσμα να εμφανίζονται στην έδρα δικαστές αμαθείς – με σκέψη δηλαδή που δεν υπερβαίνει τη νομική κατάρτιση.

[4] Στην Αγγλία οι υποψήφιοι δικαστές ειδικεύονται στα πανεπιστήμια θεωρητικώς και πρακτικώς. Στη Γαλλία λειτουργεί Εθνική Σχολή Δικαστών όπου φοιτούν επί διετία, ύστερα από εξετάσεις, πτυχιούχοι νομικής. Κάθε χρόνο πραγματοποιούνται εθνικά και τοπικά συνέδρια δικαστών. Στις νομικές σχολές της Γερμανίας οι φοιτητές που προσανατολίζονται στον δικαστικό κλάδο ακολουθούν μετά το πέμπτο έτος, ειδική σπουδή. Λειτουργεί επίσης Δικαστική Ακαδημία για επιμόρφωση των εν ενεργεία λειτουργών της Δικαιοσύνης.

[5] Ο Γάλλος φιλόσοφος και λόγιος Joseph de Maistre έγραφε, πριν από δύο περίπου αιώνες, ότι «το φάσγανο της Δικαιοσύνης δεν έχει θηκάρι» – le glaive de la justice n’ pas de fourreau. Είναι δηλαδή πάντοτε γυμνό, πανέτοιμο να πλήξει κάθε αδικητή (Les Soirees de la Saint-Petersbourg) .

[6] θέογνις, 147.

[7] Την ανυπαρξία ανεξαρτησίας της Θέμιδος και τη σχετική προβληματική έχουν διατυπώσει   δύο υπουργοί Δικαιοσύνης, καθένας με τον τρόπο του. Ο πρώτος, όταν ρωτήθηκε για τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς ότι «η δικαιοσύνη είναι αδέσμευτη», απάντησε! «Σκατά!» (Ελευθεροτυπία, 8 Οκτ. 1991). Ο δεύτερος απεφάνθη: «Είναι ένα όραμα (η ανεξαρτησία) που πρέπει κάποτε να γίνει πραγματικότητα» (Οκτ. 1991 στη Βουλή). Και ο πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και εισαγγελέων: «Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης είναι συζητήσιμη» (6 Φεβρ. 1986 στον Δικ. Σύλλογο Αθηνών).

[8] Σύμφωνα με δημοσκόπηση του 1991 (ΔΗΜΕΛ) το 65% των ερωτηθέντων για την εμπιστοσύνη τους στις δικαστικές αποφάσεις απάντησαν ότι, κατά τη γνώμη τους, οι δικαστές επηρεάζονται από εξωδικαστικούς παράγοντες.


Share/Bookmark

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΘΕΜΑΤΑ

Α.Δ.Ε.Δ.Υ (1) ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ (2) ΑΓΩΓΗ (1) ΑΓΩΓΟΣΗΜΟ (1) ΑΕΔ (1) ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ (1) ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ (2) ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ (2) ΑΚΙΝΗΤΑ (2) ΑΛΑΜΠΑΣΗΣ ΘΑΝΑΣΗΣ (1) ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (1) ΑΜΟΙΒΕΣ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ (3) ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ (3) ΑΝΑΚΟΠΗ ΕΡΗΜΟΔΙΚΙΑΣ (1) ΑΝΑΚΡΙΤΗΣ (1) ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΜΑΝΤΕΛΗΣ (2) ΑΝΑΣΤΟΛΗ (1) ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΩΝ (2) ΑΝΕΚΔΟΤΑ (1) ΑΝΩΤΑΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (1) ΑΝΩΤΑΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Α.Ε.Δ) (1) ΑΠΑΤΗ (1) ΑΠΕΡΓΙΑ (1) ΑΠΟΓΡΑΦΟ (1) ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ (1) ΑΠΟΔΟΣΗ ΜΙΣΘΙΟΥ (1) ΑΠΟΔΟΧΕΣ (1) ΑΠΟΛΟΓΙΑ (1) ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ (3) ΑΠΟΧΗ (20) ΑΠΟΧΗ ΔΙΚΑΣΤΩΝ (2) ΑΠΟΧΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ (1) ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ (14) ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ (1) ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΟΙ (1) ΑΡΧΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ (1) ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ (1) ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ (1) ΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ (1) ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ (5) ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ (10) ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ (2) ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ (3) ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ (1) ΒΑΤΟΠΕΔΙ (3) ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΓΝΗΣΙΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ (1) ΒΙΑΣΜΟΣ (1) ΒΙΒΛΙΑ (1) ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ (1) ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ (1) ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ (8) ΒΟΥΛΗ (5) ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΣ (1) ΓΡΙΠΗ (3) ΓΡΙΠΠΗ (1) ΓΥΝΑΙΚΕΣ (1) Δ.Σ.Α (1) ΔΑΝΕΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ (1) ΔΑΝΕΙΑ ΚΟΚΚΙΝΑ (1) ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΕΣ (8) ΔΑΣΗ (2) ΔΕΗ (5) ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ (1) ΔΕΥΑΚ (1) ΔΗΜΑΡΧΟΙ (1) ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΣ (2) ΔΗΜΟΙ (1) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (4) ΔΗΜΟΣ ΚΟΖΑΝΗΣ (1) ΔΗΜΟΣ ΣΕΡΒΙΩΝ (1) ΔΗΜΟΣΙΟ (10) ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ (2) ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ (2) ΔΙΑΖΥΓΙΟ (1) ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ (1) ΔΙΑΚΟΠΕΣ (1) ΔΙΑΤΑΓΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ (1) ΔΙΑΦΘΟΡΑ (22) ΔΙΚ (1) ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ (1) ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ (65) ΔΙΚΑΣΤΕΣ (18) ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ (13) ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΕΞΟΔΑ (6) ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ (1) ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΕΝΣΗΜΟ (2) ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ (6) Δικαστικοί Αντιπρόσωποι (2) ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ (1) ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΘΗΝΩΝ (1) ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΟΖΑΝΗΣ (2) ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ (62) ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΑΣΚΟΥΜΕΝΟΙ (1) ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ (1) ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑ. ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ (1) ΔΝΤ (5) ΔΟΥ (1) ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ (8) Ε.Κ.ΠΟΙ.ΖΩ (1) Ε.Τ.Α.Α (3) ΕΓΓΡΑΦΑ (1) ΕΓΚΛΗΣΗ (2) ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ (6) ΕΙΣΟΔΗΜΑ (2) ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ (5) ΕΚΚΛΗΣΙΑ (1) ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ (2) ΕΚΛΟΓΕΣ (44) ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΣΦΟΡΑ (1) ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (1) ΕΛΛΑΔΑ (10) ΕΛΛΗΝΕΣ (8) ΕΛΤΑ (1) ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΜΙΣΘΩΣΗ (3) ΕΜΠΟΡΟΣ (1) ΕΝΔΙΚΑ ΜΕΣΑ (2) ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ (12) ΕΞΩΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ (1) ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ (1) ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ (1) ΕΠΙΔΟΜΑ (1) ΕΠΙΔΟΜΑ ΓΑΜΟΥ (1) ΕΠΙΚΟΛΛΟΥΜΕΝΑ ΕΝΣΗΜΑ ΣΤΑ ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΝΑΚΙΑ (1) ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ (1) ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ (2) ΕΡΓΑΣΙΑ (2) ΕΤΑΑ (1) ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ OFF SHORE (1) ΕΥΘΥΜΑ (25) ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ (3) ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ (4) ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ (1) ΕΥΤΡΑΠΕΛΑ (27) ΕΦΕΣΙΣ (1) ΕΦΟΡΙΑ (1) ΘΕΩΡΗΣΗ ΑΠΥ (1) ΙΣΟΤΗΤΑ (1) ΙΣΤΟΡΙΑ (1) ΙΤΑΛΙΑ (1) Κ.Ο.Κ (1) ΚΑΜΕΡΕΣ (2) ΚΑΡΑΛΙΓΚΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ (1) ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ (17) ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ (1) ΚΑΣΜΙΡΤΖΗΔΙΣ (1) ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ (1) Καταλογισμοι απο ελεγκτικο συνεδριο (1) ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΙΣ (3) ΚΑΤΑΣΧΕΣΗ (1) ΚΑΤΑΣΧΕΣΗ ΕΙΣ ΧΕΙΡΑΣ ΤΡΙΤΟΥ (1) ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ (1) ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ (1) ΚΕΑΟ (1) ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑ (3) ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ (1) ΚΛΕΙΣΤΑ ΕΠΠΑΓΕΛΜΑΤΑ (1) ΚΛΕΙΩΣΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ (1) ΚΛΗΡΙΚΟΙ (1) ΚΟΖΑΝΗ (2) ΚΟΛΕΓΙΑ (1) ΚΡΑΤΟΣ (1) ΚΡΙΤΙΚΗ (1) ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (8) ΚΥΡ (1) ΚΩΔΙΚΑΣ (1) ΚΩΔΙΚΑΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΩΝ (1) ΚΩΔΙΚΑΣ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ (1) ΛΑ.Ο.Σ (1) ΛΑΜΟΓΙΑ (21) ΛΑΜΤΖΙΔΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ (1) ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (1) ΜΑΚΗΣ ΓΙΟΜΠΑΖΟΛΙΑΣ (1) ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ (1) ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΠΟΙΝΗΣ (1) ΜΗΝΥΣΗ (1) ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ (3) ΜΙΖΕΣ (7) ΜΙΣΘΟΣ (1) ΜΙΣΘΩΣΕΙΣ (2) ΜΝΗΜΟΝΙΟ (3) ΜΟΥΣΙΚΗ (1) ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ (1) ΜΠΑΣΚΕΤ (2) ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ (1) ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ (1) ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (6) ΝΕΟΛΑΙΑ (1) ΝΟΜΙΚΑ (1) ΝΟΜΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ (2) ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ (1) ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ (1) ΝΠΔΔ (1) ΝΤΕΡΕΚΗΣ ΠΕΤΡΟΣ (1) Ο.Α.Σ.Θ (1) Ο.Δ.Υ.Ε (1) ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ (23) ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ (9) ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΕΦΟΡΟΣ (1) ΟΙΚΟΠΕΔΟΦΑΓΟΙ (2) ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ (5) ΟΠΑΠ (1) ΟΤΑ (2) ΠΑ.ΣΟ.Κ (11) ΠΑΓΙΑ ΑΝΤΙΜΙΣΘΙΑ (1) ΠΑΙΔΕΙΑ (2) ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ (Π.Ε.Δ) (4) ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ (1) ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ (2) ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ (1) ΠΑΝΩΤΟΚΙΑ (2) ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ (2) ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ (6) ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ (1) ΠΑΡΑΒΟΛΑ (2) ΠΑΡΑΒΟΛΟ (2) ΠΑΡΑΒΟΛΟ ΔΗΜΟΣΙΟΥ (1) ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ (1) ΠΑΡΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ (4) ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ (1) ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΜΙΣΘΩΣΕΩΝ (2) ΠΕΤΡΟΥΛΑ (2) ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΣ (11) ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ (1) ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ (1) ΠΟΙΗΣΗ (1) ΠΟΙΝΗ (2) ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗ (1) ΠΟΙΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ (1) ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ (2) ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ (5) ΠΟΛΙΤΙΚΗ (9) ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ (1) ΠΡΟΣΗΜΕΙΩΣΗ ΥΠΟΘΗΚΗΣ (1) ΠΡΟΣΤΙΜΑ (1) ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ (3) ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΡΑΤΗΣΗ (2) ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ (3) ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ (2) ΡΕΜΟΥΛΕΣ (23) ΡΟΥΠΑΚΙΩΤΗΣ (2) ΡΟΥΣΦΕΤΙΑ (5) ΡΥΘΜΙΣΗ (3) ΣΕΙΣΜΟΔΑΝΕΙΑ Ε.Τ.Α.Α (1) ΣΕΞ (7) ΣΙΔΕΡΗΣ ΗΛΙΑΣ (1) ΣΙΟΥΦΑΣ (1) ΣΚΟΠΙΑ (2) ΣΟΥΦΛΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (1) ΣτΕ (1) ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ (2) ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ (2) ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟΙ (8) ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ (1) ΣΥΜΦΩΝΗΤΙΚΑ (1) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ (3) ΣΥΝΕΔΡΙΟ (1) ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ (1) ΣΥΝΤΑΓΜΑ (2) ΣΧΟΛΙΑ (1) ΣΧΟΛΙΚΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ (1) ΣΩΚΡΑΤΗΣ (1) ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ (2) Τ.Α.Ν. (1) Τ.Ε.Ε (1) Τ.Υ.Δ.Ε (2) ΤΑΜΕΙΟ ΝΟΜΙΚΩΝ (2) ΤΑΝ (1) ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ (16) ΤΕΛΟΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ (1) ΤΕΛΟΣ ΑΠΟΓΡΑΦΟΥ (1) ΤΕΧΝΗ (1) ΤΖΟΓΟΣ (1) ΤΙΜΕΣ (1) ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ (1) ΤΟΚΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΥ (1) ΤΟΚΟΣ (7) ΤΡΑΠΕΖΕΣ (45) ΤΡΟΪΚΑ (2) ΤΡΟΧΑΙΑ (1) ΤΣΙΜΑΣ (1) ΤΣΙΤΟΥΡΙΔΗΣ (1) ΤΥΠΟΣ (2) ΤΥΧΕΡΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ (1) Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ (3) ΥΓΕΙΑ (2) ΥΔΡΕΥΣΗ (1) ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ (17) ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΑ ΔΙΚΟΓΡΑΦΩΝ (1) ΥΠΟΘΗΚΟΦΥΛΑΚΕΙΑ (1) ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (2) ΥΠΟΥΡΓΟΙ (7) ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (13) ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ (1) ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ (2) ΦΑΡΜΑΚΑ (1) ΦΛΩΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ (1) ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ (8) ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ (22) ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ (3) ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ (1) ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΑΠΟΡΡΗΤΟ (1) ΦΟΡΟΣ (1) ΦΠΑ (2) ΦΡΟΥΤΑΚΙΑ (1) ΦΥΛΑΚΕΣ (4) ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ (1) ΧΑΡΑΤΣΙ (4) ΧΙΟΥΜΟΡ (29) ΧΡΕΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ (2) ΧΡΕΟΣ (2) ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ (2) ΧΡΗΣΙΚΤΗΣΙΑ (1) ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΣΤΟ INTERNET (1) ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑΚΟΣ (7) ΨΩΜΙΑΔΗΣ (1) BILL GATES (1) Blogs (13) GOLDEN BOYS (1) OIKONOMIA (6) SIEMENS (16) TIPS KAI TRICKS (1) U.S.A (1)

ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ

"Ο Δικηγόρος είναι άμισθος δημόσιος λειτουργός και ένας από τους παράγοντες του τρίπτυχου της λειτουργίας και της απονομής της Δικαιοσύνης (Δικαστικοί Λειτουργοί, Δικηγόροι, Δικαστικοί υπάλληλοι).
Αποστολή και προορισμός του είναι να συμβάλλει με την συμμετοχή του στη λειτουργία της Δικαιοσύνης και με την άσκηση του λειτουργήματός του στην ορθή απονομή του Δικαίου.

Προϋπόθεση για την ορθή απονομή της Δικαιοσύνης είναι η ύπαρξη και η απρόσκοπτη λειτουργία Κράτους Δικαίου. Ο Δικηγόρος αγωνίζεται για την ύπαρξη, διατήρηση και κατοχύρωση όλων των προϋποθέσεων της λειτουργίας του Κράτους Δικαίου και ειδικότερα:
 α)Είναι υπέρμαχος της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, της Ειρήνης και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.
 β)Υπερασπίζεται με θάρρος και αυταπάρνηση το Σύνταγμα και τους Δημοκρατικούς Θεσμούς, τα ατομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών. 
γ)Αγωνίζεται εναντίον οποιασδήποτε μορφής τυραννίας, αυταρχικής εξουσίας, παραβιάσεως των συνταγματικών ελευθεριών και παρανομίας.
δ)Υπερασπίζεται την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, εναντίον οποιασδήποτε μορφής επεμβάσεως της εκτελεστικής εξουσίας και οποιουδήποτε άλλου παράγοντα, μέσα και έξω από τη Δικαστική λειτουργία.
ε)Είναι ο φυσικός υπερασπιστής των αδικουμένων και καταπιεζομένων.

Ο Δικηγόρος δεν περιορίζεται μόνο στα στενά επαγγελματικά του συμφέροντα. Ενδιαφέρεται γα τα γενικότερα προβλήματα της Χώρας, προσφέρει τις γνώσεις του και τις υπηρεσίες του για την πρόοδό της και ασκεί το λειτούργημά του, κατά τρόπο ώστε να είναι χρήσιμος και στα άτομα και στο Κοινωνικό Σύνολο".

ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

"Λέμε "ο θεσμός της Δικαιοσύνης", αλλά η Δικαιοσύνη δεν είναι απαραίτητα θεσμός για όλους. Σύμφωνα με τα λεξικά η Δικαιοσύνη είναι αρετή. Για τους νομικούς αντιπροσωπεύει τον σεβασμό των δικαιωμάτων του άλλου. Για τους θεολόγους και τους κληρικούς τον σεβασμό προς τον άνθρωπο που είναι εικόνα του Θεού επί Γης. Για τους ανθρώπους του νόμου, εξάλλου, η Δικαιοσύνη είναι βιοποριστικό επάγγελμα, ενώ για την εξουσία είναι όργανο - εργαλείο. Και μόνο για τους πολίτες η Δικαιοσύνη είναι θεσμός."


ΠΩΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ....

"Tο ζητούμενο της Δικαιοσύνης είναι ζητούμενο πλέον που εντάσσεται στον ρομαντισμό".

ΕΙΠΑΝ...

"Αφήστε την Δικαιοσύνη να κάνει την δουλειά της" σημαίνει:

Να επιβάλλει αυταρχικές ποινές.

Να εφαρμόζει τρομονόμους.

Να συγκαλύπτει σκάνδαλα.(Αγνωστος)

"Το λογικό δεν έχει ανάγκη αποδείξεως".(Θανάσης Κανελλόπουλος, πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης)

"Η νομική είναι σοφή επιστήμη,αλλά και αφορμή πάσης φύσεως παρανομιών".(Γεώργιος Ζορμπάς,πρώην Εισαγγελέας και επικεφαλής της Ανεξάρτητης Αρχής για την καταπολέμηση εσόδων από παράνομες πράξεις και ενέργειες σε ρήση του πρώην υπ. Δικαιοσύνης)

"Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΕΙ ΕΝΔΟΞΟΤΕΡΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΛΟΥΣΙΟΤΕΡΟΣ".(ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ)

"Ποτέ τόσο λίγοι δεν έκλεψαν τόσο πολλά από τόσους πολλούς σε τόσο λίγο χρόνο".(Αγνωστος)

"Η Κατοχή μας κόστισε λιγότερο".(Αγνωστος)

Οταν λέμε παραδικαστικό, εννοούμε δικαστικό με παρά (ή παράδες)

"Η έκφραση "γυμνή αλήθεια" έχει εφευρεθεί για να μπορεί ο καθένας να την ντύνει όπως τον συμφέρει".(Αγνωστος)

"...Στα ασφαλιστικά μέτρα όποιος έχει δίκιο να φοβάται, κι όποιος έχει άδικο να ελπίζει...".(παληός Πρόεδρος ΔΣΑ)

