ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.... ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.....ΚΡΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ.

ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ....

ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Σε όλα τα δημοκρατικά πολιτεύματα συναντούμε ένα κοινό θεμελιώδες στοιχείο. Η απώτατη εξουσία ανήκει στο λαό. Ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα των δημοκρατικών πολιτευμάτων, που αναπτύχθηκαν στον ευρωπαϊκό χώρο είναι η περίφημη διάκριση των εξουσιών ή πιο σωστά λειτουργιών της πολιτείας. Μία από τις τρεις διακεκριμένες λειτουργίες είναι η δικαστική λειτουργία, που όντας ανεξάρτητη από την εκτελεστική και την νομοθετική, αποτελεί εγγύηση για την τήρηση της νομιμότητας στο κράτος και κυρίως εγγύηση διαφύλαξης των δικαιωμάτων των πολιτών και γενικότερα των ανθρώπων απέναντι στην αυθαιρεσία της κρατικής εξουσίας, που μορφοποιείται με ενέργειες της εκτελεστικής λειτουργίας.

Δεν είναι περιττό, αλλά απεναντίας ενδιαφέρον και χρήσιμο να εξετάσουμε τη σχέση της λαϊκής κυριαρχίας προς την δικαστική λειτουργία της ελληνικής πολιτείας.

Η συνταγματική διάταξη του άρθρου 1 παράγρ. 2 διακηρύσσει ότι «θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία», ενώ στη συνέχεια η διάταξη   του άρθρου 1 παράγρ. 3 του Συντάγματος προβλέπει ότι «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού…». Κατά το Σύνταγμα της χώρας η  Δικαιοσύνη αποτελεί μια από τις τρεις διακεκριμένες λειτουργίες ή εξουσίες που συνθέτουν τη Δημοκρατίας μας (βλ. Τμήμα Ε΄ Συντάγματος).

Το γεγονός ότι οι δικαστικοί λειτουργοί στην Ελλάδα διορίζονται και δεν υπόκεινται στη δοκιμασία της εκλογής τους από το λαό δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι καθιερώνει εξαίρεση στην αρχή ότι  «όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό». Η δικαστική λειτουργία στην Ελληνική Δημοκρατία πηγάζει επίσης από το Λαό. Άλλωστε τούτο είναι φανερό από το ότι, για την επιλογή των δικαστών δεν υπάρχουν εκ των προτέρων αποκλεισμοί και περιορισμοί, αλλά όλοι οι Έλληνες πολίτες, εφόσον πληρούν τις νόμιμες προϋποθέσεις, μπορούν να γίνουν δικαστές. 

 Ως απόρροια της δημοκρατικής αρχής, σύμφωνα με την οποία όλες οι εξουσίες στο κράτος πηγάζουν από τον λαό, είναι η κατά τη γνώμη μου ορθή θέση που διατύπωσε ο  Kurt Eichenberger (Die richterliche Unabhängigkeit als staatsrechtliches Problem, Bern 1960 §5 II σσ. 103-104) και άλλοι θεωρητικοί του δικαίου (Blomeyer, Stein, Jonas, Schumann, Leipold, Muller, Graft) σύμφωνα με την οποία ο δικαστής δικάζει ως αντιπρόσωπος του λαού!

Το ότι ο δικαστής δικάζει ως αντιπρόσωπος του λαού και ότι η δικαστική λειτουργία πηγάζει από το λαό δεν αποτελούν σχήματα λόγου ή απλές πανηγυρικές διακηρύξεις χωρίς περιεχόμενο.

Η συνταγματική διάταξη του άρθρου 26 παράγρ. 3 προβλέπει ότι «η δικαστική λειτουργία ασκείται από τα δικαστήρια· οι αποφάσεις τους εκτελούνται στο όνομα του Ελληνικού Λαού».

Η εκτέλεση των αποφάσεων των δικαστηρίων στο όνομα του λαού αποτελεί ουσιαστική διακήρυξη και κατ’ ακολουθία συνέπεια πως φορέας της δικαστικής εξουσίας είναι ο κυρίαρχος λαός, ο οποίος την ασκεί διά των δικαστών, ως αμέσων αντιπροσώπων του  (Blomeyer. Lehrbuch §81 II σ. 403, Stein-Jonas- Schumann- Leipold 19η έκδ. §311/2 σ. 1274, Muller- Graft, Zur Geschichte der Formen ‘Im namen des Volkes’ ZZP 88,450).     

ΚΡΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ

Μετά από όσα ειπώθηκαν προηγουμένως ερχόμαστε να εξετάσουμε ένα άλλο θέμα, ιδιαίτερου ενδιαφέροντος και σημαντικής αξίας. Αναφέρομαι στο ζήτημα της κριτικής των αποφάσεων των δικαστηρίων. Ιδίως σε προγενέστερες περιόδους η αρνητική κριτική δικαστική αποφάσεων, ιδίως από μη Νομικούς, μπορούσε να επιφέρει την άσκηση ποινικής δίωξης για περιΰβριση δικαστηρίου, ως δημόσιας αρχής σύμφωνα με διάταξη του άρθρου 181 παράγρ 1 του Ποινικού Κώδικα, που δεν ισχύει πλέον.

Σήμερα, είναι ανεκτή η άποψη-taboo, που κάποτε επικρατούσε, ότι οι δικαστικές αποφάσεις δεν πρέπει να εκτίθενται στην κριτική της κοινής γνώμης;  Θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα, όσο το δυνατό πιο τεκμηριωμένα. Εκ προοιμίου λέμε ότι η άποψή μας είναι, πως οι αποφάσεις των δικαστηρίων είναι εκτεθειμένες στην κριτική της κοινής γνώμης ή κατ’ άλλη διατύπωση στην κρίση του λαού, υπέρ του οποίου υπάρχει η δικαστική εξουσία και όχι μόνο των Νομικών επιστημόνων. Μάλιστα οι δικαστές, για τα λάθη ή τις παραλείψεις τους θα έπρεπε να λογοδοτούν και να υπόκεινται σε υποχρέωση καταβολής αποζημίωσης προς εκείνους που εξαιτίας των λαθών ή των παραλείψεών του έχουν βάσιμα ζημιωθεί, κάτι όμως που δεν προβλέπεται από την ελληνική νομοθεσία

Εύστοχη απάντηση στο παραπάνω ερώτημα βρίσκουμε σε γνωμοδότηση του αντεισαγγελέα  του Αρείου Πάγου Γ. Π. Χοϊδά (αριθμ. 30/1930 γνωμοδότηση Θέμις 41,911), σύμφωνα με τον οποίο «πας τις δύναται να  το πράξη (να ασκήσει δηλαδή κριτική), εν τη καθιερωμένη ελευθερία της συζητήσεως περί των πράξεων των δημοσίων αρχών, αίτινες πράξεις, και ιδιαίτατα αι από της δικαστικής εξουσίας προερχόμεναι, εισίν του κοινού κτήμα και εις κοινήν κρίσιν υπόκεινται». Η σύνταξη της Θέμιδος πρόσθεσε μεταξύ των άλλων και το εξής σχόλιο στη γνωμοδότηση Χοϊδά: «η άνω γνωμοδότησις θίγει εν εκ των λεπτοτέρων και σημαντικωτέρων ζητημάτων…. Η εισαγγελική απάντησις δεν παραγνωρίζει ότι λειτούργημα, οίον η απονομή της δικαιοσύνης, μόνον βελτίωσιν δύναται να ίδη εκ του δημοσίου ελέγχου…» (Θ 41, 911-912).

Την γνωμοδότηση Χοϊδά είχε προκαλέσει η άποψη, ότι η κριτική των δικαστικών αποφάσεων μπορεί να προκαλέσει    μείωση του κύρους των δικαστηρίων. Εν πάση περιπτώσει ο Χοϊδάς γνωμοδοτεί επίκαιρα και στις μέρες μας, ότι «η μείωσις (του κύρους) αν επέλθη, θα επέλθη διά τα ωρισμένα δικαστικά πρόσωπα και ουχί διά την δικαιοσύνην, της οποίας η ιδέα ενισχύεται μάλλον διά της επικρίσεως των κατά μέρος επικριτέων» (βλ. Αλέξανδρος Σακελλαρόπουλος ΝοΒ 23.800).  

Υπέρ της κριτικής των δικαστικών αποφάσεων συνηγορούν οι ακόλουθες διατάξεις:

α) Άρθρο 93 παράγρ. 2 του Συντάγματος, που καθιερώνει ως κανόνα τη δημοσιότητα των συνεδριάσεων των δικαστηρίων.

β) Άρθρο 93 παράγρ. 3 του Συντάγματος, που καθιερώνει υποχρεωτικά την απαγγελία κάθε δικαστικής απόφασης  σε δημόσια συνεδρίαση.

Αν θεωρήσουμε σαν αποδεκτή την απαγόρευση της κριτικής των δικαστικών αποφάσεων από την κοινή γνώμη, πού μπορούμε να αναζητήσουμε τη ratio των δύο προηγούμενων συνταγματικών διατάξεων;

γ) Άρθρο 6 παράγρ. 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που  ορίζει ότι «παν πρόσωπον έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσίς του δικασθή δικαίως, δημοσίως και εντός λογικής προθεσμίας».

δ) Άρθρο 47 του Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Επίσημη Εφημερίδα ΕΕ 2000/C 364/01), κατοχυρώνει επίσης το δικαίωμα σε κάθε πρόσωπο να δικασθεί η υπόθεσή του δίκαια, δημόσια και εντός ευλόγου προθεσμίας…».

ε) Άρθρο 14 παράγρ. 1 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα της Γεν. Συνέλευσης ΟΗΕ 1966 (κυρώθηκε Ν. 2462/97) σύμφωνα με την οποία «κάθε πρόσωπο έχει το δικαίωμα η υπόθεσή του να δικαστεί δίκαια και δημόσια από αρμόδιο, ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο…», ενώ η διεξαγωγή δίκης κεκλεισμένων των θυρών προβλέπεται σε συγκεκριμένες περιοριστικά περιπτώσεις, ως εξαίρεση του κανόνα. Επίσης προβλέπεται από τη διάταξη του άρθρου αυτού ότι «…οποιαδήποτε απόφαση που εκδίδεται σε ποινική υπόθεση ή αστική διαφορά, δημοσιοποιείται, εκτός εάν το συμφέρον των ανηλίκων απαιτεί το αντίθετο ή εάν η δίκη αφορά διαφορές συζύγων ή γονική μέριμνα ή επιτροπεία ανηλίκων».

στ) Άρθρο 329  ΚΠΔ, που καθιερώνει τη δημοσιότητα κατά τη διαδικασία των ποινικών δικών και τη δημοσιότητα κατά την απαγγελία των αποφάσεων, ενώ ρητά προβλέπει ότι «επιτρέπεται στον καθένα να παρακολουθεί ανεμπόδιστα τις συνεδριάσεις».

Όπως επισημαίνει ο Ευάγγελος Κρουσταλλάκης, εισαγγελέας του Αρείου Πάγου (ΤοΣ 1986.1 επ.), «κάθε πολίτης … άρα και η κοινή γνώμη, έχει το δικαίωμα κριτικής των πράξεων των κρατικών οργάνων (άρθρα 14 Σ, 10 Ευρωπαϊκής Σύμβασης). Ο Κρουσταλλάκης συνεχίζει: «Όπως κάθε συντεταγμένη εξουσία, επομένως και η δικαστική εξουσία, δεν βρίσκεται πάνω από το Λαό και δεν μπορεί να εκφεύγει από τον έλεγχο και την κριτική του Λαού» (Βλ. Ευ. Κρουσταλλάκης, ό. π. σ. 8).   

Ο Αλέξανδρος Σακελλαρόπουλος στα προλεγόμενά του στην απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου 684/1975 (Συμβ.) (ΝοΒ 23.799 επ.) συντάσσεται με την θέση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γ. Χοϊδά (Θ 41, 911-912), ότι «… εις την άσκησιν κριτικής (και επίκρισιν) των δικαστικών αποφάσεων δεν νομιμοποιούνται μόνον οι Δικηγορικοί Σύλλογοι. Νομιμοποιείται το κοινόν, νομιμοποιείται πας πολίτης…».