«Πονάω που βλέπω όλα να σαπίζουν σ' αυτόν τον τόπο.Στην εξουσία πάντοτε οι φαύλοι.Κι'αν φανεί κάποιος μια μέρα έντιμος,σε δέκα μέρες σκαρτεύει.Φέρνεις άλλον,βγαίνει χειρότερος».(ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ Εκκλησιάζουσες στίχοι 174-179)

Ταδε.....εφη

Ταδε.....εφη
1.- Η Δημοκρατια μας αυτοκαταστρεφεται διοτι κατεχρασθη το δικαιωμα της ελευθεριας και της ισοτητας, διοτι εμαθε τους πολιτες να θεωρουν την αυθαδεια ως δικαιωμα, την παρανομια ως ελευθερια, την αναιδεια του λογου ως ισοτητα και την αναρχια ως ευδαιμονια” ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ(436 π.Χ-338 π.Χ.) 2.- Οι διοικουντες, (Σολων και Κλεισθενης) κατ' εκεινον τον χρονον την πολιν, δεν ιδρυσαν πολιτευμα ονομαζομενον μεν δι' ονοματος κοινοτατου και ωραιοτατου, μη φαινομενον δε εις την εφαρμογην τοιουτον εις τους ζωντας κατ' αυτο, ουδε ιδρυσαν τοιουτον πολιτευμα το οποιον κατα τετοιον τροπον εξεπαιδευε τους πολιτας, ωστε να θεωρουν την μεν ακολασιαν δημοκρατιαν, την δε παρανομιαν ελευθεριαν, την αυθαδειαν ισονομιαν, ευτυχιαν δε την αδειαν του να πραττη καθενας ταυτα, αλλ' ιδρυσαν πολιτευμα το οποιον με το να μιση και να τιμωρη τους τοιουτους εκαμνεν ολους τους πολιτας καλυτερους και σωφρονεστερους. (ΙΣΟΚΡΑΤΟΥΣ Αρεοπαγιτικος, Περι Ειρηνης. Μεταφρασις Σ. Τζουμελεας. Αθηνα: Παπυρος 1949).

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΝΟΜΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ, NΟΜΩΝ & ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Hide-Απόκρυψη / Show-Εμφάνιση

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΝΟΜΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ,NΟΜΩΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
- Έργο της ρητορικής δεν είναι μόνο να πείθει, αλλά και να εξευρίσκει σε κάθε θέμα τα υπάρχοντα πειστικά επιχειρήματα. Αριστοτέλης
- Κανένας νόμος δεν μπορεί να εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλων. Αρχαίο ρητό
- Οι πόλεις δεν διοικούνται σωστά με τους νόμους αλλά με την ηθική συμπεριφορά των πολιτών. Ισοκράτης 436-338 π.Χ., Αθηναίος ρήτορας
- Η καλύτερη διακυβέρνηση είναι εκείνη όπου ο λαός υπακούει στους άρχοντες κι οι άρχοντες στους νόμους. Σόλων, 630-560 π.Χ., Αθηναίος νομοθέτης & φιλόσοφος
Nullum poena sine legum. μτφρ: καμιά ποινή χωρίς νόμο. Θεμελιώδες νομικό αξίωμα
Lex malla, lex nulla Θωμάς Ακινάτης, 1225-1274, Ιταλός Δομινικανός μοναχός & φιλόσοφος μτφρ: ο κακός νόμος, δεν είναι καθόλου νόμος
Inter arma silent leges μτφρ: ανάμεσα στα όπλα (δηλ. στον πόλεμο) οι νόμοι σιγούν
Necessitas non habet legem μτφρ: η ανάγκη δεν ξέρει νόμο
Testis unus, testis nullus. μτφρ: είς μάρτυς, ουδείς μάρτυς.
Dura lex, sed lex. μτφρ: σκληρός νόμος, αλλά νόμος.
Ratio legis est anima legis μτφρ: η αιτία του νόμου είναι η ψυχή του νόμου
Salus populi suprema lex Κικέρων, 106-43 π.Χ., Ρωμαίος ρήτορας & πολιτικός μτφρ: η ευημερία του λαού είναι ο υπέρτατος νόμος
Pacta sunt servanta. μτφρ: οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται
Οι άχρηστοι νόμοι αδυνατίζουν τους χρήσιμους νόμους. Montesquieu, 1689-1755, Γάλλος στοχαστής
Είναι νόμιμο διότι το θέλω. Λουδοβίκος 16ος, 1754-1793, Γάλλος βασιλιάς [1774-1792]
Όποτε ο «Α» προσπαθεί να επιβάλλει με νόμο τις ηθικές του απόψεις στον «Β», ο «Α» είναι κατά πάσα πιθανότητα απατεώνας. H.L. Mencken, 1880-1956, Αμερικανός Αρθρογράφος
Ο νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης. Οι μικρές μύγες πιάνονται, ενώ οι μεγάλες σχίζουν το δίχτυ και φεύγουν. Ανάχαρσις, 6ος π.Χ. αιών, Σκύθης ηγεμόνας & φιλόσοφος
Είναι πιο εύκολο να νομοθετείς ορισμένα πράγματα από το να τα νομιμοποιείς. Nicolas Chamfort, 1740-1794, Γάλλος συγγραφέας
Είς νόμος απαιτείται εις αυτήν τη χώραν, ο οποίος να επιτάσσει την εφαρμογήν όλων των υπολοίπων νόμων. Εμμανουήλ Ροΐδης, 1836-1904, Έλληνας συγγραφέας
Φυσικά και είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. Απαγορεύεται το ίδιο τόσο στους πλούσιους όσο και στους φτωχούς να κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες, να ζητιανεύουν και να κλέβουν ψωμί Anatole France, 1844-1924, Γάλλος συγγραφέας, Νόμπελ 1921
Οι άνθρωποι δεν πρέπει να βλέπουν πως φτιάχνονται δυο πράγματα: οι νόμοι και τα λουκάνικα. Όττο Φον Μπίσμαρκ, 1815-1898, Γερμανός καγκελάριος
Όσο πληθαίνουν οι νόμοι, πολλαπλασιάζονται οι παράνομοι. Λάο Τσε, 6ος αιώνας π.χ., Κινέζος φιλόσοφος
Ένοχος ένοχον ου ποιεί. Νομικό αξίωμα
Έχουμε 35 εκατομμύρια νόμους για να επιβάλλουμε δέκα εντολές. Oliver G. Wilson, Αμερικανός ιεροκήρυκας
Σχετικά με το νόμο, πρέπει να έχουμε υπόψη μας το εξής: κάτω από αυτό το ψυχρό, σκληρό, απρόσωπο εξωτερικό χτυπάει μια ψυχρή, σκληρή, απρόσωπη καρδιά. David Frost, 1939 -, Βρετανός δημοσιογράφος
Σε χίλιες λίβρες νόμου δεν υπάρχει ούτε μια ουγκιά αγάπης. John Ray, 1627-1705, Άγγλος φυσιοδίφης
Μισώ τους εγκληματίες που στηρίζονται επάνω στους νόμους. Louis Scutenaire, 1905-1987, Βέλγος σουρεαλιστής & Αναρχικός
Το κακό όταν είσαι παράνομος είναι ότι δεν έχεις την προστασία του νόμου. Truman Capote, 1924-1984, Αμερικανός συγγραφέας
Να είσαι νομοθέτης είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή τυραννίας. Φρήντριχ Νίτσε, 1844-1900, Γερμανός φιλόσοφος
Οι νόμοι -όπως τα σπίτια- γέρνουν και στηρίζονται ο ένας πάνω στον άλλο. Edmund Burke, 1729-1797, Βρετανός πολιτικός & φιλόσοφος
Καμιά προσπάθεια επιβολής του νόμου δεν μπορεί να λύσει ένα πρόβλημα που ανάγεται πίσω στην οικογένεια. J. Edgar Hoover, 1895-1972, Αμερικανός, διευθυντής του FBI
Οι νόμοι είναι όπως οι παροιμίες. Πάντα βρίσκουμε έναν που να δικαιολογεί την παράβαση ενός άλλου. Henri Maret, 1805-1884, Γάλλος κληρικός
Οι πολλοί νόμοι σε μια χώρα είναι, όπως οι πολλοί γιατροί, σημείο αδυναμίας κι αρρώστιας. Βολταίρος, 1694-1778, Γάλλος φιλόσοφος & συγγραφέας
Οι νόμοι είναι η κυριαρχία των κυριάρχων. Λουδοβίκος 14ος, 1638-1715, Γάλλος βασιλιάς, ο βασιλιάς «Ήλιος»
Όποιος είναι αυστηρότερος από τους νόμους είναι τύραννος. Vauvenargues, 1715-1747, Γάλλος γνωμικογράφος
Αποφεύγετε, περισσότερο από καθετί, τις δίκες: επηρεάζουν τη συνείδησή σας, βλάπτουν την υγεία σας και αφανίζουν την περιουσία σας. Jean de La Bruyère, 1645-1696, Γάλλος συγγραφέας
Οι δικηγόροι είναι σαν τους κάστορες. Μπαίνουν στο ρέμα και το μπλοκάρουν. John Naisbitt, Αμερικανός συγγραφέας & μελλοντολόγος
Μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για τις Εξουσίες θα ‘τανε αληθινή σωτηρία Οδυσσέας Ελύτης, 1911-1996, Ποιητής, Νόμπελ 1979
Οι Πέρσες είχαν ένα νόμο σύμφωνα με τον οποίο όταν πέθαινε ο βασιλιάς, επικρατούσε για πέντε μέρες ανομία για καταλάβει ο κόσμος πόσο άξιος ήταν ο βασιλιάς και πόσο χρήσιμοι οι νόμοι. Σερήνος ο Αντιονεύς, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας Μαθηματικός
Δεν υπάρχουν αρκετές φυλακές, αρκετή αστυνομία, αρκετά δικαστήρια για να μπορέσουν να επιβάλλουν ένα νόμο που δεν στηρίζεται από τον λαό. Hubert Humphrey, 1911-1978, Αμερικανός πολιτικός, αντιπρόεδρος των ΗΠΑ
Οι νόμοι είναι μια εφεύρεση της ανώτερης τάξης, ώστε, με το λεγόμενο νομικό τρόπο, να μην αφήνει τις κατώτερες τάξεις να σηκώνουν κεφάλι. August Strindberg, 1849-1912, Σουηδός θεατρικός συγγραφέας
Οι αδύναμοι άνθρωποι θέλουν να εξαρτώνται για να έχουν προστασία. Όσοι φοβούνται τους ανθρώπους αγαπούν τους νόμους. Vauvenargues, 1715-1747, Γάλλος γνωμικογράφος
Ο νόμος δεν υποκρίνεται ότι τιμωρεί όλα όσα είναι παράνομα. Αυτό θα δημιουργούσε σοβαρές εμπλοκές με τις επιχειρήσεις. Clarence Darrow, 1857-1938, Αμερικανός νομικός & άθεος
Η αυστηρότητα των νόμων εμποδίζει την εφαρμογή τους. Montesquieu, 1689-1755, Γάλλος στοχαστής
Με κακούς νόμους και καλούς δημόσιους λειτουργούς είναι ακόμα δυνατόν να κυβερνήσεις. Με κακούς δημόσιους λειτουργούς όμως, ούτε οι καλύτεροι νόμοι δεν μπορούν να βοηθήσουν. Όττο Φον Μπίσμαρκ, 1815-1898, Γερμανός καγκελάριος
Περισσότεροι νόμοι, λιγότερη δικαιοσύνη. Κικέρων, 106-43 π.Χ., Ρωμαίος ρήτορας & πολιτικός
Είναι μέσα στη σιωπή των νόμων που γεννιούνται οι μεγάλες πράξεις. Μαρκήσιος Ντε Σαντ, 1740-1814, Γάλλος συγγραφέας («Σαδισμός»)
Είναι δυνατό κάποιος να μην έχει παραβιάσει ποτέ ούτε έναν νόμο, και παρ' όλα αυτά να είναι παλιάνθρωπος. Herman Hesse, 1877-1962, Γερμανός συγγραφέας
Δικαιοσύνη είναι το δίκαιο των αδύναμων. Joseph Joubert, 1754-1824, Γάλλος γνωμικογράφος
Ένας άνθρωπος που έχει τιμωρηθεί, δεν θα είναι στο εξής λιγότερο επιρρεπής προς μια δεδομένη συμπεριφορά. Στην καλύτερη περίπτωση, μαθαίνει πώς να αποφεύγει την τιμωρία. B.F. Skinner, 1904-1990, Αμερικανός ψυχολόγος
Κατά τους Κινέζους, οι αυτοκράτορες που πλησιάζουν στο τέλος τους, εκδίδουν αναρίθμητους νόμους. Albert Camus, 1913-1960, Γάλλος συγγραφέας, Νόμπελ 1957
Δεν πρέπει να περιμένουμε από τους ανθρώπους να έχουν σεβασμό στο νόμο και στην τάξη, μέχρι να διδάξουμε σεβασμό σ’ αυτούς που έχουμε εμπιστευθεί να εφαρμόσουν το νόμο. Hunter S. Thompson, 1937-2005, Αμερικανός συγγραφέας