Kατά την πάγια νομολογία του Αρείου Πάγου, τη σχετική με το έγκλημα της περιΰβρισης αρχής, όταν προβλεπόταν τέτοιο αδίκημα, η κριτική ακόμη και των δικαστικών αρχών είναι επιτρεπτή κατά το άρθρο 14 του Συντάγματος, ακόμα και αν είναι έντονη ή και δριμεία (Βλ. ΑΠ 1604/1993, ΑΠ 1606/1993, 1724/1993, 1208/1988, ΑΠ Γ΄Τμ. 1385/1993 Τράπεζα Νομ. Πληροφοριών ΔΣΑ).

Από τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων περιοριζόμαστε να αναφερθούμε σε δύο υποθέσεις, που αφορούν τη χώρα μας:

 Α) Στην υπόθεση Αλφαντάκης κατά Ελλάδας (11.02.2010) το δικαστήριο αναφέρει στην απόφασή του: «Η … ιδιότητα των δικηγόρων τους προσδίδει μία κεντρική θέση στην απονομή της δικαιοσύνης, ως μεσαζόντων μεταξύ των διοικουμένων και των δικαστηρίων…» και ότι «η ελευθερία έκφρασης ισχύει και για τους δικηγόρους, οι οποίοι έχουν το δικαίωμα να εκφράζονται δημοσίως επί της λειτουργίας της δικαιοσύνης».

Β) Στην υπόθεση Κατράμης κατά Ελλάδος (06.12.2007) η απόφαση του δικαστηρίου αναφέρει: «Η δημοσιογραφική ελευθερία συνεπάγεται και τη δυνατότητα κάποιας δόσεως υπερβολής, ακόμα και προκλήσεως» και «προκειμένου περί εκφράσεων οι οποίες αφορούν τους δικαστικούς λειτουργούς, το Δικαστήριο σημειώνει ότι στα ζητήματα γενικού ενδιαφέροντος, περί των οποίων ο Τύπος δικαιούται, ως εκ των καθηκόντων και ευθυνών του, να δημοσιοποιεί στοιχεία και ιδέες, περιλαμβάνονται και εκείνα τα οποία αφορούν τη λειτουργία της δικαστικής εξουσίας».

Η δικαστική κρίση από τα πράγματα είναι υποκειμενική, αφού αποτελεί εκδήλωση μιας ανθρώπινης πνευματικής διεργασίας. Τούτο σημαίνει ότι η δικαστική κρίση επηρεάζεται από την ατέλεια της γνώσης του ανθρώπου και από την αδυναμία απόλυτου ελέγχου της προσωπικής νοοτροπίας, όσον αφορά την επίτευξη του δέοντος.  

Η χρήση εκ μέρους του δικαστή των προσωπικών γνώσεών του, ενώ ασκεί τη δικαιοδοτική εξουσία του, είναι τότε μόνον επιτρεπτή, όταν πρόκειται για ολοφάνερα (πασίδηλα) γεγονότα ή διδάγματα της κοινής πείρας, που είναι κτήματα της κοινής γνώμης. Η αδυναμία του δικαστή να προβεί σε εξειδίκευση αόριστων νομικών εννοιών με υποκειμενικά κριτήρια αποτελεί έναν περιορισμό που απορρέει από την αρχή του άρθρου 1 παράγρ. 3 του Συντάγματος, σύμφωνα με την οποία όλες οι εξουσίες, επομένως και η δικαστική, πηγάζουν από τον Λαό. (Βλ. ΑΠ 7/1944 Θ 55.43).

Για τον αμέσως προηγούμενο λόγο δεν υπάρχει διάταξη του θετικού δικαίου που να δεσμεύει ως προς την πειστικότητα των αιτιολογιών μιας δικαστικής απόφασης, όπως εύστοχα παρατηρεί και επισημαίνει ο καθηγητής Κ. Μπέης!  (Βλ. Κ. Μπέης, Ο ισόβιος νόμιμος δικαστής και η κοινή γνώμη. Τιμ. Τόμος Γ. Ράμμου 1979, σ. 869 επ.).

Είναι αξιοσημείωτη η αυτοκριτική ενός Δικαστή, που όπως φαίνεται από την διατύπωση δεν περιορίζεται μόνο στον εαυτό του: «Εμείς οι δικαστές δεν έχουμε πολύ καλές σχέσεις με το Σύνταγμα, ως κείμενο καθημερινής πρακτικής…. Οι τυποποιημένες αιτιολογίες και οι ευφυείς αποσιωπήσεις καλύπτουν την τυπική προσήλωση στις συνταγματικές διατάξεις» (Γ. Ρήγος (πρώην Αρεοπαγίτης)∙ Ελευθερία και Γλώσσα, εκδόσεις Γκοβόστης 1995 σ. 48).

Το ότι οι δικαστές είναι άνθρωποι και επομένως επιρρεπείς και σε αδυναμίες και προτιμήσεις, κάτι που καθιστά τις αποφάσεις που εκδίδουν εκτεθειμένες στην κριτική και για λόγους που οφείλονται στην κοινή λογική, προκύπτει με πολύ ενδιαφέρον από ένα απόσπασμα συνέντευξης ενός πρώην Δικαστή: «Συμφωνώντας με τον αείμνηστο πρόεδρο του Αρείου Πάγου Στ. Ματθία, έχω τονίσει σε επίσημα έγγραφά μου, ως προϊστάμενος της Επιθεώρησης των Δικαστηρίων, ότι ο κομματικός και θρησκευτικός φανατισμός, η θρησκοληψία, η θρησκομανία και οι ιδεοληψίες νοθεύουν σοβαρά τη δικανική κρίση και οδηγούν τον δικαστικό λειτουργό σε αυθαίρετες ή άδικες κρίσεις. Η Δικαιοσύνη θα απαλλαγεί από αυτές τις "στενές σχέσεις", όχι μόνο μέσω της δημιουργίας του κατάλληλου νομοθετικού πλαισίου, κατ' εφαρμογήν της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, αλλά και όταν όσοι δικαστικοί λειτουργοί διακατέχονται από τέτοια νοθευτικά της κρίσης τους στοιχεία αποβάλλουν αυτά. Διαφορετικά θα πρέπει να ελέγχονται από τους επιθεωρητές και τον προϊστάμενο της Επιθεώρησης για τυχόν κατάδηλα εσφαλμένες κρίσεις τους, από δόλο ή βαριά αμέλεια, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, οφειλόμενες στις άνω αιτίες» ( Συνέντευξη Ι. Παπανικολάου, πρώην αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου και προϊσταμένου της Επιθεώρησης των Δικαστηρίων, στο δημοσιογράφο Χρήστο Ζέρβα της εφημερίδας ‘Ελευθεροτυπία’ (Σάββατο 17 Ιουλίου 2010).

Νομίζω ότι κάθε παραπέρα ανάπτυξη και προβληματισμός ως προς το θέμα ίσως φανεί περιττός. Εκείνο που είναι αναγκαίο είναι η περίσκεψη ή ακόμα και η σιωπή….

 http://george-doudos.blogspot.gr/2011/12/blog-post_3717.html

 

                                                         

ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.... ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.....ΚΡΙΤΙΚΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ.

Παιχνίδια με την δικαιοσύνη και την δημοκρατία. (Αρθρο του Γιώργου Κατρούγκαλου, Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου)

Σε όλες τις χώρες οι ισχυροί της εξουσίας θέλουν να έχουν προνομιακούς διαύλους επικοινωνίας με την δικαιοσύνη, εντός και εκτός της νομιμότητας. Δεν αντιμετωπίζονται, όμως, παντού με τον ίδιο τρόπο. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, μόλις οι ανακριτές που διερευνούσαν την ανάμειξη Σαρκοζύ σε οικονομικά σκάνδαλα αντιλήφθηκαν ότι ο πρώην Πρόεδρος γνώριζε, λόγω διαρροών, απόρρητα στοιχεία της διαδικασίας, έσπευσαν να παγιδεύσουν τα τηλέφωνα του και τα τηλέφωνα του δικηγόρου του, για να εντοπίσουν τον ένοχο.

Στην δική μας χώρα, αντιθέτως, οι δικαστικές διαρροές έχουν γίνει τμήμα της πολιτικής καθημερινότητας. Το απόρρητο της προανάκρισης είναι το πιο σύντομο δικαστικό ανέκδοτο. Τα έγγραφα, πάντως, της ποινικής δικογραφίας μπορεί να γίνονται φεϊγβολάν από πολλές πηγές, με συνηθέστερο ύποπτο τους δικηγόρους υπεράσπισης. Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο για τις διαρροές από την διάσκεψη των δικαστηρίων, όπου κανείς άλλος εκτός από τους δικαστές δεν έχει πρόσβαση. Σύμφωνα με το άρθρο 251 του Ποινικού Κώδικα («Παραβίαση του δικαστικού απορρήτου») όποιος δημοσιοποιεί ή μεταφέρει πληροφορίες για δικαστικές αποφάσεις που δεν έχουν ακόμη εκδοθεί, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών.

Και όμως, το τελευταίο διάστημα, οι «διαρροές» αποφάσεων με σημαντικό πολιτικό αντίκτυπο, ιδίως από το Συμβούλιο της Επικρατείας, αποτελούν τον κανόνα, με τελευταίο κρούσμα την προαναγγελία της απόφασης για την ΕΡΤ. Το κακό ξεκίνησε από την ανακοίνωση, καλοκαίρι του 2011, στο αποκορύφωμα της εξέγερσης των πλατειών και παραμονές της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου μνημονιακού προγράμματος, ότι η Ολομέλεια έκρινε συνταγματικό το πρώτο μνημόνιο. Προφανώς δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίος ο χρόνος και η σκοπιμότητα της ανακοίνωσης μιας παρόμοιας απόφασης, η δημοσίευση της οποίας έγινε πολλούς μήνες μετά, το 2012. 

Η καθιερωμένη πλέον αυτή πρακτική εμπλέκει το καλύτερο δικαστήριο που έχουμε σε ένα πολιτικό παιχνίδι που λερώνει το κύρος του και υπονομεύει την ουδετερότητα και την αξιοπιστία του. (Προφανώς δεν γίνεται λιγότερο απαράδεκτη η τακτική αυτή επειδή, ενίοτε, διαρρέονται και αποφάσεις «αντιμνημονιακές», όπως αυτή για τις αποδοχές των ενστόλων.) Σε συνδυασμό δε με την εξίσου απαράδεκτη καθυστέρηση έκδοσης αποφάσεων επί υποθέσεων με αυτόχρημα πολιτικό και κατεπείγοντα χαρακτήρα, όπως η επιστράτευση των απεργών του Μετρό και της εκπαίδευσης, αποκτά εκρηκτικό χαρακτήρα.

Ακόμη πιο επικίνδυνα φαίνεται να είναι τα παιχνίδια που επιχειρεί η κυβέρνηση να παίξει με τον Άρειο Πάγο σε σχέση με τη Χρυσή Αυγή. Εδώ τον πρώτο ρόλο έχουν αναλάβει, ως φερέφωνα, οι συστημικές εφημερίδες, οι οποίες ήδη ανακοινώνουν, ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία, την επικείμενη απαγόρευση λειτουργίας του νεοφασιστικού κόμματος ή τη μη αναγόρευση υποψηφίων του λόγω των ποινικών διώξεων σε βάρος της ηγεσίας του. Κάτι τέτοιο, όμως, αποκλείεται απολύτως από το Σύνταγμα μας, το οποίο δεν επιτρέπει να τεθεί κόμμα εκτός νόμου. Ακόμη και όσοι (λίγοι) συνταγματολόγοι έχουν διατυπώσει αντίθετη άποψη, τη συνδέουν με μεταρρύθμιση του υφιστάμενου συνταγματικού ή νομικού πλαισίου που είτε θα προβλέπει πρόσθετα κωλύματα εκλογιμότητας (π.χ. παραπομπή με αμετάκλητο βούλευμα για κακούργημα) είτε νέα αρμοδιότητα του Α’ Τμήματος του Αρείου Πάγου ως προς τη διερεύνηση της ειλικρίνειας της προβλεπόμενης δήλωσης συμμόρφωσης προς το Σύνταγμα που υποβάλλει η ηγεσία των κατερχόμενων στις εκλογές κομμάτων.

Όπως έχει σήμερα η κατάσταση, η αρμοδιότητα του Α΄ Τμήματος του Αρείου Πάγου να ανακηρύττει τις κομματικές υποψηφιότητες είναι καθαρά διοικητική, όχι δικαστική. Με απλά λόγια, δηλαδή, το Ανώτατο Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει το ζήτημα της συμφωνίας ή όχι της δράσης ενός κόμματος με το Σύνταγμα, απλώς ελέγχει εάν έχουν κατατεθεί εκ μέρους του τα προβλεπόμενα από το νόμο δικαιολογητικά. Αλλοίμονο, άλλωστε, εάν το μείζον θέμα της απαγόρευσης λειτουργίας κόμματος μπορούσε να κριθεί με συνοπτικές διαδικασίες. Όπου συνταγματικά προβλέπεται παρόμοια δικαστική αρμοδιότητα, οι σχετικές δίκες κρατούν χρόνια. (Από το 1951 έως το 1956 συζητούσε το –ταχύ στην εκδίκαση, γενικά- Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας την απαγόρευση του κομμουνιστικού κόμματος.)

Η πολιτική δράση της Χρυσής Αυγής πρέπει να αντιμετωπίζεται με τη σύγκρουση των ιδεών και την κοινωνική της απομόνωση, όχι με τον εισαγγελέα. (Άλλο, φυσικά, το ζήτημα να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι εγκληματικές πράξεις μελών και στελεχών της). Οι μεθοδεύσεις απαγόρευσης της δεν βλάπτουν την ίδια, αλλά την Δημοκρατία. Βεβαίως, κάτι τέτοιο δεν προβληματίζει τους κύκλους της Νέας Δημοκρατίας που προωθούν τα σενάρια αυτά, με προφανή μικροκομματική σκοπιμότητα να προσεταιριστούν τους άστεγους ψηφοφόρους της. Άλλωστε οι ίδιοι είναι αυτοί που έχουν ενσωματώσει στη ρητορική τους σχεδόν ολόκληρη την ακροδεξιά της ατζέντα.

Δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία, 11/3/2014

Παιχνίδια με την δικαιοσύνη και την δημοκρατία. (Αρθρο του Γιώργου Κατρούγκαλου, Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου)

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΟΣΕΙ ΒΑΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΑ.

ΚΥΡΙΟΝ 

ΓΙΑΝΝΗΝ ΝΤΑΣΚΑ ΕΚΔΟΤΗ - Δ/ΝΤΗ  ΤΩΝ

ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ  ΘΕΜΑΤΩΝ ΑΘΗΝΑΣ 

"Η Δικαιοσύνη δεν

είναι μόνον η πηγή

 όλων των αρετών,

 αλλ’ ανυψώνει κα

 το Έθνος"

Κύριε Ντάσκα,

 Στα όσα γράφετε στο αυτοτελές κείμενό σας για "κλιμάκιο Δικαστών υπό τον Αρχιμανδρίτη Ιάκωβο" (Πολιτικά θέματα τεύχος 1.442/19-11-2004), επιτρέψατέ μου να προσθέσω συμπληρωματικά τα παρακάτω που σχετίζονται άμεσα με τη Δικαιοσύνη και την απονομή της. Με τα διεφθαρμένα ήθη και την εξάπλωση της διαφθοράς σε ευπαθείς τομείς της Δημόσιας ζωής του τόπου, στην πολιτική και τους πολιτικούς και στους Έλληνες πολίτες, επόμενον και φυσικό επακόλουθο είναι να μολύνεται και η Δικαιοσύνη, που κατά τον Γάλλο Σατομπριάν "είναι το ψωμί ενός Έθνους. Πεινάει πάντοτε γι’ αυτό".

Κατά τον Γέριγκ, κορυφαίο Γερμανό Νομικό (1818-1892) διατελέσαντος καθηγητού του Ρωμαϊκού Δικαίου σε πολλά πανεπιστήμια της Ευρώπης, αναφερόμενος στο Δίκαιο και τη Δικαιοσύνη έγραψε: «Το δίκαιο, δεν είναι μια απλή σκέψη, αλλά δύναμη ζωντανή. Γι’ αυτό η Δικαιοσύνη στο ένα της χέρι κρατάει τη ζυγαριά, με την οποία ζυγίζει το δίκαιο, και στο άλλο κρατάει το σπαθί με το οποίο προφυλάσσει το δίκαιο. Το σπαθί, χωρίς τη ζυγαριά, είναι γυμνή βία, κι’ η ζυγαριά, χωρίς το σπαθί είναι η αδυναμία τη δικαιοσύνης. Και τα δύο, σπαθί και ζυγαριά, είναι απαραίτητα και συνδυασμένα αναμεταξύ τους. Κατάσταση δε δικαίου επικρατεί τότε μόνο, όταν η δύναμη, με την οποία η δικαιοσύνη κρατεί το σπαθί, εξισώνεται με την επιδεξιότητα, με την οποία χειρίζεται τη ζυγαριά»

Η Δικαιοσύνη πάσχει σήμερα επειδή τα θεμέλιά της υπήρξαν σαθρά. Διαβρωμένη εξ υπαρχής από το κατεστημένο των Κοτσαμπάσηδων και Φαναριωτών τραυματίζεται και κατολισθαίνει από γενιά σε γενιά. Τα Συντάγματα του Αγώνα ήταν Δημοκρατικά, Φιλελεύθερα και προοδευτικά και κατοχύρωναν την ισοπολιτεία και την ισονομία επηρεασμένα από τις φιλοσοφικές δοξασίες του Λόκ "περί των φυσικών δικαιωμάτων του ατόμου", του Ζ.Ζ. Ρουσσώ "περί της γενέσεως και της ανισότητος των ανθρώπων" και του "Κοινωνικού Συμβολαίου" και των λεγομένων "Εγκυκλοπαιδιστών", οι οποίοι ανήκον εις το Ριζοσπαστικόν και επαναστατικόν πνεύμα του ΙΗ΄ αιώνος, όπως οι Βολταίρος, Διδερώ, Ελβέτιος και άλλοι, και σε μεγάλο μέρος από τα Γαλλικά επαναστατικά Συντάγματα του 1793 και 1795 καθώς και από την Αμερικανική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Για την ιστορία, ας γραφεί ότι "το Σύνταγμα της Τροιζήνος" ήτο το τελειότερον των Συνταγμάτων της επαναστάσεως και μάλιστα εμπνευσμένον εντόνως τας Δημοκρατικάς και Φιλελευθέρας ιδέας, ώστε δικαίως ελέχθη ότι υπερέβαινε τα ισχύοντα τότε και εν Ευρώπη. Δια πρώτην φοράν διακηρύσσεται ότι η "Κυριαρχία ενυπάρχει εις το Έθνος, πάσα εξουσία πηγάζει εξ αυτού και υπάρχει υπέρ αυτού". Αλλ’ ούτε το αρτιότερον και ωραιότερον εκ των Συνταγμάτων της Επαναστάσεως επρόκειτο να εφαρμοσθή. Μετά από ολίγους μήνες η εφαρμογή του ανεστάλη γιατί οι Νόμοι και η Δικαιοσύνη δεν αφορούσαν την κυρίαρχη τάξη και τους προνομιούχους. Από τότε, η Δικαιοσύνη με μικρά και φωτεινά διαλείμματα καθίσταται θεραπαινίδα της πολιτικής εξουσίας. Το ισχύον σήμερα Σύνταγμα περιέχει θεμελιώδεις διατάξεις, όπως η ισότητα των Ελλήνων έναντι των Νόμων, η διάκριση των Εξουσιών, Νομοθετική – Εκτελεστική – Δικαστική.

Είναι σήμερα η Δικαιοσύνη ανεξάρτητη από την πολιτική εξουσία; Με την ισοβιότητα και τις άλλες συνταγματικές εγγυήσεις προστατεύεται ο δικαστής από παρεμβάσεις; Με αυτές τις προϋποθέσεις επιτελεί το καθήκον του να προστατεύει τον πολίτη από τις αυθαιρεσίες της εκτελεστικής εξουσίας και τις συγκρούσεις του με τους φορείς της; Τί συμβαίνει στην πραγματικότητα; Η Δικαιοσύνη, ως στοιχείο του κρατικού συστήματος αντιμετωπίζει παντού και πάντοτε, άμεσες ή έμμεσες παρεμβάσεις της πολιτικής εξουσίας για επηρεασμό ή χειραγώγηση.

Το Σύνταγμα, παρέχει τυπικά στους Δικαστάς, όλες τις εγγυήσεις για τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας και το ανεπηρέαστο της κρίσης τους. Το άρθρο μάλιστα 26 (παρ.3) του καταστατικού χάρτη, ορίζει ότι "η δικαστική λειτουργία ασκείται από τα δικαστήρια. Οι αποφάσεις τους εκτελούνται στο όνομα του Ελληνικού Λαού ".

Στην πράξη όμως οι κατοχυρωμένες από το Σύνταγμα εγγυήσεις είναι διάτρητες. Θεωρητική η διάκριση των τριών εξουσιών. Η εκτελεστική εξουσία έχει κατεδαφίσει τα διαχωριστικά τείχη ή έχει διαβρώσει τα τοιχώματα και οι Κυβερνήσεις με τους επαγγελματίες πολιτικούς μεταδίδουν το μίασμα της διαφθοράς. Η εκτελεστική εξουσία, ελέγχοντας τη Νομοθετική, εισβάλλει στη Δικαιοσύνη και μολύνει τους λειτουργούς της. Μερικές φορές οι παρεμβάσεις είναι προκλητικές και βάναυσες. Πρωθυπουργοί καθορίζουν με δημόσιες δηλώσεις τους ετυμηγορία και διαδικασίες. Βουλευταί διασύρουν την Δικαιοσύνη και διακηρύσσουν ότι "η κρίση του λαού", δηλαδή της κομματικής τους αγέλης, έχει μεγαλύτερη εγκυρότητα από τις αποφάσεις των δικαστηρίων. Και ναι μεν το Σύνταγμα καθιερώνει την διάκριση των εξουσιών και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, το ίδιο όμως Σύνταγμα φαλκιδεύει αυτές τις θεμελιώδεις καταστατικές αρχές, με το άρθρο 90 (παρ.5) που ορίζει ότι "οι προαγωγές στις θέσεις του προέδρου του Συμβουλίου Επικρατείας, του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου ενεργούνται με προεδρικό διάταγμα τη προτάσει του Υπουργικού Συμβουλίου".

Το αυτό ισχύει και για τις θέσεις των Εισαγγελέων και Αντεισαγγελέων του Αρείου Πάγου. Η εκτελεστική – πολιτική εξουσία διορίζει τους επικεφαλής των ανωτάτων Δικαστηρίων επειδή χρειάζεται τοποτηρητάς στους νευραλγικούς αυτούς τομείς για τον έλεγχο των τριών κλάδων δια μέσου των εκλεκτών της. Οι επιλογές και οι προαγωγές γίνονται συνήθως με κομματικά κριτήρια και όχι αξιοκρατικά. Όχι με βάση τα προσόντα, την αρχαιότητα, το δικαστικό ήθος κλπ, με αποτέλεσμα να παραβιάζεται η επετηρίδα. Και το χειρότερο! Στο ίδιο άρθρο του Συντάγματος (παρ.6)αναφέρεται: Οι αποφάσεις ή πράξεις κατά τις διατάξεις αυτού του άρθρου δεν προσβάλλονται ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας. Δηλαδή, η προώθηση των ημετέρων και ευνοουμένων στα κορυφαία αξιώματα, στην πυραμίδα της Δικαιοσύνης, δεν υπόκειται σε δικαστική προσβολή! Καθιερώνονται δηλαδή και νομιμοποιούνται από τον καταστατικό χάρτη οι αυθαιρεσίες και οι κομματικές συναλλαγές της διεφθαρμένης πολιτικής εξουσίας.

Ποιοί ψήφισαν αυτήν την σκανδαλώδη διάταξη, που υποδουλώνει και εξευτελίζει τη Δικαιοσύνη; Οι λεγόμενοι αντιπρόσωποι του Ελληνικού Λαού, τα δύο κόμματα που ασκούν εναλλασσόμενα την εξουσία. Μόνο που οι πολίτες ψηφοφόροι, ο Ελληνικός Λαός, η Κοινωνία είναι ξένοι και αμέτοχοι. Η "λαϊκή κυριαρχία" στο αποκορύφωμα του εμπαιγμού και της κοροϊδίας. Διάτρητο είναι και το σύστημα των προαγωγών σε όλες τις βαθμίδες της Δικαστικής Ιεραρχίας, των τοποθετήσεων, των μεταθέσεων, των αποσπάσεων και των μετατάξεων, αφού γίνεται από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, στο οποίο προεδρεύει ο εκλεκτός του Κυβερνώντος Κόμματος. Και όπως είναι φυσικό η πολιτική εξουσία έχει την δυνατότητα να καθορίζει τη σύνθεση της έδρας. Λειτουργεί επομένως στη Δικαιοσύνη μια sui generis (ιδιότυπη) διπλή ιεραρχία Δικαστική και Πολιτική.