ΡΗΤΑ - ΓΝΩΜΙΚΑ - ΑΡΧΑΙΕΣ ΚΑΙ ΛΟΓΙΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ

Hide-Απόκρυψη / Show-Εμφάνιση

“Μετά βδελυγμίας”= με αηδία,με αποστροφή
"(Το) απευκταίον" = δυσάρεστο,συμφορά.
“Εξ υπαρχής “= από την αρχή.
“Εξ απαλών ονύχων” = (μτφ).από μικρό παιδί,από νήπιο(Πβ.Ανθολ.Παλατ.V.128) και “επιφανειακά”.
“Αυτολεξεί”= με τις ίδιες ακριβώς λέξεις.
“Ασυζητητί”= αδιαμφισβήτητα, ανεπιφύλακτα.
“Ατιμωρητί”= χωρίς τιμωρία.
“Αρχαϊστί”= στην αρχαία ελληνική γλώσσα.
Εξεμέτρησε το ζην = Πέθανε,τελείωσε η ζωή του.

 Εξέστω Κλαζομενίοις ασχημονείν =Ας επιτραπεί στους Κλαζομένιους να α-
σχημονούν(όχι όμως σε εμάς).(Τη φράση αυτή την είπαν οι έφοροι της Σπάρτης ,όταν τους καταγγέλθηκε ότι οι απεσταλμένοι των Κλαζομενών{ Ιωνική πόλη}λέρωσαν τους θρόνους τους στη γερουσία με καπνιά).

 Εξ ημισείας =Μισά μισά,από μισά ο καθένας.

 Εξ ιδίων κρίνει τα αλλότρια = Λαμβάνοντας υπόψη τα δικά του κρίνει τα ξένα.Εξομοιώνει ξένα πράγματα με τη δική του κατάσταση.

 Εξις δευτέρα φύσις = Η συνήθεια καταντά δεύτερη φύση

 Εξ οικείων τα βέλη = Οι επιθέσεις προέρχονται από οικεία πρόσωπα.

 Εξ ολοκλήρου = ολοκληρωτικά.

 Εξ ονόματος = εκ μέρους,ως εκπρόσωπος.

 Εξ’ όνυχος τον λέοντα = Λέμε τη φράση ,όταν θέλουμε να τονίσουμε ότι από κάποια μικρή ένδειξη μπορεί να διαφανεί ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου
Εξ’ ορισμού =δικαιωματικά,επίσημα.

 Εξ ‘ου =από όπου.

 Εξ όψεως =από την όψη.

 Εξ υπαρχής = από την αρχή.

 Εξ υφαρπαγής = από κλοπή.

 Εξ ‘ύψους = από τον ουρανό.
Εξωθεν = Από έξω.
μύριοι= δέκα χιλιάδες ΑΛΛΑ μυρίοι= αναρίθμητοι.
Κατ’ αρχήν= κυρίως, βασικά ΑΛΛΑ Κατ’ αρχάς= αρχικά.
“Μεταξύ σφύρος και άκμονος” = ανάμεσα σε δύο εμπόδια,σε δύο κακά.
“Εκ των ων ουκ άνευ(sine qua non)” = Αναφέρεται σε πράγμα,στοιχείο ή ιδιότητα,που είναι απαραίτητα ή αναντικατάστατα σε κάτι ή για κάτι.
“Νήδυμος ύπνος” = βαθύτατος ύπνος.
“Πνέω τα λοίσθια “= ψυχορραγώ,βρίσκομαι στα πρόθυρα του θανάτου.

 “Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται” = Οταν κανείς δυστυχήσει όλοι κοιταζουν να επωφεληθούν από τη δυστυχία του.
“Ερρέτω” = πήγαινε στο διάβολο,ας πάει κατά διαόλου.
“De profundis”Λατιν.=εκ βαθέων , από τα βάθη της ψυχής μου.
«Μηδέν ἂγαν»= τίποτε σε υπερβολικό βαθμό.
“Επί τον τύπον των ήλων”= Λέγεται για ανθρώπους που είναι δύσπιστοι και θέλουν απτές αποδείξεις, για να πειστούν για κάτι.Π.χ. «Αυτός ,αν δε βάλει το χέρι του επί τον τύπον των ήλων ,δεν πιστεύει τίποτε απʼόσα του είπαμε»(Από την περίφημη φράση που είπε ο άπιστος Θωμάς ,όταν τον πλη-ροφόρησαν οι άλλοι μαθητές για την Ανάσταση του Χριστού.Πβ.Ιω.Κ.25).
“Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα “= λέγεται συνήθως σε εκείνους που καυχώνται για προγενέστερα ανεπιβεβαίωτα κατορθώματά τους και προκαλούνται τώρα να τα επαναλάβουν,για να αποδείξουν ότι δε λένε ψέματα [η φράση προέρχεται από τον αισώπειο μύθο «Ανήρ κομπαστής»]

 “Εν τη ρύμη του λόγου “= στη ροή της κουβέντας.
“Κομίζω γλαύκα ες Αθήνας ” = Μεταφ.Λέγεται γιʼαυτούς που μιλούν για πολύ γνωστά πράγματα ,σαν να ήταν εντελώς νέα και άγνωστα.
“Από καθέδρας” = με ύφος αυθεντικό,δογματικό.Π.χ «ομιλεί από καθέδρας».(ομιλεί με ύφος μη επιδεχόμενο αντίρρηση)Λατινικά : ex cathedra.

 “Αιδώς Αργείοι” =Ντροπή κύριοι!Δεν ντρέπεστε επιτέλους;"
« Γῆ πάντα τίκτει και πάλιν κομίζεται»= όλα από τη γη γεννιούνται και σ’αυτήν ξαναγυρνούν [Μενάνδρου Γνῶμαι Μονόστιχοι 89].
“Κύμβαλον αλαλάζον “ = μεταφ.λέγεται για άνθρωπο που απηχεί ξένες γνώμες άκριτα. “Εν ριπή οφθαλμού“ = Μεταφ.Ακαριαία,ξαφνικά.
“Κρανίου τόπος “ = Λέγεται για κάποιο μέρος ,όπoυ η ζωή σʼαυτό είναι πραγματική κόλαση.
“Μετά λόγου γνώσεως” = με πλήρη επίγνωση των πραγμάτων.
“Πύρρειος νίκη “= νίκη που συνεπάγεται όμως τεράστιες απώλειες.Νίκη που συνεπιφέρει και στον νικητή μεγάλη φθορά,έτσι ωστε να ισοδυναμεί με ήττα(Η φράση προήλθε από την αιματηρή νίκη του Πύρρου εναντίον των Ρωμαίων στην Ηράκλεια της Ιταλίας το 280 π.Χ.
“Έπεα πτερόεντα” = Φτερωτά λόγια ,λόγια του αέρα. Π.χ « Δεν παίρνω ποτέ στα σοβαρά προφορικές υποσχέσεις .ʼΟλα αυτά για μένα είναι έπεα πτερόεντα»
“Εστι δίκης οφθαλμός ος τα πανθʼορά” = Υπάρχει το μάτι της δικαιοσύνης
που βλέπει τα πάντα,τίποτε δε μένει ατιμώρητο.
“Είπα και ελάλησα ,αμαρτίαν ουκ έχω “= Η φράση χρησιμοποιείται με την έννοια :εγώ ξεκαθάρισα από πριν τη θέση μου,προειδοποίησα για τη στάση μου-τώρα δεν έχω καμιά ευθύνη για ό,τι έγινε ή ό,τι θα γίνει.