Η Πολιτική  εξουσία με όλα τα συμπαρομαρτούντα μείον έχει συνταγματικό δικαίωμα να διορίζει την ηγεσία της Δικαιοσύνης και τη δυνατότητα εξαναγκασμού των δικαστών να υπακούουν στα κελεύσματά της. Μεταχειρίζεται τους δικαστές σαν δημοσίους υπαλλήλους και όχι σαν δικαστικούς λειτουργούς, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται και στο δικαστικό σώμα διαβρωτικά φαινόμενα. Για παράδειγμα: Το πόρισμα της έρευνας που έγινε σε  Πανελλήνια κλίμακα  (1991-1992 ) ύστερα από καταγγελίες για κυκλώματα διαφθοράς στους κόλπους της Δικαιοσύνης. Το πόρισμα (Μαΐος 1992) εντόπισε επίορκους δικαστάς και αποφάσεις παράνομες και σκανδαλώδεις, όπως αποφυλακίσεις καταδίκων για σοβαρά εγκλήματα από δικαστικά συμβούλια, καταδίκων για λαθρεμπορία ναρκωτικών, ακόμα και για ανθρωποκτονίες. Αναφέρεται επίσης ότι στο πρώτο τρίμηνο του 1990 αναβλήθηκαν οι 101 από τις 165 υποθέσεις ναρκωτικών. Στον τύπο καταγγέλλονται απόπειρες δωροδοκίας δικαστών, ύποπτες παραγραφές αδικημάτων, εξαφανίσεις δικογραφιών, αθωώσεις σε δευτεροβάθμια δικαστήρια παρά τις βαρειές πρωτόδικες καταδίκες, πλαστά πιστοποιητικά ασθενείας και τοξικομανίας, το σκάνδαλο των διαιτησιών, πλήρης αδιαφορία μερικών εισαγγελικών λειτουργών για αυτεπάγγελτη δίωξη παρανομούντων, και άλλα και άλλα πολλά. Υπήρχαν και υπάρχουν δικασταί, λίγοι ασφαλώς, που δέχονται επηρεασμούς ως λειτουργοί και ως άτομα και αντιμετωπίζουν πιέσεις από τους προϊσταμένους τους.

Η πολιτική εξουσία έχει και άλλες δυνατότητες να παρεμβαίνει στο έργο της Δικαιοσύνης με αποτέλεσμα να αποκλείει την ανεξαρτησία ή την ουδετερότητα του Δικαστή που πιέζεται ασφυκτικά από την εκτελεστική εξουσία και από οικονομικούς δελεασμούς. Υπάρχει μιά σχέση αφανούς και αθέμιτης εξάρτησης του Δικαστού από την εκτελεστική εξουσία. Παράδειγμα η υπόθεση των χρυσοφόρων διαιτησιών – επιδιαιτησιών – συχνά ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων που δημιούργησε μεγάλο ηθικό πρόβλημα και τέλος, ας μη ξεχνάμε το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου και τα χρέη που χάρισε η Δικαιοσύνη – πολλά δισεκατομμύρια – στην ΑΕΚ, τον ΠΑΝΙΩΝΙΟ, τον ΑΡΗ και άλλες ομάδες, με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου. Αυτά τα τελευταία, προξένησαν πολύ έντονη συγκίνηση, βαθιά συγκίνηση, βαθιά ψυχική ταραχή, μεγάλη αγανάκτηση και απογοήτευση στον Έλληνα πολίτη.

Ο Δικαστής φοβάται να αντιταχθεί στην ιδεολογία της εξουσίας και πολύ περισσότερο να ελέγξει τις πράξεις της.

Η εξάρτηση της Δικαιοσύνης οδηγεί αυτομάτως στην αναξιοπιστία μερικών εκ των λειτουργών της. Συχνά ετυμηγορίες των Δικαστηρίων προκαλούν το περί δικαίου λαϊκό αίσθημα και δημιουργούν ερωτηματικά για σκοτεινές επιρροές. Απονέμεται πράγματι η Δικαιοσύνη όταν εύπορος που καταδικάζεται σε μεγάλη ποινή πληρώνει και αφήνεται ελεύθερος και ο πτωχός που καταδικάζεται σε μικρή ποινή οδηγείται στο δεσμωτήριο εξ αιτίας της αχρηματίας του; 

Δημιουργείται ακόμα η εντύπωση που αντικατοπτρίζεται στις αντιδράσεις του τύπου πως απαλλάσσονται ή δέχονται θωπευτική ποινή εγκληματίες εξ αιτίας της φήμης ή του άνομου πλούτου τους και κατακεραυνώνονται ταλαίπωροι μικρολωποδύται όπως στον ΙΘ΄ αιώνα.

Στην Αθηναϊκή Δημοκρατία του Ε΄ αιώνα π.χ. για να διασφαλισθεί το αδιάβλητο των δικαστικών αποφάσεων λαμβάνονταν αυστηρά προληπτικά μέτρα που καθιστούσαν αδύνατη ή δυσχερή τη διαφθορά των λαϊκών δικαστών –δωροδοκία ή μεροληψία.

Η πολιτική εξουσία επιχειρούσε πάντοτε να καθυποτάξει τη Δικαιοσύνη περιορίζοντας τις αρμοδιότητές της ή διαφθείροντας δικαστές, με εύνοιες κλπ. για να παρανομεί ατιμώρητη. Για τα εγκλήματα των υπουργών κατά του δημοσίου συμφέροντος – οικονομικά σκάνδαλα, καταχρήσεις και άλλες ατασθαλίες – μόνον η Βουλή έχει δικαίωμα να διατυπώσει κατηγορία. Η εξουσία φρόντισε να κρατήσει σε απόσταση ασφαλείας τη Δικαιοσύνη για να μη φτάνουν ποτέ στο ακροατήριο τα άνομα και επαίσχυντα έργα της. Παραβιάζονται έτσι με βαναυσότητα θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος περί ισονομίας και ισοπολιτείας. Έτσι Υπουργός της Δικαιοσύνης εν έτει 1990 με υποστηρικτή και βοηθό τον τότε Υφυπουργού Οικονομικών παραπλάνησαν και παρέσυραν τους Βουλευτάς του Κοινοβουλίου στη διαμόρφωση εσφαλμένων συμπερασμάτων, ώστε η Βουλή με ψευδή στοιχεία, μη ανταποκρινόμενα στην πραγματικότητα, να ψηφίσει νόμο, δια των διατάξεων του οποίου, διέγραψαν ή απάλλαξαν από χρέη (Δισεκατομμύρια οφειλών) βαθύπλουτους επιχειρηματίες, κατόχους επαύλεων και πολυτελών αυτοκινήτων. Περίπου ένα μήνα προ της ψηφίσεως του Νόμου Υφυπουργός, σε ερώτηση τοπικού Βουλευτή της αντιπολιτεύσεως, εδήλωνε από του βήματος της Βουλής λάβρος και μένεα πνέων: Εγώ δεν προτίθεμαι να χαρίσω Μερσεντές και Τσερόκι! Και πριν αλέκτορας φωνήσαι τρείς απαρνιέται τις προηγούμενες θέσεις του και συντάσσεται με τις απόψεις της Δικαιοσύνης. Άλλος ένας εξευτελισμός και μια υποβάθμιση της εκτελεστικής εξουσίας και μάλιστα από Υπουργό Δικαιοσύνης, ο οποίος σήμερα διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο, πρωταγωνιστεί στην ανανέωση του κόμματος της Αντιπολίτευσης και είναι το persona grata, το προσφιλές πρόσωπο του Αρχηγού της. Ο απλός πολίτης παραπέμπεται και για το πιο ασήμαντο αδίκημα. Για τις ενδεχόμενες κακουργίες των κορυφαίων της πολιτικής απαιτείται κοινοβουλευτική έγκριση[1]. Με αυτή την παράλογη και αντιδημοκρατική διάκριση νοθεύεται το έργο του δικαστή αφού την εισαγγελική αρχή υποκαθιστούν οι βουλευτές κατήγοροι που παρωθούνται όχι από ανεξάρτητη δικαστική συνείδηση αλλά από κομματικές σκοπιμότητες, εμπάθειες και μεροληψίες, με αποτέλεσμα να εμπλέκεται το δικαστήριο στους πολιτικούς ανταγωνισμούς και, το χειρότερο, να κινείται κατά τη διαδικασία σε δεσμευτικά πλαίσια προκαθορισμένα από εξωδικαστικά πρόσωπα και συμφέροντα.

Και όμως, ένας πρόεδρος της Δημοκρατίας υποστήριξε ότι «οι πρωθυπουργοί δεν κάθονται στο εδώλιο του ποινικού δικαστηρίου, πηγαίνουν στα σπίτια τους», υπέχουν δηλαδή πολιτική αποκλειστικά ευθύνη, ακόμα και αν προκαλέσουν συμφορές στον τόπο. Η αλληλεγγύη των ανθρώπων της εξουσίας για το απυρόβλητο από τη Δικαιοσύνη εκδηλώθηκε προκλητικά με την υιοθέτηση – χωρίς αισχύνη – του χουντικού νόμου περί ευθύνης υπουργών, που καθιστά δυσχερέστατη την παραπομπή πολιτικών για εγκλήματα κατά των εθνικών και λαϊκών συμφερόντων.

Εκδήλωση αλληλεγγύης αλλά και αυτοπροστασίας αποτελεί η σκανδαλώδης απόπειρα της πολιτικής εξουσίας (Ιούνιος 1992) να υποβαθμίσει το στυγερό αδίκημα της απιστίας κατά των συμφερόντων του Δημοσίου – «απιστία περί την υπηρεσίαν» – από κακούργημα σε απλό πλημμέλημα. Πρόκειται για συντονισμένη επιχείρηση που αποβλέπει στην τελική αποποινικοποίηση των εγκλημάτων της εξουσίας ώστε οι αξιωματούχοι της να παρανομούν, να ρουσφετολογούν και να λεηλατούν ατιμώρητοι. Αποβλέπει δηλαδή στη νομιμοποίηση της διαφθοράς και της ασυδοσίας των κυβερνώντων και στον παροπλισμό της Δικαιοσύνης. Έτσι οι άνθρωποι της εξουσίας, όταν βρεθούν στην αντιπολίτευση, δεν θα ανησυχούν για ποινικές διώξεις και θα απολαμβάνουν πανευτυχείς τα προϊόντα των λεηλασιών τους, υλικών και ηθικών. Και με την πρακτική εφαρμογή της λαϊκής παροιμίας «τόνα χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυό το πρόσωπο», τα κόμματα εξουσίας δεν αποκλείεται να χαρακτηρίσουν πταίσμα και το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας…

Οι επεμβάσεις της πολιτικής εξουσίας στη λειτουργία της Δικαιοσύνης είναι μέγα σκάνδαλο, έγκλημα στυγερό που αποσυνθέτει την κοινωνία και αποθηριώνει τον πολίτη. Και ενώ τα κόμματα εξουσίας κόπτονται για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης στην πραγματικότητα την εξευτελίζουν επιχειρώντας να την καταστήσουν όργανό τους. Με τις παρεμβάσεις των ανθρώπων της εξουσίας στη Δικαιοσύνη καταρρακώνεται το Σύνταγμα και καταργείται η διάκριση των εξουσιών. Ο πολίτης χάνει την εμπιστοσύνη του στη Δικαιοσύνη και τελικά η ίδια η Δικαιοσύνη αυτοχειριάζεται.

Ανεπανόρθωτο πλήγμα δέχτηκε η ελληνική Δικαιοσύνη κατά την διαδικασία στο Ειδικό Δικαστήριο για την περιβόητη «κάθαρση» (1990-1991). Ήταν η φρικτότερη δοκιμασία στην ιστορία της. Πολιτικές σκοπιμότητες και ατομικά συμφέροντα οδήγησαν στην κομματικοποίηση της δίκης. Η μετάδοση της διαδικασίας από τα τηλεοπτικά μέσα μετέβαλε τη δίκη σε θλιβερή παράσταση με σκηνοθετημένους κορδακισμούς των παραγόντων της για επηρεασμό του κοινού. Με αποτέλεσμα την άγρια διαπόμπευση της Δικαιοσύνης στην αίθουσα του δικαστηρίου, στους δρόμους της πρωτεύουσας, στις τηλεοπτικές οθόνες και στις στήλες του Τύπου. Φαινόμενο μοναδικό ίσως στην παγκόσμια ιστορία. Διάτρητη η Δικαιοσύνη από τις αθλιότητες των κομματαρχών που πάσχισαν να τη χρησιμοποιήσουν για ιδιοτελείς και μιαρούς σκοπούς. Και η Κοινή Γνώμη παρακολουθούσε τις ασχημίες, άλλοτε με οργή και απόγνωση και άλλοτε με καγχασμούς και χλεύη[2].

Άλλη μια υπονόμευση και αποδυνάμωση της ουσίας του Συντάγματος και των θεσμών δια της οποίας αλλοιώνεται η Νομοθετική Εξουσία, είναι η φάμπρικα, τα τεχνάσματα και τα κόλπα των τροπολογιών. Κυβερνήσεις και Υπουργοί, απροειδοποίητα και γρήγορα, προκειμένου να προλάβουν αρνητικές αντιδράσεις, πολλές φορές νύκτωρ και χωρίς την παρουσία Βουλευτών, με κενά τα έδρανα ψηφίζουν τροπολογίες χαριστικές, μεροληπτικές κατά παράβασιν του άρθρου 4 του Συντάγματος, περί ισότητος των Ελλήνων, των Νόμων και ότι συνάδει σε ένα ευνομούμενο κράτος. Κατά καιρούς, σε νόμους, υπήρξαν φωτογραφικαί διατάξεις που προσδιόριζαν σε τέτοιο βαθμό τα προσόντα που απαιτούνται, ώστε να ταιριάζουν σε ένα άτομο. (Χαρακτηριστική η περίπτωση ΠΑΧΤΑ που προκάλεσε την οργή όλων). Αποκορύφωμα της φαυλότητος κατά την άσκηση του Νομοθετικού έργου.

Η διαφθορά της πολιτικής εξουσίας απειλεί τη Δικαιοσύνη με εκβορβόρωση. Επιβάλλεται επομένως λαϊκή πίεση για συνταγματικές μεταρρυθμίσεις ώστε να κατοχυρωθεί η απόλυτη και αδιατάρακτη ανεξαρτησία της, να απαλλαγή το δικαστικό σώμα από τις ατιμωτικές επεμβάσεις και να αποκατασταθεί η αξιοπιστία και το κύρος της. Για να γίνει η Δικαιοσύνη θεσμός αδιάβροχος και αδιαπέραστος από την πολιτική διαφθορά, καταφυγή και προστασία για τον πολίτη και την κοινωνία. Αυτονομία πλήρης και αυτοδιοίκηση της Δικαιοσύνης χωρίς επιλογή των ηγετικών στελεχών της από την πολιτική εξουσία. Να ισχύει η ανάδειξη των αρίστων από το ίδιο το δικαστικό σώμα.

Αυτό όμως προϋποθέτει ποιοτική – και με μισθολογικές διαφοροποιήσεις – αναβάθμιση του κλάδου για να ανανεωθεί σταδιακά, με την προσέλκυση νέων προικισμένων νομικών υψηλού επιστημονικού εξοπλισμού, πνευματικής καλλιέργειας και ήθους[3]. Για την ένταξη στο δικαστικό σώμα πρέπει να καθιερωθεί ειδική ακαδημαϊκή κατάρτιση και επαγγελματική προπαρασκευή – έδρα δικαστικού προσανατολισμού στις νομικές σχολές και πρακτική μαθητεία στις αίθουσες των δικαστηρίων[4].

Έτσι, αυτόνομη, αυτοδιοικούμενη, αδιαπέραστη και ανεμπόδιστη η Δικαιοσύνη, χωρίς εξαρτήσεις, επεμβάσεις, δουλείες και επιρροές θα εκφράζει τη συνταγματική τάξη και τη λαϊκή κυριαρχία. Θα ελέγχει τις παρανομίες της πολιτικής εξουσίας και θα κινητοποιεί τον διωκτικό μηχανισμό για κάθε ατασθαλία και σε οποιοδήποτε επίπεδο. Καμμιά διάκριση ανάμεσα στους επαγγελματίες της πολιτικής, στους ανθρώπους της εξουσίας και των κομματικών μηχανισμών και στον απλό πολίτη. Απαξάπαντες ίσοι ενώπιον του νόμου. Ούτε νόμοι περί ευθύνης υπουργών, ούτε Δικαστήρια, ούτε ασυλία βουλευτών.

Πριν από την αναθεώρηση του Συντάγματος, είχα προτείνει να συμπεριληφθεί η ακόλουθη διάταξη στις υπό αναθεώρηση διατάξεις: «Υπουργοί και Βουλευταί υπέχουν Ποινικές και Αστικές ευθύνες για πράξεις ή παραλείψεις που στα πλαίσια της Νομοθετικής εξουσίας, βλάπτουν το Δημόσιο συμφέρον. Τις αυτές Ποινικές και Αστικές ευθύνες υπέχουν όλα τα αρμόδια όργανα του κράτους, όπως Διοικηταί ΔΕΚΟ, Νομάρχαι, Δήμαρχοι κλπ., που με αποφάσεις τους μεροληπτικές και φωτογραφικές στα πλαίσια των λειτουργιών και των αρμοδιοτήτων τους, ζημιώνουν το Ελληνικό Δημόσιο». Ποτέ δεν πίστεψα και δεν είχα ψευδαισθήσεις πως ήταν δυνατόν Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, τα κόμματα δηλαδή της εξουσίας να υιοθετήσουν ένα τέτοιο σχέδιο Νόμου. Απλά, έθεσα το θέμα χάριν της Ιστορίας.

Οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης δεν θα αποτελούν πια σώμα αποκομμένο από την καθημερινή ζωή αλλά το πιο ανήσυχο, το πιο άγρυπνο, το πιο προχωρημένο τμήμα της κοινότητας, με βαθειά γνώση των πολιτικών και κοινωνικών φαινομένων και αντιθέσεων και της μεταλλαγής των ηθών. Ο κόσμος της Δικαιοσύνης πρέπει να εμπνέεται από σταθερές αρχές και να υπερασπίζεται αδιαμφισβήτητες αξίες. Να αγωνίζεται λ.χ. για την ηθικότητα του δημόσιου βίου, για την εξάλειψη των ανισοτήτων και την κατάργηση των προνομίων, για τα μεγάλα κοινωνικά αγαθά, όπως είναι η υγεία, η οικογένεια, το περιβάλλον και να συντελεί με την πείρα και τις ειδικές ευαισθησίες του στην καταπολέμηση των μεγάλων πληγών της εποχής μας – εγκληματικότητα, βία, ναρκωτικά κλπ. Πάντοτε άγρυπνος ο δικαστής[5], συνειδητοποιώντας ότι οι κοινωνικές μάστιγες δεν καταπολεμούνται με το αστυνομικό ρόπαλο και το πιστόλι, με την ποινή και τα κελλιά των φυλακών. Πρέπει να ερευνά και να επισημαίνει τις αιτίες για να ξεριζώνεται ψύχραιμα το κακό στη ρίζα του.

Ανεξάρτητη, αυτόνομη και αδέσμευτη Δικαιοσύνη θα υποβοηθήσει τη συμμετοχή των πολιτών στη διαμόρφωση του Δικαίου. Γιατί τελικά πρέπει και οι πολίτες να πεισθούν για την ανεξαρτησία και τη στεγανότητα της Δικαιοσύνης και το ήθος των λειτουργών της. Να βεβαιωθούν ότι «εν δικαιοσύνη συλλήβδην πάσα αρετή»[6]. Από την αυγή του «ελεύθερου» εθνικού βίου οι Έλληνες πολίτες παραμένουν «οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην».

Στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία η Δικαιοσύνη ήταν υπέρτατη εξουσία γιατί ήταν πραγματικά λαϊκή. Μπορούσε να αναιρέσει ακόμα και αποφάσεις της εκκλησίας του δήμου. Γιατί ο πολίτης, στην άμεση – και γι’ αυτό γνήσια – αρχαιοελληνική δημοκρατία μετέχει, όπως γράφει ο Αριστοτέλης, «κρίσεως και αρχής». Ασκεί «κρίσιν», δηλαδή δικαστική εξουσία, και «αρχήν», διαχειρίζεται ο ίδιος τα κοινά. Έτσι διασφαλιζόταν η απονομή του δικαίου, χωρίς διακρίσεις, σε πλούσιους και φτωχούς, ισχυρούς και αδύναμους.

Οι αντιλήψεις των πολιτών για τη Δικαιοσύνη κατά την περίοδο της άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας εκφράζονται με τους στίχους του Ευριπίδη στις «Ικέτιδες»: «Φτωχός και πλούσιος έχουν τα ίδια δικαιώματα, μπορούν εξίσου να προσφύγουν στη δικαιοσύνη. Κι’ ο πλούσιος δεν έχει καλύτερη μεταχείριση από τον φτωχό. Αν ο αδύναμος έχει δίκιο θα νικήσει τον ισχυρό».

Εν αρχή ήν το Σύνταγμα και οι νόμοι. Συχνά ωστόσο τα δικαστήρια, παρά την πρωταρχική υποχρέωσή τους να προσηλώνονται στον υπέρτατο κανόνα δικαίου, να μην εφαρμόζουν αντισυνταγματικούς νόμους προβάλλοντας αντίσταση στις αυθαιρεσίες της εξουσίας και να υπερασπίζονται ανένδοτα την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης[7], υποκύπτουν και συμμορφώνονται με τις υποδείξεις των κυβερνώντων. Αλλά όταν οι φυσικοί προστάτες της κοινωνίας, οι θεματοφύλακες των θεσμών, δεν έχουν το θάρρος να αντικρούσουν τις δόλιες και ιδιοτελείς επεμβάσεις των κυβερνώντων γιατί να σεβασθεί τους νόμους ο πολίτης;[8]

Το επίπεδο του δημόσιου βίου καθορίζει και την ποιότητα της Δικαιοσύνης. Οι επαγγελματίες πολιτικοί, όταν κρίνονται για ατασθαλίες παράγοντες του αντίπαλου κόμματος, εκθειάζουν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Όταν λογοδοτούν οι ίδιοι προπηλακίζουν τη Δικαιοσύνη και διαπομπεύουν τους λειτουργούς της εκτοξεύοντας ύβρεις και ονειδισμούς.

Η διαφθορά της πολιτικής εξουσίας αφορά και τη Δικαιοσύνη, την ανεξαρτησία και την επαγρύπνησή της. Το 99% των σκανδάλων στα οποία πρωταγωνιστούν οι εκάστοτε κυβερνώντες μένουν ατιμώρητα. Ατασθαλίες έρχονται στο φως αλλά δεν ερευνώνται, καταγγελίες για ανήθικες συναλλαγές, χρηματισμούς, προμήθειες κ.ά. «πνίγονται», διακανονίζονται στα σκοτεινά παρασκήνια, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα ή συμψηφίζονται με σιωπηρά συνυποσχετικά ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Πολλοί αντιπολιτευόμενοι κομματικοί παράγοντες έχουν προσβάσεις στην εξουσία και ρουσφετολογούν με ανταλλάγματα. Μόνο μια ανεξάρτητη, αυτόνομη και αδιάβροχη Δικαιοσύνη, χωρίς εξαρτήσεις από την εκτελεστική εξουσία, θα μπορούσε να στείλει στο δεσμωτήριο όλους τους διεφθαρμένους αξιωματούχους.