 “Ειρήσθω εν παρόδω” = ας ειπωθεί παρενθεντικά, παρεμπιπτόντως.
“Αμ’έπος αμ’έργον” = το’πε και το’κανε.(Ηρόδοτος ΙΙΙ135 «αμα έπος τε και έργον εποίει» δηλ. μόλις ξεστόμιζε το λόγο ,έκανε και το έργο).
“Αβρόχοις ποσί”= με στεγνά πόδια.Μεταφ.=χωρίς κόπο,χωρίς ζημιά(ηθική ή υλική).Π.χ «Αντε τυχερέ ξέμπλεξες από αυτήν την ιστορία αβρόχοις ποσί». Προέλευση :Από την γνωστή βιβλική ιστορία της διέλευσης των Εβραίων μέσα από την Ερυθρά θάλασσα,χωρίς να βραχούν τα πόδια τους.»Αι εξακόσιαι εκείναι χιλιάδες αι την Ερυθράν θάλασσαν αβρόχοις ποσί διαπεράσαι …» Αετόν ίπτασθαι διδάσκεις; (Μαθαίνεις τον αετό να πετά;)
Αμ' έπος αμ´έργον = πρόκειται για αρχαιοπρεπή φράση και σημαίνει χωρίς καθυστέρηση, αμέσως.
Μεταξύ σφύρας και άκμονος (ανάμεσα στο σφυρί και το αμόνι) = λέγεται για κάποιον που αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις και δεν μπορεί να απαλλαγεί απ' αυτές.
Υπό την αίρεση = υπό την προϋπόθεση, με τον όρο.
Υπό αίρεση = σε εκκρεμότητα.
Αιχμή του δόρατος = το βασικότερο όπλο μιας στρατηγικής, μιας επιθετικής πολιτικής. Π.χ. Τα κοινοτικά προγράμματα αποτελούν, για την ελληνική οικονομία, την αιχμή του δόρατος.
Δελφίνα νήχεσθαι διδάσκεις; (Μαθαίνεις κολύμπι στο δελφίνι;)
Αιγιαλω λαλείς; (Μιλάς στο γιαλό;)
Την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενος = προθυμοποιούμαι να κάνω κάτι το οποίο είμαι υποχρεωμένος να κάνω.
Ανεμον διώκεις; (Κυνηγάς τον άνεμο;)
Πνέω τα λοίσθια = βρίσκομαι στα τελευταία μου.
Ομφάλιος λώρος = κάθε μορφής σύνδεσμος με πρόσωπα και πράγματα από τα οποία δεν μπορούμε να αποκοπούμε.
Ανέμω διαλέγης; (Μιλάς με τον άνεμο;)
Παρά θιν' αλός = στη θάλασσα, στην παραλία.
Εν κρυπτώ και παραβύστω = κρυφά και μυστικά.
Θέατρο του παραλόγου = κάθε κατάσταση παραλογισμού.
Απέχω παρασάγγας = έχω τεράστια διαφορά σε κάτι από κάποιον άλλον.
Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ = λέγεται για πρόσωπα που βρίσκονται στο κέντρο των εξελίξεων και έχουν προσωπική αντίληψη των γεγονότων.
Αντί πινακίου φακής = με ευτελές αντάλλαγμα. Π.χ. τους βρήκαν στην ανάγκη και αγόρασαν την επιχείρηση αντί πινακίου φακής.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά = για περιπτώσεις που δεν εφαρμόζεται αμερόληπτη και δίκαιη μεταχείρηση.
Πνέω μένεα = είμαι έντονα εξοργισμένος με κάποιον.
Επί ξυρού ακμής = στην κόψη του ξυραφιού, στο κρίσιμο σημείο μιας κατάστασης ή ενέργειας.
Περί όνου σκιάς = λέγεται για θέμα ανάξιου λόγου.
Ονειρο θερινής νυκτός = κάτι που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί.
Δικτύω άνεμον θηράς; (Κυνηγάς με απόχη τον άνεμο;)
Εις ύδωρ γράφεις; (Γράφεις στο νερό;)
Τηρώ σιγήν ιχθύος = δεν παίρνω θέση για κάτι, αποφεύγω να σχολιάσω.
Ελαίω πυρ σβεννύεις; (Σβήνεις με λάδι τη φωτιά;)
Θάλασσαν αντλείς; (Αντλείς τη θάλασσα;)

Εκ των ων ουκ άνευ = απολύτως απαραίτητη και αναγκαία προϋπόθεση.
Ανθρακες ο θησαυρός = για να δηλωθεί διάψευση προσδοκιών.
Κοσκίνω ύδωρ φέρεις; (Μεταφέρεις νερό με κόσκινο;)
Κωφού κτυπάς θύραν; (Στου κουφού την πόρτα χτυπάς;)
Εξ απορρήτων = ο μυστικοσύμβουλος.
Αυθωρεί και παραχρήμα = αμέσως, χωρίς καμμία καθυστέρηση.
Αχίλλειος πτέρνα = το τρωτό, το αδύνατο σημείο κάποιου.
Τράγον άμέλγεις; (Αρμέγεις τράγο;)

Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω = λέγεται στις περιπτώσεις που κάποιος κατηγορεί τους άλλους, χωρίς να αναλογίζεται και τη δική του ευθύνη.
Μετά βδελυγμίας = όταν εκδηλώνουμε το αίσθημα της ηθικής αποστροφής για κάτι ψυχρό και αηδιαστικό.
Βίος και πολιτεία = λέγεται για κάποιον που έχει πολυπαθή ή περιπετειώδη ζωή.
Τυφλώ κάτοπτρον χαρίζη; (Κάνεις δώρο σε τυφλό καθρέφτη;)
Φαλακρώ κτένας δανείζεις; (Δανείζεις χτένα σε φαλακρό;)
Ωόν τίλλεις; (Μαδάς το αυγό;)

Τα ωά ταίς θριξίν! Το έκοψε στην τρίχα!
Επεα πτερόεντα = λόγια χωρίς ιδιαίτερη βαρύτητα.
Προς επίρρωσιν = προς ενίσχυση.
Αεί όμοιος ει! Πάντα ο ίδιος είσαι!
Μαίνομαι και παραπαίω! Είμαι τρελλός και παλαβός!
Οίχεται αποπτάμενος. Φεύγει πετώντας.

Εξιλαστήριο θύμα = όταν δεν λογοδοτεί ο πραγματικός ένοχος αλλά κάποιος άλλος που είναι εντελώς αθώος ή βαρύνεται ελάχιστα.
Διαρρηγνύω τα ιμάτιά μου = διαμαρτύρομαι έντονα και υποστηρίζω ότι είμαι αθώος. Συχνά λέγεται ειρωνικά για κάποιον που παριστάνει τον αθώο.
Κεραυνός εν αιθρία = λέγεται σε απροσδόκητα και εντυπωσιακά γεγονότα.
Ω 'γαθέ, όρα τι ποιείς! Καλέ, κύττα τι κάνεις!
Κομίζω γλαύκας εις τα Αθήνας = παρουσιάζω ως καινούργιο ή πρωτοποριακό κάτι που είναι ήδη γνωστό.
Παίζω εν ου παικτοίς = αντιμετωπίζω χωρίς σοβαρότητα κάτι που απαιτεί σοβαρή αντιμετώπιση.
Ου παντός πλειν ες Κόρινθον = δεν είναι όλοι ικανοί για ένα δύσκολο στόχο. Χαιρέτω δη. Χαιρέτα το!
Ο κύβος ερρίφθη = λέγεται για κάτι που έχει κριθεί οριστικά και αμετάκλητα
. Τα άγια τοις κυσί (τα άγια στος σκύλους) = όταν εμπιστευόμαστε την προστασία και τήρηση των κανόνων του δικαίου και των αξιών σε ανάξια πρόσωπα.
Ανακρούω πρύμναν = υποχωρώ.
Δρυός πεσούσης πας ανηρ ξυλεύεται = όταν χάσει κάποιος τη δύναμή του κάποιοι τρέχουν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία εις βάρος του.
Είεν δη. Ας είναι λοιπόν!
Ως έπος ειπείν. Που λέει ο λόγος.
Ωχετ' απιών. Πήγε να φύγει.ου φιδιού = οτιδήποτε ευνοεί ή σχετίζεται με την ανάπτυξη του νεοναζισμού.
Τουτί τι ήν; Τι είν' τούτο;(!)
Ωδινεν όρος και έτεκε μυν (κοιλοπόνησε το βουνό και γέννησε ποντίκι) = λέγεται για εντυπωσιακές προσπάθειες που καταλήγουν σε ασήμαντο αποτέλεσμα.
Ουκ αφέξεταί μου τω χείρε. Δεν το γλυτώνω το ξύλο.

Και τι δει λέγειν. Και που να στα λέω!
Τι εστι το πράγμα; Που το πάει το πράγμα;
Οίνος... και παίδων ην αληθής. Από παιδί κι από κρασί μαθαίνεις την αλήθεια!
Μεταξύ των λόγων. Πάνω στην κουβέντα.
Τι σοι φαίνεται; Πώς σου φαίνεται;
Παύσαι προς με καλλωπιζόμενος. Πάψε να μου κουνιέσαι.
Αν ης ος ει, λέγε θαρρών. Αν είσαι αυτός που είσαι, λέγε θαρρετά.
Δος μοι έτι πρόφρων και μοι τεόν ούνομα ειπέ αυτίκα νυν, ίνα τοι δω ξείνιον, ω κε συ χαίρης! [Κι ακόμα δός μου πρόθυμα και πες μου τ' όνομά σου τώρα ευθύς, γιά να σου δώσω δώρημα που σύ θα το χαρείς! ] Να ζήσης καβαλάρη μου, γιά πες μου τ' όνομά σου, και χάρισμα βασιλικό θα κάνω τσ' αφεδιάς σου! (δημ. τραγούδι) Κοντός ψαλμός αλληλούια = η φράση χρησιμοποιείται για υπόθεση που σύντομα θα φανούν τα αποτελέσματά της και δεν μπορούμε με σιγουριά να κάνουμε πρόγνωση.
Ο λύκος έχει τ' όνομα κι η αλεπού τη χάρη = λέγεται για κάποιον που επιτυγχάνει περισσότερα με την πονηριά και την πανουργία, παρά με την επιθετικότητα και τη δύναμη.
Αλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε = όταν υπάρχει ασυνεννοησία ή όταν κάποιος αποφεύγει να πάρει θέση για το θέμα που συζητείται.
Την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενος = προθυμοποιούμαι να κάνω κάτι το οποίο είμαι υποχρεωμένος να κάνω.
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα = για να δικαιολογηθούν παράνομες και κατακριτέες πράξεις που επιτελούνται για την επίτευξη ιερού ή υψηλού στόχου.
Ομφάλιος λώρος = κάθε μορφής σύνδεσμος με πρόσωπα και πράγματα από τα οποία δεν μπορούμε να αποκοπούμε.
Πέφτουν οι μάσκες = αποκαλύπτονται οι πραγματικές προθέσεις κάποιου.
Θέατρο του παραλόγου = κάθε κατάσταση παραλογισμού.
Απέχω παρασάγγας = έχω τεράστια διαφορά σε κάτι από κάποιον άλλον.
Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ = λέγεται για πρόσωπα που βρίσκονται στο κέντρο των εξελίξεων και έχουν προσωπική αντίληψη των γεγονότων.
Αντί πινακίου φακής = με ευτελές αντάλλαγμα. Π.χ. τους βρήκαν στην ανάγκη και αγόρασαν την επιχείρηση αντί πινακίου φακής.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά = για περιπτώσεις που δεν εφαρμόζεται αμερόληπτη και δίκαιη μεταχείρηση.
Πνέω μένεα = είμαι έντονα εξοργισμένος με κάποιον.
Ονειρο θερινής νυκτός = κάτι που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί.
Η στραβός είν' ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε = λέγεται ειρωνικά για να δηλωθεί πως για κάτι που δεν πάει καλά προφανώς φταίμε οι ίδιοι.
Σφάξε με, αγά μου, ν' αγιάσω = λέγεται στις περιπτώσει που κάποιοι δείχνουν παθητική στάση απέναντι σε εχθρικές προκλήσεις και παραιτούνται από κάθε προσπάθεια αντίστασης.
Τηρώ σιγήν ιχθύος = δεν παίρνω θέση για κάτι, αποφεύγω να σχολιάσω.
Με σημαδεμένη τράπουλα = όταν δεν τηρούνται οι κανόνες της αμεροληψίας και της δικαιοσύνης και το αποτέλεσμα είναι προκαθορισμένο.
Σημείο τριβής = για περιπτώσεις όπου υπάρχει έντονη αντιπαράθεση και αδυναμία σύγκλισης απόψεων.
Ανθρακες ο θησαυρός = για να δηλωθεί διάψευση προσδοκιών.
Ανοιχτοί λογαριασμοί = εκκρεμότητες (συνήθως έριδες) που δεν έχουν τελειώσει.
Εχω τραχανά απλωμένο = έχω κάνει τη δουλειά μου και διαφορώ.
Εξ απορρήτων = ο μυστικοσύμβουλος.
Αυθωρεί και παραχρήμα = αμέσως, χωρίς καμμία καθυστέρηση.
Αχίλλειος πτέρνα = το τρωτό, το αδύνατο σημείο κάποιου.
Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά = λέγεται για προειδοποιήση ότι στο τέλος θα φανούν τα άσχημα αποτελέσματα.
Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω = λέγεται στις περιπτώσεις που κάποιος κατηγορεί τους άλλους, χωρίς να αναλογίζεται και τη δική του ευθύνη.
Μετά βδελυγμίας = όταν εκδηλώνουμε το αίσθημα της ηθικής αποστροφής για κάτι ψυχρό και αηδιαστικό.
Βίος και πολιτεία = λέγεται για κάποιον που έχει πολυπαθή ή περιπετειώδη ζωή.
Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους = λέγεται για κάποιον που, ενώ θέλει πολυτελή ή δύσκολα πράγματα, δεν έχει τη διάθεση ή την ικανότητα να υποστεί το ανάλογο κόστος.
Πετάω το γάντι = προκαλώ, απαιτώ απάντηση, εξήγηση.
Το γινάτι βγάζει μάτι = το πείσμα μπορεί να πλήξει τον ίδιο τον ισχυρογνώμονα.
Γκρίζα διαφήμιση = όταν ένα προϊόν διαφημίζεται όχι στον προβλεπόμενο χρόνο και τόπο.
Επεα πτερόεντα = λόγια χωρίς ιδιαίτερη βαρύτητα.
Προς επίρρωσιν = προς ενίσχυση.
Οποιος βαριέται να ζημώσει, πέντε μέρες κοσκινίζει = αυτός που αποφεύγει την εργασία και προβάλλει συνεχώς δικαιολογίες.
Αρχή της ήσσονος προσπαθείας = λέγεται για εκείνους που καταβάλλουν πολύ μικρή προσπάθεια προκειμένου να επιτύχουν κάτι.
Ψαρεύω σε θολά νερά = αναμειγνύομαι σε ύποπτες καταστάσεις. Εξιλαστήριο θύμα = όταν δεν λογοδοτεί ο πραγματικός ένοχος αλλά κάποιος άλλος που είναι εντελώς αθώος ή βαρύνεται ελάχιστα.
Διαρρηγνύω τα ιμάτιά μου = διαμαρτύρομαι έντονα και υποστηρίζω ότι είμαι αθώος. Συχνά λέγεται ειρωνικά για κάποιον που παριστάνει τον αθώο.
Κεραυνός εν αιθρία = λέγεται σε απροσδόκητα και εντυπωσιακά γεγονότα.
Κίτρινος τύπος = η προκλητική προβολή και παρουσίαση στον τύπο θεμάτων που εξάπτουν την περιέργεια του κοινού.
Ο κουτσός με το 'να πόδι δίνει μία και πάει στην πόλη = τα πάντα γίνονται και τίποτα δεν αποκλείεται.
Πέμπτη φάλαγγα = κάθε άτομο ή ομάδα ατόμων με διαβρωτική και υπονομευτική δράση και διάθεση.
Φαντάσματα του παρελθόντος = οτιδήποτε δυσάρεστο προέρχεται από το παρελθόν.
Το αβγό του φιδιού = οτιδήποτε ευνοεί ή σχετίζεται με την ανάπτυξη του νεοναζισμού.
Ξεπλένω βρώμικο χρήμα = χρησιμοποιώ νόμιμους τρόπους για να εμφανίσω ως νόμιμα τα κέρδη από παράνομη δραστηριότητα.

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Hide-Απόκρυψη / Show-Εμφάνιση