Η κρίση της Δικαιοσύνης είναι στην ουσία κρίση της Δημοκρατίας. Γιατί η Δικαιοσύνη ξεχωρίζει από τους άλλους θεσμούς. Υπερασπίζεται τις ελευθερίες, καταπολεμεί την αυθαιρεσία, προστατεύει τους αδύναμους από τον αυταρχισμό των ισχυρών. Ο πολίτης βλέπει ότι οι άνθρωποι της εξουσίας αυτοτοποθετούνται υπεράνω των νόμων, πιστεύουν ότι η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να τους αγγίξει και πως η ηθική δεν τους αφορά. Διαπιστώνει επίσης ότι η πολιτική αποτελεί το άλλοθι της διαφθοράς και ότι το ιερατείο της εξουσίας προσπαθεί – και το κατορθώνει σχεδόν πάντοτε – να αποσυνδέσει τις κακουργίες κατά του δημοσίου συμφέροντος και τα σκάνδαλα από την ποινική δικαιοσύνη, εξασφαλίζοντας την ατιμωρησία καταχραστών και κοινών απατεώνων. Για να αποφύγει η εξαχρειωμένη εξουσία την λαβίδα του ποινικού νόμου χρησιμοποιεί την αστυνομία ως υποχείριο όργανό της και ελέγχει τη Δικαιοσύνη διορίζοντας τους προσφιλείς της στις ηγετικές θέσεις του δικαστικού σώματος. Έτσι και τους «περίεργους» αστυνομικούς αχρηστεύει και τους σκληροτράχηλους δικαστικούς λειτουργούς αφοπλίζει. Με αποτέλεσμα να καταδικάζονται σε σκληρές ποινές οι απλοί παραβάτες του νόμου και να κυκλοφορούν με φωτοστέφανο πολιτικοί που διέπραξαν στυγερά εγκλήματα κατά του Δημοσίου και της κοινωνίας. Και το κυριότερο: να κλονίζεται η εμπιστοσύνη του λαού προ τη Δικαιοσύνη.

Επιτακτική επομένως η ανάγκη να επανακτήσει η Δικαιοσύνη τον σεβασμό του κοινωνικού συνόλου. Άλλωστε, το Δίκαιο προηγείται του νόμου. Αναρίθμητοι οι νόμοι, συχνά όμως αμφισβητείται η συναρμογή τους με το Δίκαιο. Ο νομοθετικός πληθωρισμός είναι επικίνδυνος και βλάπτει όσο και ο πληθωρισμός την οικονομία. Ο πρώτος υποβαθμίζει τη Δικαιοσύνη, ο δεύτερος προκαλεί ένδεια. Η κοινωνία δεν χρειάζεται πολλούς νόμους, χρειάζεται δίκαιους νόμους – και άτεγκτους δικαστές.

Στην πολιτική ιδεολογία της εποχής μας ο νόμος εκφράζει τη βούληση της πλειοψηφίας, είναι δηλαδή ο νόμος των ισχυροτέρων, εκείνων που ασκούν μεγαλύτερη επιρροή. Αλλά δεν υπάρχει καμμιά εγγύηση πως αυτός ο νόμος είναι καλός για το σύνολο.

Συμπέρασμα: Η αναστήλωση της συνταγματικής «λαϊκής κυριαρχίας» και η αναγέννηση της αληθινής δημοκρατίας, της άμεσης και συμμετοχικής, των αρχών δηλαδή του αρχαίου αθηναϊκού πολιτεύματος, πρέπει να αρχίσουν από τη Δικαιοσύνη.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑ 1822-1975/1986

1. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΒΩΛΟΥ

Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 

2. ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ

3. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ 

4.  ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΡΟΥΣΣΟΥ

Η ΝΕΩΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ 1826-1974

Σαν επίλογο αυτού του πονήματος αναφέρομαι στο σχόλιο του κ. Δ. Λινού Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, ο οποίος ως προς το κεφάλαιο της ποιότητος των δικαστών αναγνωρίζει το βάσιμο και την ορθότητα των επιχειρημάτων μου, αφού ευθέως και ευθαρσώς έθεσε θέμα ποιοτικής αναβαθμίσεως της Δικαιοσύνης, μέσω της ποιοτικής αναβαθμίσεως των λειτουργών της. Είπε ο κ. Λινός στην Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, το περασμένο Σάββατο: «Η απονομή της Δικαιοσύνης δεν εξαρτάται από την ποσότητα, αλλά από την ποιότητα των δικαστών και εισαγγελέων, οι οποίοι πρέπει να διαθέτουν ειδικά πνευματικά, μορφωτικά και ηθικά προσόντα. Και αυτά δεν είναι σε αφθονία, δυστυχώς.»

Οι επισημάνσεις αυτές είναι συγκλονιστικές, καθώς γίνονται από άνθρωπο που γνωρίζει άριστα και εκ των έσω τον χώρο, στον οποίο αναφέρεται. Και εκείνο που προκαλεί μελαγχολικές σκέψεις δεν είναι μόνον οι διαπιστώσεις είναι και οι σκέψεις ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση για την διαπιστουμένη αναγκαία, όπως τη προσδιόρισε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου αναβάθμιση των δικαστικών λειτουργών, αλλά και το κλίμα δεν είναι ευνοϊκό για μιά ανατροπή, αφού απουσιάζουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις και τα πρότυπα της αρετής προς μίμηση.

[1] Ο Γάλλος συγγραφέας Joseph Joubert έγραφε πριν δύο αιώνες ότι «η Δικαιοσύνη είναι το δικαίωμα του πιο αδύναμου» – La justice est le droit du plus faible.

[2] Ακόμα πιο τερατώδης, επαίσχυντη και βάρβαρη, η χειροδικία συνηγόρου – οχυρωμένου πίσω από την «βουλευτική ασυλία» – κατά την ανάγνωση της ετυμηγορίας σε παρεμφερή δίκη για οικονομικο-πολιτικό σκάνδαλο (1992). Την ίδια στιγμή εγκάθετοι του ακροατηρίου καθύβριζαν τους δικαστές και εκσφενδόνιζαν εναντίον τους αναπτήρες και κέρματα, όπως οι «φίλαθλοι» στα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Μια άλλη «μαύρη μέρα» – διασυρμός και διακωμώδηση – για τη Δικαιοσύνη. Σε δημοσκόπηση (Οκτώβριος 1991) σχετικά με την περιλάλητη δίκη για το σκάνδαλο Κοσκωτά, ανάμεσα στις ερωτήσεις υπήρχε και η ακόλουθη: «Ποιός σας είναι πιο συμπαθής, ο πρόεδρος του δικαστηρίου ή ο κατηγορούμενος;».

[3] Η σταδιοδρομία στον δικαστικό κλάδο δεν θεωρείται σήμερα ζηλευτή. Με αποτέλεσμα να εμφανίζονται στην έδρα δικαστές αμαθείς – με σκέψη δηλαδή που δεν υπερβαίνει τη νομική κατάρτιση.

[4] Στην Αγγλία οι υποψήφιοι δικαστές ειδικεύονται στα πανεπιστήμια θεωρητικώς και πρακτικώς. Στη Γαλλία λειτουργεί Εθνική Σχολή Δικαστών όπου φοιτούν επί διετία, ύστερα από εξετάσεις, πτυχιούχοι νομικής. Κάθε χρόνο πραγματοποιούνται εθνικά και τοπικά συνέδρια δικαστών. Στις νομικές σχολές της Γερμανίας οι φοιτητές που προσανατολίζονται στον δικαστικό κλάδο ακολουθούν μετά το πέμπτο έτος, ειδική σπουδή. Λειτουργεί επίσης Δικαστική Ακαδημία για επιμόρφωση των εν ενεργεία λειτουργών της Δικαιοσύνης.

[5] Ο Γάλλος φιλόσοφος και λόγιος Joseph de Maistre έγραφε, πριν από δύο περίπου αιώνες, ότι «το φάσγανο της Δικαιοσύνης δεν έχει θηκάρι» – le glaive de la justice n’ pas de fourreau. Είναι δηλαδή πάντοτε γυμνό, πανέτοιμο να πλήξει κάθε αδικητή (Les Soirees de la Saint-Petersbourg) .

[6] θέογνις, 147.

[7] Την ανυπαρξία ανεξαρτησίας της Θέμιδος και τη σχετική προβληματική έχουν διατυπώσει   δύο υπουργοί Δικαιοσύνης, καθένας με τον τρόπο του. Ο πρώτος, όταν ρωτήθηκε για τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς ότι «η δικαιοσύνη είναι αδέσμευτη», απάντησε! «Σκατά!» (Ελευθεροτυπία, 8 Οκτ. 1991). Ο δεύτερος απεφάνθη: «Είναι ένα όραμα (η ανεξαρτησία) που πρέπει κάποτε να γίνει πραγματικότητα» (Οκτ. 1991 στη Βουλή). Και ο πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και εισαγγελέων: «Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης είναι συζητήσιμη» (6 Φεβρ. 1986 στον Δικ. Σύλλογο Αθηνών).

[8] Σύμφωνα με δημοσκόπηση του 1991 (ΔΗΜΕΛ) το 65% των ερωτηθέντων για την εμπιστοσύνη τους στις δικαστικές αποφάσεις απάντησαν ότι, κατά τη γνώμη τους, οι δικαστές επηρεάζονται από εξωδικαστικούς παράγοντες.

http://www.kastorianet.gr/krikis/keim13.htm

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΟΣΕΙ ΒΑΡΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΑ.

Η ευθύνη της δικαστικής εξουσίας. (Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΡΑΪΑΝΟΥ)

Αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι τα μεγάλα εγκλήματα που "χρεώνουμε" στη μη-δράση της δικαιοσύνης. Θα τα απαριθμήσουμε και θα τα αξιολογήσουμε ένα-ένα σ' ό,τι αφορά τις τραγικές συνέπειές τους για τον λαό. Αφού τα αναλύσουμε, θα περιγράψουμε και τις δυνατότητες που έχει ο κάθε πολίτης για να σταματήσει αυτήν την αθλιότητα που ζούμε. Θα περιγράψουμε τις νόμιμες δυνατότητές του, 

θέλοντας —αν είναι δυνατόν— να προλάβουμε τα χειρότερα. Είναι βέβαιον ότι θα υπάρξουν τα χειρότερα, γιατί αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να πάει επί μακρόν. Δεν είμαστε μακριά από την "αργεντινοποίηση" της χώρας. Οι άθλιοι έχουν λεηλατήσει τα πάντα και η χρεοκοπία του κράτους δεν είναι μακριά. Δεν είναι μακριά το ΔΝΤ και η επιτροπεία του. 

Οι Έλληνες όμως δεν είναι Αργεντινοί, γιατί η ελληνική κοινωνία και το Σύνταγμά της δεν είναι όμοια μ' αυτά της Αργεντινής. Η φασιστική Αργεντινή είχε τους νόμους, τους μηχανισμούς και τις υποδομές να αντέξει τη λαϊκή εξέγερση. Στη δημοκρατική Ελλάδα οι κλέφτες θα εκτελούνται με τις "ευχές" του Συντάγματος. Στη μικρή Ελλάδα οι κλέφτες δεν μπορούν να κρύβονται σε απομονωμένα και καλά φυλαγμένα "γκέτο".

Τι καταλογίζουμε λοιπόν στη δικαστική εξουσία;

Έγκλημα 1ον

Η δικαιοσύνη επέτρεψε την άρρωστη ανάπτυξη του κομματισμού, που καταστρέφει τα πάντα. Επέτρεψε και μάλιστα χρηματοδότησε τις μεγαλύτερες συμμορίες που έχουν συσταθεί από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους.

Έγκλημα 2ον

Η δικαιοσύνη επέτρεψε την παράνομη ιδιωτικοποίηση των γιγάντων του δημοσίου. Αυτή επέτρεψε τη λεηλασία του κεφαλαίου του λαού από ντόπιους και ξένους οικονομικούς παράγοντες.

Έγκλημα 3ον

Η δικαιοσύνη επέτρεψε την παράνομη δυνατότητα ξένων ν' αγοράζουν ελληνική γη. Αυτή ήταν που επέτρεψε να μειωθεί η αξία της ελληνικής ιδιότητας. Αυτή μείωσε την αξία των αγώνων του ελληνικού λαού και το αποτέλεσμα των αγώνων αυτών, που ήταν το αποκλειστικό δικαίωμα-προνόμιο να είναι ο Έλληνες οι μοναδικοί ιδιοκτήτες του ελληνικού κεφαλαίου.

Έγκλημα 4ον

Η δικαιοσύνη επέτρεψε την έκρηξη της διαφθοράς στον κρατικό μηχανισμό. "Ακούει", "βλέπει" τι γίνεται, αλλά δεν κάνει τίποτε απολύτως. Η δικαιοσύνη επέτρεψε τον συνδικαλισμό των δημοσίων υπαλλήλων, που εκτός από παράνομος είναι και παράλογος.

Έγκλημα 5ον

Η δικαιοσύνη, αγνοώντας παντελώς τις ιδιομορφίες των καιρών, αφήνει την εξουσία και τους οικονομικούς παράγοντες να χειραγωγούν τα πάντα. Αφήνει την εξουσία να "κατασκευάζει" μέσω των ΜΜΕ το πολιτικό σκηνικό του μέλλοντος. Αφήνει την εξουσία να δημιουργεί συνθήκες νεποτισμού, που καταστρέφουν τη δημοκρατία, εφόσον οι αιρετές θέσεις γίνονται στην ουσία κληρονομικές. Το ίδιο συμβαίνει και με τους χορηγούς αυτών των αθλίων. Αφήνει την οικονομική ολιγαρχία να εκμεταλλεύεται τα ΜΜΕ και να μονιμοποιείται στην κορυφή εις βάρος των ανταγωνιστών της.