Εβραϊκές παροιμίες
"Η αγάπη έχει γλυκιά γεύση, αλλά μόνο μαζί με ψωμί".
"Η μισή αλήθεια είναι ολόκληρο ψέμα".
"Ο Θεός δεν μπορούσε να είναι παντού, γι' αυτό έπλασε τις μητέρες".
Εκεί που σας αγαπάνε να πηγαίνετε όχι και πολύ συχνά, εκεί που σας μισούν, μην πάτε ποτέ.
Να μεταχειρίζεσαι τον άλλο σαν να 'ναι ραβίνος. Να φυλάγεσαι απ' αυτόν σαν να 'ναι κλέφτης.
Αλίμονο σ' εκείνον που κανένας δεν αγαπάει, αλλά να φοβάσαι εκείνον που αγαπάνε όλοι.
Να φυλάγεσαι από τ' ακίνητο νερό, το ακίνητο σκυλί, τον ακίνητο εχθρό.
Τα δάκρυα για την ψυχή είναι ό,τι το σαπούνι για το σώμα.
Ο διάβολος ενοχλεί μόνο εκείνους που τον έχουν ενοχλήσει.
Ένας χαζός λέει ό,τι ξέρει κι ένας σοφός ξέρει ό,τι λέει.
Μην ανοίγεις μαγαζί αν δεν ξέρεις να χαμογελάς.
Μη χρεώνεις τίποτα και θα 'χεις πολλούς πελάτες.
Για κάθε απάντηση, υπάρχει μια καινούργια ερώτηση.
Να μη χαρείς για την πτώση του εχθρού σου, αλλά μην τον βοηθήσεις να σηκωθεί.
Ο Θεός έκανε τον άνθρωπο επειδή του αρέσουν οι ιστορίες.
Ο Θεός δεν είναι πλούσιος και αυτό που δίνει στον ένα, το παίρνει απ' τον άλλον.
Αν δεν αντέχεις το κακό, δεν θα ζήσεις για να δεις το καλό.
Τα λόγια πρέπει να ζυγίζονται, όχι να μετριούνται.
Η ομιλία πηγάζει από τη φύση. Η σιωπή από τη σοφία.
Αν θες τα όνειρά σου να βγουν αληθινά, μην κοιμάσαι.
Προνόησε για το χειρότερο. Το καλύτερο θα προνοήσει μόνο του.
Καλύτερα να ρωτήσεις δέκα φορές παρά να χαθείς μία.
Μην πετάς τον παλιό κουβά, προτού βεβαιωθείς ότι ο καινούργιος κρατάει νερό. Αν είσαι ξαπλωμένος στο έδαφος, δεν μπορείς να πέσεις.
Να ζυγίζεις το σιτάρι των άλλων με τη δική σου ζυγαριά.
Όταν ο άνθρωπος σκέφτεται, ο Θεός γελάει.
Αν τα πράγματα δεν είναι όπως θα ήθελες, να τα θέλεις όπως είναι.
Αν θέλεις φήμη σοφού, να συμφωνείς με όλους.
Αν οι πλούσιοι μπορούσαν να προσλάβουν κάποιον να πεθάνει γι' αυτούς, οι φτωχοί θα ζούσαν μιαν άνετη ζωή.
Το πιο βαρύ πράγμα στον κόσμο είναι η άδεια τσέπη.
Όταν το φως είναι στραβό, και η σκιά είναι στραβή.
Μερικοί άνθρωποι είναι σαν τα παπούτσια: όσο πιο φτηνοί είναι, τόσο πιο πολύ φωνάζουν.
Αν γελάς όταν δανείζεσαι, θα κλαις όταν ξεπληρώνεις.
Ο Θεός αγαπάει το φτωχό, αλλά βοηθάει τον πλούσιο.
Αγγλικές και Αμερικανικές παροιμίες
Η παλίρροια σηκώνει όλες τις βάρκες.
Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση.
Σκουπίδια βάζεις, σκουπίδια βγάζεις.
Αν δεν μπορείς να ιππεύσεις δύο άλογα ταυτοχρόνως, τότε να φύγεις απ' το τσίρκο.
Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.
Οι πράξεις μιλάνε πιο δυνατά από τα λόγια.
Ο σκύλος γυρνάει στον εμετό του.
Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.
Βάλε ένα ζητιάνο καβάλα, και θα καλπάσει στην κόλαση.
Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι.
Όταν η φτώχεια μπαίνει από την πόρτα, η αγάπη φεύγει από το παράθυρο.
Ό,τι δεν ξέρεις, δεν μπορεί να σε βλάψει.
Η ευγένεια αξίζει πολλά και δεν κοστίζει τίποτε.
Ένα αδρανές μυαλό είναι το εργαστήρι του διαβόλου.
Η φέτα του ψωμιού πέφτει πάντα από την πλευρά που έχει το βούτυρο.
Όπου υπάρχουν μέλισσες, υπάρχει μέλι.
Μια μικρή τρύπα μπορεί να βουλιάξει ένα μεγάλο καράβι.
[Όσα] εύκολα έρχονται, εύκολα χάνονται.
Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες.
Η τελευταία σταγόνα κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει.
Εκείνος που είναι έτοιμος να ορκιστεί, είναι έτοιμος να πει και ψέματα.
Η ποικιλία είναι το αλατοπίπερο της ζωής.
Η ανάγκη είναι η μητέρα της επινόησης.
Κράτησε ένα πράγμα εφτά χρόνια και θα βρεις μια χρήση γι' αυτό.
Όποιος πληρώνει από πριν, δεν εξυπηρετείται σωστά.
Οι καλοί φράχτες κάνουν τους καλούς γείτονες.
Οι απόντες έχουν πάντα άδικο.
Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού, τόσο πιο πολύ φαίνεται ο κώλος της.
Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει.
Οπουδήποτε κάθεται ο Μακγκρέγκορ είναι η κεφαλή του τραπεζιού.
Οι καλύτεροι άνθρωποι δεν είναι παρά άνθρωποι στην καλύτερη τους φάση.
Οι γαλάζιοι λόφοι είναι μακριά από δω.
Όποιος πάει στη θάλασσα από ευχαρίστηση, θα πήγαινε στην κόλαση για να περάσει την ώρα του.
Για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά.
Η φωτιά είναι καλός υπηρέτης αλλά κακός αφέντης.
Ο σύζυγος το μαθαίνει πάντα τελευταίος.
Γελάει καλύτερα, όποιος γελάει τελευταίος.
Δεν υπάρχει πιο ηλίθιος από ένα γέρο ηλίθιο.
Πρέπει να μάθουμε να περπατάμε προτού μπορέσουμε να τρέξουμε.
Μια γυναίκα που σφυρίζει και μια κότα που κράζει δεν κάνουν ούτε για το Θεό ούτε για τον άνθρωπο.
Η πένα είναι πιο δυνατή από το ξίφος.
Αυτός που δικαιολογεί τον εαυτό του, τον κατηγορεί.
Να ελπίζεις για το καλύτερο και να είσαι έτοιμος για το χειρότερο.
Η ελπίδα είναι καλό πρόγευμα αλλά κακό δείπνο.
Κάθε σύννεφο έχει ασημένια φόδρα.
Η αντιξοότητα δημιουργεί περίεργους συντρόφους.
Δεν υπάρχει λόγος να κλαίμε πάνω απ' το χυμένο γάλα.
Το δύσκολο γίνεται μια φορά. Το αδύνατο κρατάει λίγο παραπάνω.
Καταλαβαίνεις ένα μαραγκό από τα ροκανίδια που 'χει πάνω του.
Αν οι επιθυμίες ήταν άλογα, οι ζητιάνοι θα ήταν καβαλάρηδες.
Να χρησιμοποιείς απαλά λόγια και σκληρά επιχειρήματα.
Πάντα παράνυμφος, ποτέ νύφη.
Φρόντισε το μαγαζί σου και το μαγαζί σου θα φροντίσει εσένα.
Η δουλειά πριν τη διασκέδαση.
Ρώτα μια χαζή ερώτηση και θα πάρεις μια χαζή απάντηση.
Δώσε στο διάβολο το μερίδιο του.
Όλα τα ψάρια που θα 'ρθουν στο δίχτυ.
Στην ήρεμη θάλασσα, όλοι είναι καπεταναίοι.
Ο θάνατος πάντα έρχεται ή πολύ νωρίς ή πολύ αργά.
Οι καλοί πεθαίνουν νέοι.
Όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει δρόμος.
Η Εκκλησία είναι ένα αμόνι που έχει χαλάσει πολλά σφυριά.
Ένας πεινασμένος άνθρωπος είναι ένας θυμωμένος άνθρωπος.
Κόκκινος ουρανός το βράδυ, η χαρά του βοσκού. Κόκκινος ουρανός το πρωί, η προειδοποίηση του βοσκού.
Προτιμότερος ο διάβολος που ξέρεις απ' το διάβολο που δεν ξέρεις.
Τα καλά παιδιά έρχονται πάντα δεύτερα.
Η φιλανθρωπία αρχίζει στο σπίτι.
Το αίμα θα αποκαλύψει.
Χρειάζονται τρεις γενιές για να βγει ένας τζέντλεμαν.
Ο κεραυνός δεν χτυπάει το ίδιο μέρος δυο φορές.
Χωρίς πόνο, χωρίς κέρδος.
Κάθε άνθρωπος έχει την τιμή του.
Αγοράζεις γη, αγοράζεις και τις πέτρες. Αγοράζεις κρέας, αγοράζεις και τα κόκαλα. Τα παιδιά και οι ανόητοι δεν πρέπει να βλέπουν μισοτελειωμένες δουλειές.
Οι σκύλοι γαβγίζουν αλλά το καραβάνι περνά.
Η περιέργεια σκότωσε τη γάτα.
Μίλα για το διάβολο και σίγουρα θα εμφανιστεί.
Μην περνάς τη γέφυρα πριν φτάσεις σ' αυτήν.
Ένα χρυσό κλειδί ανοίγει όλες τις πόρτες.
Αν το καπέλο σου κάνει, φόρα το.
Μια γάτα με γάντια δεν πιάνει ποντίκια.
Μια αλυσίδα αντέχει όσο ο πιο αδύνατος κρίκος της.
Τα χέρια φτιάχτηκαν πριν απ' τα πιρούνια.
Γέλα κι ο κόσμος θα γελάσει μαζί σου. Κλάψε και θα κλάψεις μόνος σου.
Αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, πάνε μαζί τους.
Όποιος είναι δικηγόρος του εαυτού του έχει έναν χαζό για πελάτη. Το εμπόριο ακολουθεί τη σημαία.
Γιατί ν' αγοράσεις μια αγελάδα, όταν το γάλα είναι τόσο φτηνό.
Η ομορφιά σέρνει από μια τρίχα.
Όσο μεγαλύτερος ο αμαρτωλός, τόσο μεγαλύτερος ο άγιος.
Ο γιος είναι γιος μέχρι να βρει γυναίκα. Η κόρη είναι κόρη σε όλη της τη ζωή.
Μπορείς να οδηγήσεις το άλογο στο νερό, αλλά δεν μπορείς να το αναγκάσεις να πιει.
Μην μετράς τις κότες σου προτού βγουν από τ' αβγό.
Όποιος θέλει να καθίσει σε δυο καρέκλες, πέφτει κάτω.
Το σπίτι κάθε ανθρώπου είναι το κάστρο του.
Η γάτα θα φάει ψάρια αλλά δεν θα βρέξει τα πόδια της.
Ένα πουλί στο χέρι, αξίζει δύο στο δάσος.
Υπάρχει σιγουριά στους αριθμούς.
Καλύτερα να είσαι σίγουρος παρά μετανοιωμένος.
Είναι φτωχή καρδιά αυτή που ποτέ δεν χαίρεται.
Οι παλιές συνήθειες πεθαίνουν δύσκολα.
Όλα τα ωραία πράγματα κάποτε τελειώνουν.
Όλα είναι καλά, όταν τελειώνουν καλά.
Το μικρό είναι όμορφο.
Καλύτερα να γεννηθείς τυχερός παρά πλούσιος.
Η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία.
Ένα μήλο την ημέρα, το γιατρό τον κάνει πέρα.
Αυτός που χορεύει πρέπει να πληρώσει το βιολιτζή.
Ό,τι σάλτσα κάνει για τη χήνα, κάνει και για τη γαρνιτούρα.
Το γρασίδι είναι πάντα πιο πράσινο από την άλλη μεριά του φράχτη.
Ένας παλικαράς είναι πάντα ένας δειλός.
Ο πλούσιος έχει πάγο το καλοκαίρι και ο φτωχός έχει το χειμώνα. Ένας ηλίθιος και τα λεφτά του σύντομα χωρίζουν.
Πολλά πράγματα χάνονται επειδή δεν τα ζητάς.
Γαλλικές Παροιμίες
Αληθινή αγάπη είναι όταν δεν χρειάζεται να μιλάς.
Είναι η αγάπη που κάνει τον κόσμο να γυρίζει.
Η ευγένεια υποχρεώνει.
Από την έλλειψη ενός καρφιού χάθηκε ένα πέταλο, από την έλλειψη ενός πέταλου, χάθηκε ένα άλογο, από τη έλλειψη ενός αλόγου, χάθηκε ένας άνθρωπος.
Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά.
Μια γυναίκα εγκαταλείπει έναν άντρα μόνον για έναν άλλον άντρα.
Σκύλος που γαβγίζει, δεν δαγκώνει.
Αν η γυναίκα δεν έχει δίκιο, να της ζητήσεις συγνώμη.
Αυτό που θέλει η γυναίκα, ο Θεός το τρέμει.
Δεν μπορούμε να κάνουμε ομελέτα, χωρίς να σπάσουμε τ' αβγά.
Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.
Ο γέρος κυνηγός χρειάζεται νεαρό σκυλί. Ο νέος κυνηγός χρειάζεται γέρικο σκυλί.
Όχι νέα, καλά νέα.
Τίποτε δεν πετυχαίνει σαν την επιτυχία.
Ο καθένας σ' αυτόν τον κόσμο, κουβαλάει το δικό του σταυρό.
Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν έχουν ιστορία.
Η ζωή είναι ένα κρεμμύδι που καθώς το ξεφλουδίζεις κλαις.
Καλύτερα να έχεις δουλειά με τον ίδιο τον Θεό, παρά με τους αγίους του.
Δεν πρέπει κανείς να βγάζει [για να πλύνει] τ' άπλυτά του στη φόρα.
Την εξουσία μπορείς να την εμπιστευτείς μόνο στον άνθρωπο που τη βαριέται και την αποφεύγει.
Όπως έστρωσες, έτσι θα κοιμηθείς.
Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα.
Γερμανικές Παροιμίες
Μην πιστεύεις τίποτε απ' αυτά που ακούς και μόνο τα μισά απ' αυτά που βλέπεις.
Κάθε δευτερόλεπτο αλλάζουν: ο χρόνος, ο άνεμος, η τύχη και η γυναίκα.
Να αλλάζεις και να βελτιώνεσαι είναι δυο διαφορετικά πράγματα.
Φυλαχτείτε από ένα βόδι όταν βρίσκεστε μπροστά του, από ένα γαϊδούρι όταν βρίσκεστε πίσω του και από έναν καλόγερο από όποιαν μεριά κι αν βρίσκεστε.
Αυτός που δεν έχει δοκιμάσει κάτι πικρό, δεν ξέρει τι είναι γλυκό.
Οι δυνατοί έχουν θέληση και οι αδύναμοι έχουν ελπίδα.
Το μήλο κάτω απ' τη μηλιά θα πέσει.
Σ' ένα λαιμό γερασμένο τα μαργαριτάρια κλαίνε.
Μην πετάτε το μωρό μαζί με τα νερά του μπάνιου.
Ο φθόνος ποτέ δεν έκανε έναν άνθρωπο καλύτερο.
Ό,τι λέει κάποιος όταν είναι μεθυσμένος, το έχει σκεφτεί όταν είναι νηφάλιος.
Κινέζικες Παροιμίες
Στον άντρα, ο δρόμος της καρδιάς περνάει απ' το στομάχι.
Το να γνωρίζεις την αλήθεια είναι εύκολο. Το να την ακολουθείς είναι δύσκολο.
Πίσω από έναν ικανό άνθρωπο υπάρχουν πάντα άλλοι ικανοί άνθρωποι.
Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις.
Η αποτυχία είναι η μητέρα της επιτυχίας.
Η αποτυχία δεν είναι να πέφτεις κάτω. Η αποτυχία είναι να μη ξανασηκώνεσαι.
Αυτός που κάνει μια ερώτηση είναι για πέντε λεπτά βλάκας. Αυτός που δεν κάνει την ερώτηση είναι βλάκας για μια ζωή.
Μη φοβάσαι αν προχωρείς αργά. Να φοβάσαι αν μένεις ακίνητος.
Για να καταλάβεις την αγάπη των γονιών σου, κάνε δικά σου παιδιά.
Καλύτερα ν' ανάψεις ένα κερί, από το να καταριέσαι το σκοτάδι.
Απ' το καλό σίδερο δεν κάνουν καρφιά, απ' τους καλούς ανθρώπους, στρατιώτες.
Αυτός που καβαλικεύει έναν τίγρη, φοβάται να κατέβει κάτω.
Πριν χτυπήσεις το σκύλο, μάθε τ' όνομα του αφεντικού του.
Μην ανάβεις φωτιά που δεν μπορείς να σβήσεις.
Μη μετράς το βάθος του ποταμού και με τα δύο πόδια.
Καλύτερα να πας σπίτι και να φτιάξεις ένα δίχτυ, αντί να βουτάς για ψάρια στην τύχη.
Αυτός που χτυπάει πρώτος, δείχνει ότι έχει ξεμείνει από επιχειρήματα.
Να τρως λιγότερο, να γεύεσαι περισσότερο.
Υπάρχουν δυο είδη σιωπής: η σιωπή που προηγείται της ομιλίας και η σιωπή που έπεται.
Παροιμίες κοινές σε όλο τον κόσμο
Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια.
Μεταξύ κατεργαραίων, ειλικρίνεια.
Η πείνα σπρώχνει το λύκο έξω από το δάσος.
Το πρώτο βήμα είναι πάντα δύσκολο.
Ο γάμος είναι λαχείο.
Η δουλειά της γυναίκας δεν τελειώνει ποτέ.
Τη γυναίκα, το σκυλί και την καρυδιά, όσο πιο πολύ τα κτυπάς, τόσο καλύτερα γίνονται.
Όταν σου χαρίζουν ένα γάιδαρο, μην τον κοιτάς στα δόντια.
Η εκδίκηση είναι γλυκιά.
Πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι του.
Ένα γραμμάριο πρακτικής εφαρμογής αξίζει έναν τόνο σκέψης.
Τα ψάρια και οι φιλοξενούμενοι βρωμάνε σε τρεις μέρες.
[Δεν μπορείς να έχεις] και την πίτα σωστή και το σκύλο χορτάτο.
Όταν κλείνει μια πόρτα, μια άλλη ανοίγει.
Όταν λείπει η γάτα, χορεύουν τα ποντίκια.
Οι αετοί δεν κυνηγούν μύγες.
Η ακρίβεια στο λόγο είναι βασιλική αρετή.
Και οι τοίχοι έχουν αυτιά.
Τα ωραία φτερά κάνουν ωραία πουλιά.
Τα πρωινά όνειρα βγαίνουν αληθινά.
Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά.
Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής.
Όποιος χάνει στα χαρτιά, κερδίζει στην αγάπη.
Αν τα ξέρεις όλα, τα συγχωρείς όλα.
Δείξε μου τους φίλους σου, να σου πω ποιος είσαι.
Όποιοι κοιμούνται με σκυλιά, ξυπνάνε με ψείρες.
Η οικειότητα τρέφει την περιφρόνηση.
Η τύχη βοηθάει τον τολμηρό.
Ο Θεός βοηθάει αυτόν που βοηθάει τον εαυτό του.
Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες.
Άλλοι καιροί, άλλοι τρόποι.