Έγκλημα 6ον

Αγνοώντας τον συνταγματικό της ρόλο, δεν υπερασπίστηκε τη θέση της. Εξαιτίας της ιδιοτέλειας και της φιλοδοξίας των στελεχών της, δεν υπερασπίστηκε την ανεξαρτησία της και τον θεσμικό της ρόλο. Για μερικές αυξησούλες και για την αποφυγή του κόστους της μάχης για ανεξαρτησία υπέκυψε στην εκτελεστική εξουσία, την οποία όχι απλά δεν ελέγχει, αλλά είναι υπηρέτης της.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς συμβαίνει και ποιες είναι οι δυνατότητές του ν' αντισταθεί σ' αυτήν την πρωτοφανούς μεγέθους λαίλαπα, που καταστρέφει την πατρίδα μας. Για να καταλάβει κάποιος την ουσία του προβλήματος, θα πρέπει να έχει μια εικόνα του τι συμβαίνει. Γι' αυτόν τον λόγο μέσα από το χάος των σημερινών εγκλημάτων ξεχωρίσαμε αυτά τα έξι πολύ βασικά εγκλήματα και τα αποδίδουμε στην ολιγωρία της δικαιοσύνης. Μόνον αν καταλάβει ο αναγνώστης το παράδειγμα που θα περιγράψουμε παρακάτω, θα μπορέσει να καταλάβει γιατί αυτά τα έξη εγκλήματα είναι υπεύθυνα για τα εκατομμύρια των εγκλημάτων που καθημερινά λαμβάνουν χώρα μέσα στη κοινωνία μας.

Ας φανταστεί ο αναγνώστης την εξής κατάσταση. Έστω ότι ένας πλούσιος και γιγαντόσωμος νεαρός άνθρωπος ζει ανάμεσά μας. Όμως, αυτός ο άνθρωπος με τη γιγαντιαία ρώμη είναι περιορισμένων πνευματικών δυνατοτήτων. Δεν σκέφτεται γρήγορα και σωστά, ώστε να μπορεί μόνος του και χωρίς κίνδυνο ν' αντιμετωπίζει τους κινδύνους της καθημερινότητας. Είναι ασφαλής μόνον στα όρια, επειδή μπορεί να χρησιμοποιήσει την απίστευτη δύναμή του εναντίον του οποιουδήποτε. Ή θα κινδυνεύει δηλαδή από όλους να τον ξεγελάσουν ή θα παίρνει "κεφάλια", όταν αντιλαμβάνεται κίνδυνο. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει. Καταλαβαίνει τι συμβαίνει μόνον στα όρια και γίνεται βίαιος.

Ο πατέρας λοιπόν αυτού του πλούσιου άνθρωπου, επειδή γνώριζε τα χαρακτηριστικά του παιδιού του, φρόντισε για την ασφάλειά του να του προσφέρει προστασία. Ποια ήταν αυτή η προστασία; Του πρόσφερε έναν συνοδό. Έναν άνθρωπο, που θα τον ακολουθούσε συνέχεια και ο οποίος θα μπορούσε να σκέφτεται γρήγορα και σωστά, ώστε να καταλαβαίνει εγκαίρως τον κίνδυνο. Έναν άνθρωπο, που με το "ραβδί" του διώχνει από μπροστά του τους εχθρούς του. Ένα "ραβδί" ισχυρό, που είναι επίπονο γι' αυτόν που θα το δοκιμάσει. Ένα "ραβδί", που έχει ισχύ, όχι επειδή είναι ισχυρός αυτός ο οποίος το κατέχει, αλλά επειδή αυτός μπορεί να δώσει άμεση εντολή στον πανίσχυρο νέο να ορμήξει σ' αυτόν που το αμφισβητεί.

Για όσο διάστημα ο γιγαντόσωμος νέος και ο έξυπνος "ραβδούχος" συνεργάζονται με βάση τις εντολές του πατέρα, κίνδυνος δεν υπάρχει. Πότε υπάρχει κίνδυνος; Όταν για κάποιον λόγο υπάρξει προδοσία. Όταν για παράδειγμα ο "ραβδούχος" προδώσει τον εντολέα του και επιτρέψει σε μια συμμορία να στριμώξει σε κάποια σκοτεινή γωνία τον γιγαντόσωμο νεαρό με στόχο να τον ληστέψει. Γιατί να τον προδώσει; Είτε γιατί εκβιάζεται είτε γιατί είναι διεφθαρμένος είτε γιατί είναι απλά ανίκανος να φέρει το βάρος της αποστολής του. Αυτό είναι επικίνδυνο όταν συμβαίνει, γιατί ο πλούσιος νεαρός με την περιορισμένη κρίση αποτελεί μόνιμο στόχο συμμοριών. Γιατί μιλάμε για συμμορίες; Γιατί το μέγεθός του είναι τεράστιο για ν' αντιμετωπιστεί από ένα άτομο. Ακόμα κι αν δεν αντιδράσει συνολικά, είναι τόσο ισχυρός, που μπορεί έναν μεμονωμένο άνθρωπο να τον λιώσει.

Όταν λοιπόν αυτός ο "ραβδούχος" δεν κάνει καλά τη δουλειά του, τα πράγματα είναι επικίνδυνα. Θα μαζευτεί η συμμορία γύρω από τον νεαρό και ο "ραβδούχος" δεν θα τον ενημερώσει για τον κίνδυνο που αυτή αντιπροσωπεύει. Από εκεί και πέρα η συμμορία ξέρει τι θα κάνει. Άλλος θα τον πιάσει από τα ρούχα, προκειμένου να μην κινεί τα χέρια του επικίνδυνα. Άλλος θα τον ποτίζει με αλκοόλ προκειμένου να μειωθεί ακόμα περισσότερο η κρίση του. Άλλος θα του πάρει αυτά που έχει στα χέρια του και άλλος θα του πάρει αυτά που έχει στις τσέπες του. Τα αφεντικά και τα πρωτοπαλίκαρα θα κοιτάνε, για να ελέγχουν την κατάσταση. Θα ελέγχουν τον γύρω χώρο, για να μην γίνουν αντιληπτοί από άσχετους και θα ελέγχουν τους συναδέρφους τους στο "έργο" τους. Το έγκλημα θα είναι τέλειο.

Αν καταλάβει ο αναγνώστης αυτό το παράδειγμα, μπορεί να καταλάβει με τον πιο απόλυτο τρόπο τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα με το ελληνικό κράτος. Ο πλούσιος και γιγαντόσωμος νεαρός με τη μειωμένη "κρίση" είναι ο ελληνικός λαός. Είναι μειωμένη η κρίση του, γιατί ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων δεν μπορεί να λειτουργήσει με την αμεσότητα που λειτουργεί ένα μεμονωμένο άτομο. Ο "ραβδούχος" είναι το σύστημα δικαιοσύνης, που σκέφτεται προστατευτικά γι' αυτόν. Αρχηγός της συμμορίας που τον ληστεύουν είναι οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές και πρωτοπαλίκαρά τους οι ιδιοκτήτες των δύο μεγάλων κομμάτων. Οι υπόλοιποι "ισχυροί" της κοινωνίας είναι οι γνωστοί "διαπλεκόμενοι", που κλέβουν ό,τι βρίσκουν μπροστά τους. Άλλοι κλέβουν το "πορτοφόλι" του, αυξάνοντας αυθαίρετα τους μισθούς τους και άλλοι αρπάζουν το κεφάλαιο-περιουσία που κρατάει στα χέρια του.

Το Σύνταγμα, όταν λειτουργεί όπως προβλέπεται, αυτά όλα δεν τα επιτρέπει να συμβούν. Ποιος είναι ο ρόλος του στο επίπεδο αυτό; Το Σύνταγμα αποτελεί την εντολή του κληροδότη τόσο απέναντι στο παιδί του όσο και σ' αυτόν που διόρισε ως προστάτη του. Κληροδότης είναι οι πατέρες μας και κληρονόμοι όλοι εμείς. Τι προσπαθεί να κάνει αυτό το Σύνταγμα με βάση τη γνώση των πατέρων μας; Το εξής απλό. Το σύνολο του λαού και δύο από τις τρεις εξουσίες τις βάζει μέσα στο σώμα του "παιδιού". Η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία είναι αυτές οι εξουσίες. Οι άνθρωποί τους ανήκουν στον λαό και λειτουργούν "μέσα" σ' αυτόν. Είναι αιρετοί και δικαίωμα στις εξουσίες αυτές έχει ο καθένας από τους πολίτες, που δεν στερείται των πολιτικών του δικαιωμάτων. Εξαιτίας αυτών των χαρακτηριστικών τους τα συμφέροντα αυτών που τις φέρουν είναι απόλυτα ταυτισμένα μ' αυτά των πολιτών, εφόσον δεν υπάρχει μονιμότητα στη στελέχωσή τους. Κυβερνώντες και βουλευτές είναι μόνιμα πολίτες και υπό προθεσμία στελέχη του κρατικού μηχανισμού.

Η μόνη εξουσία που έχει το δικαίωμα να βρίσκεται εκτός του σώματος είναι η δικαστική. Τι σημαίνει εκτός του "σώματος"; Να συνθέτει δομή, που λειτουργεί ανεξάρτητα από τις διαδικασίες που συνήθως προβλέπονται στη δημοκρατία. Είναι η μόνη εξουσία που έχει το δικαίωμα να στελεχώνεται από ισόβια μη-αιρετά μέλη. Είναι η μόνη εξουσία που όχι μόνον δεν απειλεί με αυτά τα χαρακτηριστικά των μελών της, αλλά αντίθετα ευνοείται, εφόσον τα μέλη της δεν μπαίνουν στα παζάρια και στους εκβιασμούς της "δημοκρατίας". Η δικαστική εξουσία είναι ο "ραβδούχος" του παραδείγματός μας. Το Σύνταγμα δηλαδή πάνω στον ελλαδικό χώρο αναγνωρίζει μόνον δύο ανεξάρτητες οντότητες. Τον ελληνικό λαό και τον "ραβδούχο".

Δουλειά αυτού του "ραβδούχου" είναι να κάνει δύο απλά πράγματα. Το πρώτο είναι να μην επιτρέπει να "βγαίνει" κανένας Έλληνας εκτός του ελληνικού σώματος. Αυτό είναι βασικό, γιατί, αν "βγει" ο οποιοσδήποτε, μπορεί ν' αρχίσει να κλέβει τον κόσμο. Μπορεί, εκμεταλλευόμενος την αδυναμία του συνόλου, που "συμπορεύεται" με βραδύ "ρυθμό" να το κλέβει υπέρ των ατομικών του συμφερόντων. Όταν το σύνολο λειτουργεί με περιοριστικούς νόμους, ευνόητο είναι ότι αυτός ο οποίος δεν σέβεται τους νόμους έχει πλεονέκτημα. Το ίδιο απαγορεύεται και η συλλογική έξοδος από το "σώμα". Απαγορεύεται για παράδειγμα η εκτελεστική εξουσία να βγει έξω από το "σώμα", γιατί δεν μπορεί να ελεγχθεί για τις προθέσεις της. Απαγορεύεται να λειτουργεί ως ανεξάρτητη οντότητα, που θα πάρει τον νεαρό από το "χέρι" και θα τον οδηγήσει μακριά από εκεί απ' όπου προβλέπουν οι πατέρες μας. Είναι δυνατόν, εξαιτίας της διαφθοράς ή της ανικανότητας, να τον οδηγήσουν στην καταστροφή. Η εκτελεστική εξουσία είναι ακίνδυνη μόνον μέσα στο σώμα, παίζοντας τον ρόλο του μυαλού του παιδιού. Όταν δηλαδή "κινεί" το σώμα από μέσα με τις διαδικασίες που προβλέπονται και ο μόνος ο οποίος μπορεί να το ελέγξει από έξω είναι ο "ραβδούχος", που δρα περιοριστικά.