Παροιμιωδεις Φρασεις

Free Image Hosting

ΠΩΣ ΠΕΘΑΝΑΝ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Αιτία θανάτου των Ελλήνων:
φθόνος, αχαριστία, διχόνοια..
Αισχύλος 456 π.Χ. ετών 69: εξορία.
Αλκιβιάδης 404 π.Χ. ετών 48: εξορία.
Αναξαγόρας 428 π.Χ. ετών 72: εξορία.
Αριστείδης 468 π.Χ. ετών 72: εξορία από πείνα.
Αριστοφάνης 385 π.Χ. ετών 61: εξορία από πείνα.
Δημοσθένης 322 π.Χ. ετών 62: ήπιε δηλητήριο.
Ευριπίδης 406 π.Χ. ετών 74: εξορία.
Θεμιστοκλής 461 π.Χ. ετών 66: εξορία.
Θουκυδίδης 396 π.Χ. ετών 64: εξορία.
Ηρόδοτος 429 π.Χ. ετών 59: εξορία.
Ικτίνος 420 π.Χ. ετών: εξορία.
Ισοκράτης 338 π.Χ. ετών 99: εξορία.
Μιλτιάδης 489 π.Χ. ετών 65: φυλακή.
Περικλής 429 π.Χ. ετών 66: παραιτήθηκε κατηγορούμενος.
Πλάτων 347 π.Χ. ετών 80: εξορία..
Πυθαγόρας 500 π.Χ. ετών 80: εξορία από πείνα.
Σοφοκλής 406 π.Χ. ετών 90: εξορία από πείνα.
Σωκράτης 399 π.Χ. ετών 71: ήπιε το κώνειο.
Φειδίας 429 π.Χ. ετών 66: φυλακή.



ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Η κυβέρνηση να διεκδικήσει να επιστραφούν τα κλεμμένα. Ας μη διστάσει η κυβέρνηση. Οι πράξεις επιβολής της δικαιοσύνης, κάθαρσης και αποκατάστασης της σωστής λειτουργίας του Δημοσίου θα έχουν τη στήριξη όλων των πολιτών οι οποίοι καλούνται να σηκώσουν το βάρος της σωτηρίας της χώρας.