Η δεύτερη δουλειά που έχει να κάνει αυτός ο "ραβδούχος" είναι να ελέγχει τους εξωτερικούς εχθρούς, μήπως και θελήσουν ν' αρπάξουν την περιουσία του λαού. Γύρω από το ελληνικό κράτος και άρα γύρω από το ελληνικό κορμί υπάρχουν και άλλες οντότητες ξένες, που, αν τους επιτραπεί, θα λεηλατήσουν τον ελληνικό λαό. Αυτές οι δυνάμεις είναι εύκολες στον έλεγχό τους, γιατί, όταν επιχειρούν ν' αρπάξουν κάτι, "φαίνονται". Παραβιάζουν συνταγματικούς νόμους και ο "ραβδούχος" το αντιλαμβάνεται αμέσως. Επικίνδυνοι σ' αυτό το επίπεδο είναι μόνον οι ιμπεριαλιστές. Γιατί; Γιατί αυτοί έχουν την τάση ν' απειλούν το Σύνταγμα και να εχθρεύονται τον "ραβδούχο".

Η τακτική των ιμπεριαλιστών είναι πάντα η ίδια. Από τη στιγμή που δεν μπορούν να κατακτήσουν το κράτος που αποτελεί στόχο τους, επιχειρούν να διαφθείρουν την εξουσία του, προκειμένου να την ελέγξουν. Ποια εξουσία όμως; Όχι τον "ραβδούχο". Ο "ραβδούχος" τους είναι άχρηστος, γιατί, παρ' όλο που βρίσκεται εκτός σώματος, δεν έχει τη δυνατότητα να οδηγεί το "σώμα". Ο "ραβδούχος" ακολουθεί κι απλά ελέγχει αυτά που επιλέγει μόνο του το "σώμα" να κάνει. Άρα οι ιμπεριαλιστές αναζητούν κάποιον που να έχει τη δυνατότητα να οδηγεί το θύμα εκεί όπου θέλουν οι ίδιοι. Αναζητούν την εκτελεστική εξουσία, που μπορεί να οδηγήσει τον ελληνικό λαό στο σημείο όπου μπορούν να τον στριμώξουν. Για να γίνει όμως αυτό, θα πρέπει να δημιουργήσουν τις συνθήκες που υποτίθεται προσπαθεί ν' αποτρέψει ο "ραβδούχος". Θα πρέπει να βγάλουν από το σώμα την εκτελεστική εξουσία και να την ελέγχουν.

Τι σημαίνει πρακτικά να βγει η εκτελεστική εξουσία από το σώμα; Να αποκτήσει σταθερό κορμό. Να αποκτήσει δηλαδή χαρακτηριστικά όμοια με αυτά του συστήματος της δικαιοσύνης. Οι αιρετοί άρχοντες να γίνουν ισόβιοι. Οι πανίσχυροι ισόβιοι άρχοντες εύκολα μπορούν σταδιακά να μετατραπούν σε κληρονομικούς. Αν το καταφέρουν αυτό και μαζί μ' αυτούς αποκτήσουν τα ίδια χαρακτηριστικά και οι ακόλουθοί τους, εύκολα δημιουργείται μια δομή που δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα. Αν δηλαδή όλοι αυτοί, οι οποίοι συνθέτουν μια δομή που μόνιμα διεκδικεί την εκτελεστική εξουσία, αποκτήσουν χαρακτηριστικά ως επαγγελματίες μόνιμοι ηγέτες, τα πράγματα γίνονται απειλητικά για τη δημοκρατία. Γιατί; Γιατί αυτή η δομή αρχίζει και στέκεται ανεξάρτητα από το υπόλοιπο "σώμα". Αρχίζει και αναπτύσσει δικά της μόνιμα ιδιοτελή συμφέροντα.

Έχοντας μάλιστα συγκρουόμενα οικονομικά συμφέροντα με το "σώμα" αυτό και έχοντας την εξουσία να το "οδηγούν" όπου θέλουν, εύκολα οι επαγγελματίες κυβερνώντες αποτελούν μόνιμη απειλή. Πάνω στην ανάγκη τους να βολευτούν οικονομικά ή να εξαλείψουν την πιθανότητα να παρακαμφθούν από κάποιους άλλους, εύκολα αρχίζουν και έχουν επαφές με ξένα κέντρα εξουσίας που μπορούν να τους βοηθούν. Ακόμα και βλάκες να είναι και να μην το σκεφτούν από μόνοι τους, είναι βέβαιον ότι με τα χαρακτηριστικά αυτά θα τους πλησιάσουν οι ιμπεριαλιστές. Αυτήν την απειλή είχαν υπ' όψιν τους οι "πατέρες" του Συντάγματος και γι' αυτόν τον λόγο προσπάθησαν να δημιουργήσουν εκείνες τις συνθήκες που δεν θα επέτρεπαν σε κάποιους να γίνουν επαγγελματίες κυβερνώντες και πολύ περισσότερο να μεταβιβάζουν τις θέσεις τους στα φυσικά παιδιά τους σαν να επρόκειτο περί ιδιοκτησίας.

Ο δικομματισμός γι' αυτόν τον λόγο είναι επικίνδυνος για τη δημοκρατία. Χάρη στη δομή των κομμάτων μπορεί η εκτελεστική εξουσία ν' αποκτήσει "σκελετό" ξεχωριστής οντότητας, που στέκεται δίπλα στον λαό. Τα ιδιόκτητα κόμματα και τα ιδιοτελή συμφέροντά τους δίνουν σάρκα και οστά στην παράνομη εκτελεστική εξουσία. Δίνουν σάρκα και οστά σε κάτι που το Σύνταγμα απαιτεί να είναι "ρευστό". Οι κορυφές αυτών των κομμάτων, που καταλαμβάνονται μόνιμα από συγκεκριμένες οικογένειες, είναι αυτές οι οποίες απειλούν τη δημοκρατία, δημιουργώντας μόνιμους εξουσιαστές. Από εκεί και πέρα αυτοί οι μόνιμοι εξουσιαστές πλαισιώνονται εύκολα από τους οικονομικούς χορηγούς τους και έτσι δημιουργούνται τα "διαπλεκόμενα", που ληστεύουν το κράτος υπό το έλεος της εξουσίας. Γι' αυτόν τον λόγο το Σύνταγμα δεν προστατεύει τα συλλογικά ιδιοτελή συμφέροντα και ως εκ τούτου τα αντιμετωπίζει ως συμφέροντα συμμοριών. Όταν λοιπόν οι μόνιμοι διαχειριστές της εκτελεστικής εξουσίας συνθέτουν προσωποπαγείς συμμορίες, βγαίνουν από το "σώμα". Αυτό όμως, ακόμα κι όταν το καταφέρνουν, επειδή είναι προφανώς αντισυνταγματικό, είναι επικίνδυνο για την ίδια τη ζωή των κυβερνώντων.

Επειδή δηλαδή όλοι αυτοί και μόνον που βρίσκονται εκτός του ελληνικού "σώματος" είναι παράνομοι και κινδυνεύουν ακόμα και με θάνατο σε περίπτωση που γίνουν αντιληπτοί, προσπαθούν να εξασφαλιστούν. Πως γίνεται αυτό; Προσπαθούν να ελέγξουν τον "ραβδούχο", για να μην σημάνει συναγερμό και βρεθούν μπροστά σε ένα εξαγριωμένο θηρίο. Ταυτόχρονα προσπαθούν να "μεθύσουν" το θύμα τους. Οι ιμπεριαλιστές, για να μην αντιμετωπίζουν πρόβλημα οι δικοί τους άνθρωποι, τους προστατεύουν με πολλούς τρόπους. Ένας τρόπος είναι να πιέζουν και τελικά να καταφέρνουν να επιβάλουν τους διάφορους "τρομονόμους", που είναι πέρα για πέρα αντισυνταγματικοί. Με τους νόμους αυτούς "θολώνουν" την κρίση του "ραβδούχου" και ταυτόχρονα καθιστούν τη νόμιμη αυτοπροστατευτική βία του νεαρού παράνομη. Ο "ραβδούχος" δεν αντιδρά και αυτό αφήνει απροστάτευτο τον προστατευόμενό του. Αυτό είναι το 6ο έγκλημα. Επιπλέον, για να μην αντιδρά ούτε από μόνο του το θύμα, το "μεθάνε". Αυτό γίνεται μέσω των ΜΜΕ, που αλλοιώνουν την πραγματικότητα στην οποία ζει το θύμα τους. Αυτό είναι το 5ο έγκλημα.

Από τη στιγμή που θα τα καταφέρουν αυτά —τόσο να περιορίσουν τον "ραβδούχο" όσο και να "μεθύσουν" το θύμα τους— τα πράγματα είναι απλά. Μέσα στον ελλαδικό χώρο συγκεντρώνονται πολλές οντότητες με συγκρουόμενα συμφέροντα. Τα αφεντικά κλέβουν τη μερίδα του "λέοντος" και τα πρωτοπαλίκαρά τους ό,τι περισσέψει. Εγκλήματα 2, 3 και 4. Πώς γίνεται η κλοπή; Με τον εξής απλό τρόπο που περιγράψαμε στο παράδειγμα. Τα κόμματα με τους παράνομους μηχανισμούς τους δημιουργούν συνθήκες ελέγχου του κρατικού μηχανισμού. Οι κρατικοί υπάλληλοι, έχοντας κέρδη από την κλοπή, στην ουσία κρατούν από τα "ρούχα" το θύμα για να το ακινητοποιήσουν και να μην αντιδρά. Το κρατικό σύστημα για έναν λαό είναι ό,τι είναι τα ρούχα για έναν άνθρωπο. Όποιος πιάνει αυτά τα "ρούχα", μπορεί να σέρνει το σώμα. Οι ιδιοκτήτες των κομμάτων παρακολουθούν τις αντιδράσεις του θύματος και δίνουν τις κατάλληλες εντολές στα κρατικοδίαιτα στελέχη της συμμορίας τους. Από εκεί και πέρα αρχίζει η κλοπή. Οι δημόσιοι υπάλληλοι αρπάζουν ό,τι βρίσκουν στις "τσέπες" και οι ξένοι με τους ντόπιους "διαπλεκόμενους" αρπάζουν κεφάλαιο.

Για να μπορέσουν όμως να λειτουργήσουν μέσα στο χρόνο όλα αυτά τα εξαιρετικά παράνομα και επίσης εξαιρετικά επικίνδυνα, θα πρέπει να διατηρείται μια συνέχεια. Αυτή η συνέχεια διατηρείται μόνον με τη μονιμότητα σ' ό,τι αφορά τα πρόσωπα που πραγματοποιούν τις παρανομίες. Σήμερα ψάχνεις και βρίσκεις έναν Μητσοτάκη για να κάνει αποστασία. Αύριο, όταν θα τον χρειάζεσαι, θα τον βρεις; Επιπλέον ο Μητσοτάκης και ο κάθε Μητσοτάκης είναι επικίνδυνος όταν δεν παίρνει μέρος στη λεία. Γνωρίζει τι κάνουν οι κλέφτες εις βάρος του λαού και αν μείνει από έξω από τη μοιρασιά μπορεί να τους "καρφώσει". Όταν ένας άνθρωπος προδίδει αυτούς που τον εμπιστεύονται και τον ψηφίζουν, θα διστάσει να προδώσει τους παράνομους και να παραστήσει τον ήρωα; Άρα είναι καθοριστικό να διατηρούν και τη μονιμότητα στην ιδιοκτησία των κομμάτων, εφόσον αυτά βγάζουν την εκτελεστική εξουσία από το εθνικό σώμα. Άρα είναι απόλυτα λογικό και για τα επόμενα είκοσι χρόνια να προβλέπεται να μας κυβερνούν οι Μητσοτάκηδες και οι Παπανδρέου. Αυτό το καταφέρνουν και πάλι μέσω των ΜΜΕ και άρα με το 5ο έγκλημα.

Ο αναγνώστης έχει πλέον μια πλήρη εικόνα του τι ακριβώς συμβαίνει. Αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι γιατί όλα αυτά τα εγκλήματα αποδίδονται στο σύστημα δικαιοσύνης και πώς μπορούμε ν' αντιδράσουμε ως άτομα και ως λαός απέναντι σ' αυτήν τη θηριωδία. Θα εξετάσουμε τα εγκλήματα ένα προς ένα, για να δούμε πού ακριβώς έγκειται η παρανομία για το καθένα από αυτά.

http://eamb-ydrohoos.blogspot.gr/2009/11/blog-post_9952.html

Η ευθύνη της δικαστικής εξουσίας. (Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΡΑΪΑΝΟΥ)