Περισσότερα ή λιγότερα δικαστήρια είναι η απάντηση στην κρίση απονομής της δικαιοσύνης; του Στάθη Βεργώνη, Εισαγγελέα Πρωτοδικών.

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο τεύχος Νοεμβρίου 2011 της “ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ”, απ’ όπου το αναδημοσιεύουμε με την ευγενική συναίνεση του κ. Βεργώνη, τον οποίο ευχαριστούμε από καρδιάς.

“Η στόχευση του άρθρου είναι ο περιορισμός των επαρχιακών δικαστηρίων, ενώ θα πρέπει να υπάρξει δημόσιος διάλογος και για το μέλλον των μεγάλων δικαστηρίων (Αθήνας και Θεσσαλονίκης), με βάση και το συγκριτικό δίκαιο, καθώς και για την στόχευση της πλήρους ψηφιοποίησης της δικαιοσύνης.

Μια σημαντική πλευρά της κρίσης της ελληνικής κοινωνίας, πολύ πιο σημαντική από όσο φαίνεται, είναι η κρίση στην απονομή της δικαιοσύνης, τόσο ως προς την ταχύτητα όσο και ως προς την ποιότητα. Ο διάλογος όμως για την κρίση και για την έξοδο της δικαιοδοτικής λειτουργίας από αυτή είναι τις περισσότερες φορές ευκαιριακός, κυρίως γιατί τα προβλήματα δεν εντοπίζονται με γενικότερη θεώρηση του συστήματος απονομής αλλά με πολύ στενή αντίληψη, ευκαιριακά και εντός του υπάρχοντος συστήματος. Παράδειγμα, η δυσχέρεια στη θεσμοθέτηση οικονομικού εισαγγελέα, λόγω αδυναμίας του συστήματος να χωρέσει τον, απαραίτητο σήμερα, θεσμό.

Ήδη από τον Νοέμβριο του 2011 λειτουργούν τέσσερα νέα Εφετεία που περιλαμβάνουν στην αρμοδιότητά τους από δύο έως τέσσερα Πρωτοδικεία. Ήδη από την 10.2.2010 είχε δημοσιευθεί η θετική γνωμοδότηση του ΣτΕ σχετικά με την ίδρυση και λειτουργία τεσσάρων νέων Εφετείων στη χώρα. Είναι ευτύχημα το ότι στις γνωμοδοτήσεις διατυπώνεται η γνώμη για αμφίβολη αποτελεσματικότητα της λειτουργίας των νέων Εφετείων, που είχε διατυπωθεί και στην προηγούμενη (αρνητική τότε ως προς τη νομιμότητα) γνωμοδότηση της Ολομέλειας του ίδιου δικαστηρίου, γιατί με αυτό τον τρόπο αναδεικνύεται η αναγκαιότητα συζήτησης σε βάθος και σύντομης λήψης και υλοποίησης αποφάσεων για τη ριζική αλλαγή της λειτουργίας της δικαιοσύνης στη χώρα. Η σημερινή χωροθέτηση των δικαστηρίων ανά την Ελλάδα προέρχεται από εποχές όπου η μετάβαση των πολιτών ακόμη και σε κοντινά αστικά κέντρα ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, χρονοβόρα και δαπανηρή, και με κάποιο τρόπο θα έπρεπε να ικανοποιηθεί το αίτημα για εύκολη πρόσβαση των πολιτών στη δικαιοσύνη. Αποτέλεσμα ήταν η επιλογή ίδρυσης και λειτουργίας μικρών μονάδων πρωτοβάθμιας δικαιοσύνης, προσιτών στους πολίτες με μικρή μετακίνηση. Τα ίδια ίσχυσαν και μεταπολεμικά, οπότε ιδρύθηκαν αρκετά νέα δικαστήρια, με αποτέλεσμα να υπάρχουν σήμερα νομοί με μεγάλο αριθμό δικαστηρίων. Για παράδειγμα στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, όπου πλέον υπάρχει και η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου να λειτουργούν επτά πρωτοδικεία και δύο Εφετεία. Όπως φαίνεται και από τη δημόσια συζήτηση σχετικά με την ίδρυση των Εφετείων, η ίδρυση νέων δικαστηρίων δεν αποτελεί κοινωνική αναγκαιότητα, αλλά απλώς πολιτική ικανοποίηση κοινωνικών συντεχνιακών τοπικιστικών κ.λπ. επιδιώξεων άσχετων με την απονομή της δικαιοσύνης.

Εδώ βέβαια αναδεικνύεται και ένα γενικότερο πρόβλημα νομοθετικής πρωτοβουλίας, όχι μόνο για τα ζητήματα δικαιοσύνης, αλλά γενικότερο. Η απουσία στατιστικής από οποιαδήποτε δημόσια κοινωνική δράση δείχνει απλούστατα ότι δεν υπάρχει και αποτίμηση του πλαισίου λειτουργίας της, που είναι ο νόμος που τη διέπει. Η όποια νομοθετική πρωτοβουλία απαιτεί αποτίμηση της δράσης των ήδη ισχυόντων και όραμα γι’ αυτά που πρέπει να γίνουν. Δυστυχώς σ’ εμάς η όποια νομοθετική πρωτοβουλία, όπως είναι και η ίδρυση νέων δικαστηρίων, πηγάζει αποκλειστικά από τη συγκυρία και τις διαθέσεις κοινωνικών ομάδων, ενώ αυτά θα έπρεπε να αποτελούν απαραίτητα μεν, επικουρικά δε, στοιχεία της νομοθετικής παρέμβασης.

Σήμερα πια τα βασικά κριτήρια οργάνωσης της δικαιοσύνης, με την έννοια της κατανομής των δικαστηρίων, δεν μπορεί να είναι τα κριτήρια τα προερχόμενα από μια άλλη Ελλάδα με άλλες ανάγκες και είναι φανερή η αναγκαιότητα να δούμε τι χρειάζεται η κοινωνία μας ώστε να μπορέσει η δικαιοσύνη να είναι ο εγγυητής της ομαλής κοινωνικής και οικονομικής ζωής, γιατί αυτός είναι ο ρόλος της ως ανεξάρτητης συνταγματικής εξουσίας, πέρα από ιδεολογήματα. Και αυτός ο ρόλος δεν μπορεί να υπάρξει μέσα από τη σημερινή οργάνωσή της, με βάση το παλιό μοντέλο που απαιτεί δικαστές και εισαγγελείς ασχολούμενους με όλα τα αντικείμενα, χωρίς εξειδίκευση, δηλαδή με ευκαιριακή και αποσπασματική γνώση των ζητημάτων. Μόνο μέσα από την εξειδίκευση μπορεί πλέον να παραχθεί αποτελεσματικά η απονομή της δικαιοσύνης.

Ο μόνος δρόμος είναι μια τολμηρή αναδιοργάνωση του δικαστικού χάρτη της χώρας με βάση τα νέα συγκοινωνιακά δεδομένα και τη δημιουργία μεσαίου μεγέθους δικαστηρίων, ώστε σε κάθε τομέα να υπάρχουν δικαστικοί λειτουργοί με σχεδόν αποκλειστική ενασχόληση για συγκεκριμένο αντικείμενο, π.χ. να υπάρχει εισαγγελέας και δικαστές ανηλίκων, χωρίς άλλη ενασχόληση, εισαγγελέας και δικαστής περιβάλλοντος, εισαγγελέας και δικαστές οικονομικού εγκλήματος κ.ο.κ. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με τη σημερινή διάρθρωση των περίπου 60 Πρωτοδικείων και Εισαγγελιών της χώρας, λόγω του κατακερματισμού των δικαστηρίων, με βάση τα συγκοινωνιακά και πληθυσμιακά δεδομένα της δεκαετίας του 1950, και την άκριτη αποδοχή τοπικιστικών και συντεχνιακών αιτημάτων, που έχει σαν αποτέλεσμα την ύπαρξη εισαγγελιών με έναν ή δύο εισαγγελείς και Πρωτοδικείων με τρεις έως έξι δικαστές. Ο μικρός αριθμός θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μόνο αν μοναδικά κριτήρια ήταν αφ’ ενός η εξυπηρέτηση μιας τοπικής κοινωνίας αποκομμένης από το ευρύτερο περιβάλλον, που τέτοια δεν υπάρχει σήμερα, και αφ’ ετέρου για τη συντήρηση του πλήθους των τοπικών δικηγορικών συλλόγων, με τους περιορισμούς του κλειστού, δηλ. προστατευόμενου επαγγέλματος, που και αυτό δεν θα υπάρχει σύντομα. Με τα νέα συγκοινωνιακά δεδομένα οι αποστάσεις μεταξύ διαφόρων Πρωτοδικείων είναι από είκοσι λεπτά έως μισή ώρα, όπως Πάτρα-Αίγιο-Καλάβρυτα, Πύργος-Αμαλιάδα, Έδεσσα-Γιαννιτσά, Ηγουμενίτσα-Ιωάννινα-Άρτα-Πρέβεζα κ.λπ., ενώ το εύρος των οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων έχει καταργήσει τους χωρικούς περιορισμούς. Παράλληλα τα νομικά προβλήματα είναι πολυπλοκότερα και η δικαστική προστασία ειδικότερων συμφερόντων απαιτεί εξειδίκευση, έστω και εμπειρική. Με αυτά τα δεδομένα θα είναι εύκολο να προχωρήσουμε σε συνενώσεις Πρωτοδικείων και Εισαγγελιών, με στόχο να υπάρχουν κατά μέσο όρο σε κάθε ένα σαράντα δικαστές και δεκαπέντε εισαγγελείς, χωρίς αύξηση των οργανικών θέσεων και στο σύνολο της χώρας τριάντα πέντε (35) περίπου πρωτοβάθμια δικαστήρια και Εισαγγελίες. Έτσι και σε συνδυασμό με την πλήρη αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, τόσο σε επίπεδο αμιγούς δικαιοδοτικής λειτουργίας όσο και σε επίπεδο γραμματειών θα είναι ευχερής η επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης. Ανάλογη θα μπορεί να είναι η μείωση και των δευτεροβαθμίων δικαστηρίων με ευεργετικά αποτελέσματα. Αυτό βέβαια δεν θα πρέπει να γίνει σε βάρος της εξυπηρέτησης των πολιτών, και θα πρέπει τα ήδη υπάρχοντα δικαστήρια να διατηρηθούν ως μεταβατικές έδρες και γραμματείες με χρονοδιάγραμμα μείωσης των δράσεών τους μέχρι να παραμείνουν τα άκρως απαραίτητα.

Ας κρατήσουμε λοιπόν την εύστοχη διαπίστωση αμφιβολιών από την Ολομέλεια του ΣτΕ για την αποτελεσματικότητα της λειτουργίας των νέων Εφετείων, όχι απλά λόγω έλλειψης δικαστών και υπαλλήλων, αλλά και για να τεθεί επί τάπητος μια άλλη αντίληψη για την οργάνωση του δικαστικού χάρτη της Ελλάδας, προσαρμοσμένου στη νέα κοινωνική και διοικητική πραγματικότητα. Γιατί πραγματικά είναι παράδοξο σε μια εποχή που με βάση κοινωνικές και οικονομικές αναγκαιότητες, κάθε τομέας της δημόσια ζωής οργανώνεται σε σημαντικά μεγαλύτερες σε μέγεθος και μικρότερες σε αριθμό μονάδες (ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ για τη διοίκηση, συνένωση νοσοκομείων, αναδιάρθρωση των υπηρεσιών τάξης και ασφάλειας), να δημιουργούνται νέα Εφετεία με σαφώς αρνητικές επιπτώσεις στην ταχύτητα και την ποιότητα της απονομής της δικαιοσύνης”.

Οι διευκρινίσεις επί του  ανωτέρω κειμένου που ακολουθούν, μας απεστάλησαν από τον κ. Βεργώνη:

1η Το βασικό και βέβαια δεν είναι το οικονομικό πρόβλημα, αν και η σημερινή συγκυρία επαυξάνει την σημασία της μείωσης της δαπάνης λειτουργίας. Το βασικό κίνητρο είναι η ποιότητα της απονεμόμενης δικαιοσύνης και η ευχερέστερη λειτουργία της. Παράδειγμα του τελευταίου μήνα. Σε δύο εισαγγελίες Πρωτοδικών του ίδιου Εφετείου που έχουν από έναν αντεισαγγελέα και 2500 μηνύσεις η κάθε μια, οι συνάδελφοι Αντεισαγγελείς είναι σε άδειες κυήσεως κλπ. Αναγκαστικά θα γίνουν δύο αποσπάσεις από ολιγάνθρωπες Εισαγγελίες με σημαντικό κόστος τόσο για την λειτουργία τους όσο και για τις συνθήκες εργασίας των υπολοίπων συναδέλφων, και μέχρι τότε συνάδελφοι της μεγαλύτερης Εισαγγελίας μεταβαίνουν για να δικάσουν τα μονομελή και τα τριμελή, με ανάλογες συνέπειες. Η αναγκαιότητα αποσπάσεων δεν είναι δε για έξι μόνο μήνες αλλά για δύο έτη. Το πρόβλημα σαφώς και θα ήταν μικρότερο και πολύ λιγότερο επώδυνο αν όλοι υπηρετούσαν σε μια εισαγγελία των δέκα αντεισαγγελέων.

2η Σαφώς, όπως φαίνεται και από το εισαγωγικό σημείωμα δεν μιλάω για συνένωση του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ή Αθηνών με άλλο, αντίθετα πιστεύω ότι εκεί χρειάζεται διάσπαση, στην Αθήνα τουλάχιστον.

3η Όποια και να είναι η χρονική απόσταση Πάτρας-Αιγίου, Κοζάνης-Γρεβενών, Αμαλιάδας-Πύργου, είναι μικρότερη από Λαύριο-Ευελπίδων.

http://neadikigoriatora.wordpress.com/2012/01/16/περισσότερα-ή-λιγότερα-δικαστήρια-εί/

Περισσότερα ή λιγότερα δικαστήρια είναι η απάντηση στην κρίση απονομής της δικαιοσύνης; του Στάθη Βεργώνη, Εισαγγελέα Πρωτοδικών.

Αποχή των δικηγόρων την Τετάρτη 11, Πέμπτη 12 και Παρασκευή 13 Ιανουαρίου.

Αποχή των δικηγόρων της χώρας αποφάσισε η Συντονιστική Επιτροπή της Ολομέλειας των Δικηγορικών Σύλλόγων για τις ημέρες Τετάρτη 11, Πέμπτη 12 και Παρασκευή 13 Ιανουαρίου στην σημερινή συνεδρίασή της. Η Συντονιστική αποφάσισε την αποχή σε διαμαρτυρία για τις νομοθετικές ρυθμίσεις, που προωθούνται από το πολυνομοσχέδιο – σκούπα του Υπουργείο Οικονομικών, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία τροποποίησης του Κώδικα περί Δικηγόρων. Τα επίμαχα σημεία του πολυνομοσχεδίου είναι τα εξής:

- Η τροποποίηση του άρθρου 6 του Ν. 3919/2011 για την ελεύθερη δραστηριοποίηση δικηγορικών γραφείων και την απελευθέρωση ανοίγματος καταστημάτων εντός όλης της Ελλάδας.

- Η υποχρέωση των δικηγορικών συλλόγων να δημοσιεύουν κάθε χρόνο, μέσω της επίσημης ιστοσελίδας τους, τον προϋπολογισμό και τον απολογισμό τους, καθώς και αναλυτικά στοιχεία για τις πειθαρχικές υποθέσεις που χειρίστηκαν.

Αποχή των δικηγόρων την Τετάρτη 11, Πέμπτη 12 και Παρασκευή 13 Ιανουαρίου.

Μεγάλη αύξηση των εξόδων στην ποινική διαδικασία | eThemis.gr

Σύμφωνα με απόφαση των υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης (υπ’ αριθμ. 123827/2010), αυξάνονται τα δικαστικά έξοδα στην ποινική διαδικασία. Ειδικότερα, σύμφωνα με την εν λόγω υπουργική απόφαση:

«1. Τα δικαστικά έξοδα ποινικής διαδικασίας, τα οποία ορίζονται στις παραγράφους 1, 3 και 4 εδάφιο Α’ του άρθρου 3 του ν. 663/1977, όπως αντικαταστάθηκε με το δέκατο έκτο άρθρο του ν. 969/1979 και συμπληρώθηκε με το άρθρο 38 του ν.1968/1991, αναπροσαρμόζονται ως εξής:

α) Επί αποφάσεων Πταισματοδικείου από 25 σε 50 ευρώ.β) Επί αποφάσεων Μονομελούς Πλημμελειοδικείου από 40 σε 80 ευρώ.γ) Επί αποφάσεων Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου από 120 σε 360 ευρώ.δ) Επί αποφάσεων Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων από 120 σε 360 ευρώ.ε) Επί αποφάσεων Μικτού Ορκωτού Εφετείου και Πενταμελούς Εφετείου από 250 σε 500 ευρώ.στ) Επί αποφάσεων λοιπών Ποινικών Δικαστηρίων από 85 σε 200 ευρώ.ζ) Της παραγράφου 3 του άρθρου 3 του ν. 663/1977 από 220 σε 250 ευρώ.

η) Της παραγράφου 4 εδάφιο Α΄ του άρθρου 3 του ν. 663/1977 από 40 σε 50 ευρώ.

2. Το παράβολο μήνυσης που προβλέπεται στην παράγραφο 4 του άρθρου 42 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας αναπροσαρμόζεται από 10 σε 100 ευρώ.

3. Το τέλος πολιτικής αγωγής που προβλέπεται στο δεύτερο εδάφιο του άρθρου 63 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας αναπροσαρμόζεται από 10 σε 50 ευρώ».

διαβάστε περισσότερα στο: http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=98169

πηγή: www.protothema.gr

Μεγάλη αύξηση των εξόδων στην ποινική διαδικασία | eThemis.gr

Δεκαπενθήμερη αποχή δικηγόρων από 23 Ιουνίου εως 7 Ιουλίου 2010.

Σε πανελλαδική δεκαπενθήμερη απόχη κατέρχονται οι δικηγόροι από 23 Ιουνίου ως 7 Ιουλίου σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κατάργηση των ελαχίστων ορίων προείσπραξης των δικηγορικών αμοιβών, το Ασφαλιστικό κ.λπ. Η απόφαση ελήφθη χθες ομόφωνα από την Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας που συνήλθε στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα αποφασίστηκε ο πρόεδρος της Ολομέλειας και του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών κ. Δ. Παξινός να ζητήσει την άμεση συνάντηση με τον πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου , προκειμένου να του εκθέσει τις θέσεις των δικηγόρων.

Πηγή: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=338314&dt=18/06/2010#ixzz0rCDex5JG

Δεκαπενθήμερη αποχή δικηγόρων από 23 Ιουνίου εως 7 Ιουλίου 2010.

Φρένο στην ίδρυση των νέων περιφερειακών Εφετείων

Το Συμβούλιο της Επικρατείας με γνωμοδοτήσεις του μπλοκάρει την ίδρυση των τεσσάρων νέων περιφερειακών Εφετείων στο Ηράκλειο Κρήτης, το Αγρίνιο, τη Χαλκίδα και τη Μυτιλήνη, κρίνοντας ότι τα σχετικά προεδρικά διατάγματα είναι παράνομα. Το δικαστήριο, συγκεκριμένα, κρίνει ότι τα εν λόγω προεδρικά διατάγματα στηρίχθηκαν σε παρωχημένη γνωμοδότηση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου και δεν έλαβαν υπόψη όλα τα κριτήρια για τον ορθολογικό χάρτη των δικαστηρίων. Αναφορικά με τη γνωμοδότηση του ΑΠ, η Ολομέλεια του δικαστηρίου είχε, πριν από δύο χρόνια, γνωμοδοτήσει υπέρ της ίδρυσης των Εφετείων, τοποθετούμενο σε ερώτημα του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Σ. Χατζηγάκη. Το Ε' τμήμα του ΣτΕ έκρινε ότι η επίμαχη γνωμοδότηση του Αρείου Πάγου δεν αξιολογεί στοιχεία που είναι κρίσιμα για τη νομιμότητα της ίδρυσης των Εφετείων, όπως είναι η δυνατότητα στελέχωσής τους στο πλαίσιο του υπάρχοντος συνολικού αριθμού δικαστικών λειτουργών, αλλά και τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν στα Εφετεία από τα οποία θα αφαιρεθούν δικαστές για να στελεχώσουν τα νέα δικαστήρια. Επιπλέον, σύμφωνα με το ΣτΕ, δεν εξετάστηκαν εναλλακτικές λύσεις για την αποτελεσματικότερη διάρθρωση της δευτεροβάθμιας δικαιοσύνης. Οι αντιδράσεις στην προωθούμενη ίδρυση των περιφερειακών εφετείων είναι μαζικές. Ο Δικηγορικός Σύλλογος της Πάτρας κήρυξε αποχή μετά την ανακοίνωση της πρόθεσης για ίδρυση Εφετείου στο Αγρίνιο, ενώ και ο Δήμος Μεσολογγίου αξίωσε η έδρα του νέου δικαστηρίου να είναι εντός των ορίων του. Έντονες ήταν και οι αντιδράσεις του Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων για την σχεδιαζόμενη ίδρυση Εφετείου στο Ηράκλειο.

Φρένο στην ίδρυση των νέων περιφερειακών Εφετείων

Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους…φτωχούς!

Της Μελίνας Καραπαναγιωτίδου

melkar4@yahoo.gr

Η κρίση χτύπησε τους…κατηγορουμένους και μαζί και τα χιλιάδες μέλη του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης!Στις δικαστικές αίθουσες προσέρχονται οι πρώτοι, εδώ και λίγο καιρό, χωρίς τη μέχρι πρότινος απαραίτητη συνοδεία των δεύτερων! Οι κατηγορούμενοι δείχνουν ξεκάθαρα ότι προτιμούν να «φάνε» μέρες ή μήνες και να αμαυρώσουν το ποινικό τους μητρώο, παρά να δώσουν «μάχη» για την αθωότητά τους, πληρώνοντας δικηγορικά παράβολα και αμοιβές που συνήθως είναι ύψους 300 ή 500 ευρώ!
Τα κρούσματα που τείνουν να πάρουν μορφή «επιδημίας» έχουν θορυβήσει το νομικό κόσμο και τα συνδικαλιστικά του όργανα. Πολλοί κάνουν λόγο στη Voria.gr για προσωρινή κρίση κι άλλοι τόσοι για μόνιμη και πρωτοφανή στα δικαστικά χρονικά της χώρας!
Πάντως, σε κάθε περίπτωση, οι κατηγορούμενοι εκτός από τον… εαυτό τους, έχουν δίπλα τους – αν το ζητήσουν– μέλη του Δικηγορικού Συλλόγου οι οποίοι ορίζονται από το δικαστήριο! Προχθές, περιμένοντας την εκδίκαση μιας υπόθεσης (κατέθετα ως μάρτυρας σε υπόθεση πινακίου Νο 39, δηλαδή όλη την μέρα την πέρασα στο δικαστήριο), είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω ιδίοις όμμασι την κατάσταση και να ρωτήσω ευθέως κατηγορούμενους και δικηγόρους για το μέλλον του συστήματος απονομής της δικαιοσύνης.
«Όποιο μέλλον υπάρχει για όλους τους άλλους (μικρομεσαίους, μισθωτούς, συνταξιούχους κ.α.) υπάρχει και για εμάς. Ο τρόπος απονομής της δικαιοσύνης θα αλλάξει, όπως θα αλλάξουν κι όλα τα άλλα…», συμφώνησαν και οι δυο πλευρές, προσθέτοντας ότι για χρόνια πίστευαν κάτι εντελώς διαφορετικό, όταν έλεγαν «Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους φτωχούς…»

Πηγή: http://exypno.blogspot.com/

Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους…φτωχούς!

Θεσσαλονίκη- Μια "κρυφή ματιά" στη Δικαιοσύνη μέσα από το ντοκιμαντέρ "Θέμις" του Μάρκου Γκαστίν.

Συγγραφέας Παπαδοπούλου Σ. (ANA)

Κάθε μέρα, στις πολύβουες αίθουσες των δικαστηρίων, εκατοντάδες "κοινές" υποθέσεις εκδικάζονται μακριά από τα βλέμματα των περισσότερων, μακριά από τις κάμερες και τα φώτα της δημοσιότητας. Κάθε μέρα, μικρά "δράματα" της καθημερινότητας εκτυλίσσονται στις δικαστικές αίθουσες, ενώπιον ενός ακροατηρίου, μιας "μικρογραφίας" της κοινωνίας μας, που παρακολουθεί ως άλλη ταινία τη δική του ζωή να περνά μπροστά από τα μάτια του. Την αγωνία αυτών των ανθρώπων, το έργο των εκπροσώπων του δικαστικού κλάδου, την "εικόνα" της καθημερινής δικαιοσύνης κατέγραψε με την κάμερά του ο σκηνοθέτης Μάρκου Γκαστίν, στο ντοκιμαντέρ με τίτλο "Θέμις", που μετά την επιτυχημένη πρεμιέρα του στο 49ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τον περασμένο Νοέμβριο, "ταξίδεψε" στο 62ο Φεστιβάλ Καννών, σε άλλα διεθνή φεστιβάλ και σήμερα είναι υποψήφιο για το Βραβείο Καλύτερου Μεσογειακού Ντοκιμαντέρ 2009 καθώς και για τα φετινά ευρωπαϊκά βραβεία "Prix Europa" του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το ντοκιμαντέρ "Θέμις", που κάνει πρεμιέρα την προσεχή Πέμπτη, σε κεντρικό κινηματογράφο της Θεσσαλονίκης, με χορηγό το Δικηγορικό Σύλλογο της πόλης, θα παρουσιάσουν αύριο, σε συνέντευξη Τύπου, ο ίδιος ο σκηνοθέτης και ο πρόεδρος του ΔΣΘ, Μανόλης Λαμτζίδης, καταθέτοντας- ο καθένας από την πλευρά του- την εμπειρία τους από τις δικαστικές αίθουσες και τη διαδικασία απονομής της δικαιοσύνης. Για πρώτη φορά, η κινηματογραφική κάμερα μπήκε στα ακροατήρια του Πρωτοδικείου Αθηνών και κατέγραψε "κοινές δίκες", σαν αυτές που ένας στους δέκα Έλληνες βιώνει τουλάχιστον μια φορά το χρόνο. Άλλωστε, όπως επισημαίνουν οι δημιουργοί της ταινίας, οι "κοινές" δίκες είναι μέσα στην καθημερινότητά μας, δι' ελάχιστον αφορμήν, για μία διένεξη με το γείτονα, μία διαφορά με έναν συνέταιρο ή μια διαφωνία με το σύντροφό μας, που μπορεί να μας οδηγήσει ενώπιον της Δικαιοσύνης. "Όταν γυρίζαμε την ταινία, όσοι έμπαιναν στην αίθουσα και μας έβλεπαν να στήνουμε τρεις κάμερες και μια ντουζίνα μικρόφωνα, μετατρέποντας κυριολεκτικά τα δικαστήρια σε κινηματογραφικό στούντιο, μας ρωτούσαν αναπόφευκτα: Για ποιον όλα αυτά; Τους εξηγούσαμε ότι δεν ξέραμε, καθώς δεν γνωρίζαμε εκ των προτέρων ποιοι θα δέχονταν την κινηματογράφηση της δίκης τους και ποιοι όχι. Δυσκολεύονταν να κατανοήσουν ότι κάναμε τόσο κόπο, όχι για κάποιο διάσημο εγκληματία, όχι για κανένα περίφημο απατεώνα, αλλά μια πληθώρα τυχαίων άγνωστων με 'συνηθισμένες' υποθέσεις", αναφέρει ο σκηνοθέτης και αποκαλύπτει πως στόχος της ταινίας είναι ακριβώς να απαντήσει σ' αυτή την απορία. "Έχουμε πολλά να μάθουμε από την καθημερινή απόδοση της Δικαιοσύνης, όχι μόνο για την ίδια την κοινωνία που καθρεφτίζει, αλλά και για την ανθρώπινη φύση που απογυμνώνει", τονίζει. Για τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, αυτό το ντοκιμαντέρ αξίζει όσο χίλιες λέξεις. "Είναι μία απομυθοποιητική προσέγγιση της "δικαιϊκής λειτουργίας" και γι' αυτό, η αξία του και η χρηστικότητά του είναι πολύ μεγάλη, ιδιαίτερα για τους νομικούς της πράξης. Προσεγγίζει τη δικαιοσύνη, όχι μόνο μέσα από αριθμούς και στατιστικές, αλλά βιωματικά", αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Λαμτζίδης.

Πηγή:© 2009 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Θεσσαλονίκη- Μια "κρυφή ματιά" στη Δικαιοσύνη μέσα από το ντοκιμαντέρ "Θέμις" του Μάρκου Γκαστίν.

Δένδιας : 100 καταδίκες για καθυστέρηση απονομής της Δικαιοσύνης έχει η Ελλάδα από το Δικαστήριο του Στρασβούργου.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης εγκαινίασε σήμερα το Δικαστικό Μέγαρο Καβάλας Παρουσία του υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Δένδια, πραγματοποιήθηκαν σήμερα το πρωί τα εγκαίνια του νέου Δικαστικού Μεγάρου της Καβάλας. Ο κ. Δένδιας, ανακοίνωσε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, τη δρομολόγηση των διαδικασιών για τη δημιουργία νέου ειρηνοδικείου στο νησί της Θάσου ενώ δεσμεύθηκε να εξετάσει το ενδεχόμενο εφετειακής έδρας στην Καβάλα. Επίσης, δήλωσε πως έχει προχωρήσει στη σύσταση Εθνικού Συμβουλίου Δικαιοσύνης ώστε από Σεπτέμβρη να συζητηθεί το μέλλον της δικαιοσύνης στη χώρα η οποία, όπως τόνισε, έχει περίπου 100 καταδίκες για καθυστέρηση απονομής της δικαιοσύνης από το δικαστήριο του Στρασβούργου. «Το Ελληνικό κράτος έχει υποχρέωση να απονέμει δικαιοσύνη σε εύλογο χρόνο» συμπλήρωσε ο κ. Δένδιας και ανακοίνωσε την άμεση κατάθεση νομοθετήματος για την αποζημίωση των διαδίκων που καθυστερεί η απονομή της δικαιοσύνης ώστε να υπάρχει κοινωνική ισορροπία.
Πηγή:http://kavalagreece.blogspot.com/2009/08/blog-post_7984.html

Δένδιας : 100 καταδίκες για καθυστέρηση απονομής της Δικαιοσύνης έχει η Ελλάδα από το Δικαστήριο του Στρασβούργου.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Προ μερικών ημερών ανεστάλη η κράτηση του πρώην δικαστικού κ. Καλούση, λόγω των προβλημάτων υγείας, που αυτός αντιμετωπίζει, καθόσον το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών (Τμήμα Αναστολών) έκανε δεκτή τη σχετική αίτησή του. Έτσι, ο διάσημος τόσο για τη συμμετοχή του στο παραδικαστικό κύκλωμα όσο και για τις ερωτικές προτιμήσεις του δικαστικός είναι, πλέον, και πάλι ελεύθερος.

Φυσικά, τα ειρωνικά σχόλια και οι επικρίσεις για την ανωτέρω απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών είχαν την τιμητική τους στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, αφού ελάχιστοι ήταν διατεθειμένοι να πιστέψουν, ότι ο πρώην δικαστικός αντιμετωπίζει πραγματικά προβλήματα υγείας. Δεν είναι στις προθέσεις μου να κατακρίνω όσους αμφισβητούν την παραπάνω απόφαση, αφού δεν είναι σπάνια τα παραδείγματα μεγαλόσχημων κρατουμένων, οι οποίοι έχαιραν άκρας υγείας και αίφνης βρέθηκαν με επιβαρημένη υγεία και ανεστάλη η κράτησή τους με αμφιβόλου βασιμότητος παραστατικά από νοσοκομεία της χώρας.

Θέλοντας και μη, όμως, μπήκα στη διαδικασία να συγκρίνω την περίπτωση του κ. Καλούση με αυτή του πρώην πρυτάνεως του Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Μεταξόπουλου. Και αυτός καταδικάστηκε σε βαρύτατη ποινή κάθειρξης, κρατήθηκε και ανεστάλη, στο τέλος, η πράτησή του για λόγους υγείας. Δεν μπαίνω στη διαδικασία να συγκρίνω τις δύο περιπτώσεις από πλευράς απαξίας των αδικημάτων, που τα πρόσωπα αυτά τέλεσαν, καθόσον στην περίπτωση Καλούση έχουμε έναν άνθρωπο, ο οποίος παρεβίασε κατ' επανάληψη και βάναυσα τον όρκο, που είχε δώσει ως δικαστικός, ήτοι ως πρόσωπο, που βαρύνεται με την υποχρέωση περιφρούρησης του νόμου, ενώ στην άλλη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με ένα πρώην πρύτανη ενός εκ των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της Ελλάδος, ο οποίος επί σειρά ετών συμμετείχε στη διασπάθιση των οικονομικών πόρων του ιδρύματος αυτού. Ητοι, η περίπτωση του κ. Καλούση μάλλον έχει περισσότερη απαξία, αν θεωρήσουμε άξια λόγου τη σύγκριση αυτή.

Το πρόβλημα έγκειται στην αντιμετώπιση της αιτήσεως αναστολής εκτελέσεως της ποινής των δύο αυτών προσώπων από τη λεγόμενη κοινή γνώμη. Και οι δύο επικαλέστηκαν σοβαρότατους λόγους υγείας και αν, πράγματι, αυτοί συνέτρεχαν, τότε στοιχειώδεις λόγοι ανθρωπισμού επέβαλαν την αποφυλάκισή τους. Πλην, όμως, ενώ στην περίπτωση του κ. Μεταξόπουλου είχαμε σωρεία άρθρων και αναρτήσεων στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, αντίστοιχα, αλλά και πάμπολλα σχόλια περί της ανάγκης αποφυλάκισής του, αρκετά εκ των οποίων προέρχονταν από πρόσωπα, τα οποία θεωρούνται, ότι διαθέτουν κάποιο σημαντικό επιστημονικό υπόβαθρο, ώστε η άποψή τους να θεωρείται βαρύνουσα, στην περίπτωση του κ. Καλούση άκρα του τάφου σιωπή επεκράτησε σχετικά με το ενδεχόμενο ο εν λόγω εμπλακείς στο παραδικαστικό κύκλωμα να είχε πραγματικά προβλήματα υγείας, τα οποία να καθιστούσαν επιτακτική την άρση της κράτησής του.

Θεωρώ, ότι σε μια κοινωνία, η οποία επιθυμεί να αυτοχαρακτηρίζεται ανθρώπινη, επιβάλλεται να κρίνεται με τη μεγίστη δυνατή επιείκια η περίπτωση ενός καταδικασμένου σε βαρύτατη ποινή κάθειρξης, ο οποίος επικαλείται σοβαρότατα προβλήματα υγείας, ώστε να αποφυλακιστεί. Κανένας, βέβαια, δεν υποχρεούται να ασπαστεί απροβλημάτιστα την περίπτωση αυτή αλλά, όταν δεν υπάρχει η αντίθετη ένδειξη, φρονώ, ότι είναι σώφρον να δεχόμαστε και να επικαλούμαστε τους υποτυπώδεις κανόνες του πολιτισμού μας, σύμφωνα με τους οποίους είναι απάνθρωπο και απαράδεκτο να συνεχίζεται η κράτηση ενός προσώπου, το οποίο υποφέρει από σοβαρότατα προβλήματα υγείας, με δεδομένη την ανυπαρξία επαρκών υποδομών στα νοσοκομεία εντός των σωφρονιστικών καταστημάτων της χώρας μας. Κυρίως, όμως, επιβάλλεται η αποβολή της υποκρισίας, η οποία κρίνει με τη μεγίστη επιείκια ένα πρώην καθηγητή και πρύτανη ενός εκ των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της Ελλάδος και θεωρεί ως δεδομένα τα προβλήματα υγείας, που ενδέχεται αυτός να αντιμετώπιζε, ενώ σφυρίζει αδιάφορα στο ενδεχόμενο ένας επίορκος δικαστικός λειτουργός, ο οποίος δικαίως καταδικάστηκε σε μακροχρόνια ποινή φυλάκισης, να πάσχει από εξίσου σοβαρά προβλήματα υγείας. Με άλλα λόγια, δεν προδίδει υγιή κρίση η διαφορετική αντιμετώπιση δύο περιπτώσεων προσώπων, τα οποία καταδικάστηκαν για πολύ σοβαρά αδικήματα αλλά ο ένας εξ αυτών ετύγχανε πρόσωπο με ευρύτερη κοινωνική και επιστημονική αναγνώριση, ενώ ο άλλος είχε απαξιωθεί ως δικαστικός λειτουργός και, κατ' επέκταση, ως επιστήμονας τη στιγμή, που κανένας δεν αποκλείει την περίπτωση να συνέτρεχαν στο πρόσωπό τους εξίσου σοβαροί λόγοι, που συνηγορούσαν στην αποφυλάκισή τους.

Δεν περιμένω να κριθεί η κοινωνία μας μόνο από αυτό το περιστατικό, αφού υπάρχουν δεκάδες παρόμοια θέματα, στα οποία η διγλωσσία της ήταν άκρως ενοχλητική. Απλά πιστεύω, ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να πάψει αυτή η διγλωσσία και, κυρίως, θα πρέπει να δεχθούμε, ότι ακόμα και ο απεχθέστερος εγκληματίας δεν θα πρέπει να αποκλείεται από τα ευεργετήματα του νομικού μας πολιτισμού.

Αναδημοσίευση απο:http://periousios.blogspot.com/2009/07/blog-post_18.html

Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Εις θάνατον!

Η αίθουσα του δικαστηρίου κατάμεστη με κόσμο ήταν. Στο ακροατήριο κάθε λογής άνθρωποι, άνδρες, γυναίκες, μεροκαματιάρηδες μα και άτομα της "υψηλής κοινωνίας" περίμεναν τους δικαστές να ανέβουν στα έδρανά τους για να αρχίσει η δίκη. Ακόμα και παιδιά είχαν φέρει κάποιοι γονείς, για να μαθαίνουν!.. Μια συνεχής βοή ερχόταν από τους διαδρόμους του μεγάρου. "Πηγαδάκια" εδώ κι εκεί ανθρώπων που προσπαθούσαν να προβλέψουν το αποτέλεσμά της. Μιας δίκης που εδώ και μέρες απασχολούσε τα ΜΜΕ και την ευρύτερη κοινωνική γνώμη. Ξαφνικά ένα καμπανάκι χτύπησε και η φωνή του κλητήρα ακούστηκε...

- Ησυχία στο ακροατήριο, άρχεται η συνεδρίασις!!

Οι παρευρισκόμενοι, που τόση ώρα όρθιοι περίμεναν, μπήκαν στην αίθουσα και έκατσαν στις θέσεις τους. Μερικοί ακόμα ψίθυροι εδώ κι εκεί, λίγο πριν η πόρτα πίσω από τα δικαστικά έδρανα ανοίξει, κι έπειτα σιωπή. Οι δικαστές άρχισαν να βγαίνουν κι ένας ένας να παίρνουν τις θέσεις τους. Όταν όλοι τους έκατσαν η φωνή του κλητήρα ακούστηκε, ακόμα μια φορά, να αναγγέλει την είσοδο του Προέδρου του δικαστηρίου. Με μιας όλοι σηκώθηκαν και έμειναν όρθιοι ως τη στιγμή που εκείνος έκατσε.

Έδειχνε σοφός μα κάτι χαλούσε την εικόνα του. Κάτι ήταν που έκανε τους άλλους να τον φοβούνται, μα κανείς ποτέ δε μπόρεσε να καταλάβει τί. Φόρεσε τα γυαλιά του, κοίταξε για ένα λεπτό τα χαρτιά της δικογραφίας που είχε μπροστά του κι έπειτα είπε:

- Να προσέλθει η κατηγορουμένη!

Μια πόρτα άνοιξε στα αριστερά της αίθουσας και από μέσα βγήκαν έξι ένστολοι. Οι τέσσερις από αυτούς στάθηκαν δεξιά κι αριστερά από τη θέση όπου η κατηγορουμένη θα καθόταν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ενώ οι άλλοι δύο στάθηκαν πίσω της αφού πρώτα την έβαλαν να καθίσει. Με την είσοδό της τα φλας των φωτογράφων άστραψαν και οι ψίθυροι ακόμα μια φορά φούντωσαν καθώς το ακροατήριο άρχισε να σχολιάζει την εμφάνισή της.

Σε τίποτα δεν έμοιαζε με εγκληματία κι όμως σαν τέτοια δικαζόταν σήμερα. Καστανή, γύρω στα τριάντα, είχε μια ηρεμία στην έκφρασή της που έκανε σε όλους εντύπωση. Δεν έμοιαζε να φοβάται ιδιαίτερα για το τι είχε να αντιμετωπίσει εκεί μέσα, μόνο τα μάτια της, εκείνα τα τεράστια καταπράσινα μάτια, ήταν κόκκινα και πρησμένα σα να έκλαιγε ώρες πολλές πριν διαβεί το κατώφλι του δικαστηρίου.

Ο Πρόεδρος κοίταξε ακόμα μια φορά τα χαρτιά του και της απευθύνθηκε:

- Χμμ.. Είναι πολύ σοβαρές οι κατηγορίες σας δεσποινίς μου, το γνωρίζετε;

Εκείνη με σκυμμένο το κεφάλι έγνεψε καταφατικά.

- Κι απ' ότι βλέπω αρνηθήκατε την παρουσία συνηγόρου υπεράσπισης. Μήπως αλλάξατε γνώμη;

"Όχι" έγνεψε εκείνη...

- Μάλιστα... οπότε δε βλέπω το λόγο γιατί να καθυστερούμε άλλο. Θα ξεκινήσω διαβάζοντάς σας το κατηγορητήριο. Να σας ενημερώσω πως όλα τα στοιχεία, που εδώ και μέρες εγώ και οι συνεργάτες μου μελετάμε, όλα δείχνουν την ενοχή σας. Παρ' όλα αυτά έχετε το δικαίωμα να προχωρήσετε σε έφεση αν θεωρήσετε πως η απόφασή μας σας αδικεί... Λοιπόν, ξεκινώ...

Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της και στο ξύλινο πάτωμα έπεσε. Μα κανείς δεν το πρόσεξε...

- Κατηγορήστε πως ερωτευθήκατε!
- Κατηγορήστε πως αγαπήσατε παράφορα!
- Κατηγορήστε πως κάνατε όνειρα για μια ζωή διαφορετική, όμορφη!
- Κατηγορήστε πως δεν ντραπήκατε να δηλώσετε όλα τα παραπάνω!
- Κατηγορήστε πως, όταν σας ζητήθηκε, κάνατε υπομονή!
- Κατηγορήστε πως δεν αντέξατε να υπομένετε όσο σας ζητήθηκε!
- Κατηγορήστε πως συγχωρέσατε λάθη που σας πλήγωσαν πολύ!
- Κατηγορήστε πως, κι εσείς, κάνατε λάθη στην προσπάθεια να πραγματοποιήσετε όλα αυτά που αποκαλείτε "όνειρα σας"!
- Και, τέλος, κατηγορήστε πως μετανιώσατε για όλα σας τα λάθη και ζητήσατε μια ευκαιρία να επανορθώσετε και να συνεχίσετε να ονειρεύεστε!

Η κατηγορουμένη σήκωσε το κεφάλι και το βλέμμα της καρφώθηκε σ' εκείνο του Προέδρου που μόλις είχε ολοκληρώσει την ανάγνωση του κατηγορητηρίου.

- Λοιπόν κατηγορουμένη, τί έχεις να δηλώσεις;

Αυτή τη φορά όλοι είδαν το δάκρυ στην άκρη των ματιών της, ένα δάκρυ που, σε αντίθεση με όλα τα προηγούμενα, ποτέ δεν κύλησε. Εκείνη χαμογέλασε και με δυνατή φωνή, δίχως φόβο κανένα, είπε:

- ΕΝΟΧΗ!!

Ο Πρόεδρος χαμογέλασε με ικανοποίηση, έβγαλε τα γυαλιά του και της απευθύνθηκε ξανά.

- Αναγνωρίζεις λοιπόν την ενοχή σου. Ωραία! Γνωρίζεις όμως πως για τις εν λόγω κατηγορίες δεν υπάρχουν ελαφρυντικά, ούτε καν εκείνο της παραδοχής της ενοχής; Γνωρίζεις τί σημαίνει αυτό κορίτσι μου;
- Ναι! "Εις θάνατον!" αυτό σημαίνει... απάντησε εκείνη.
- Μήπως θέλεις να αλλάξεις τη δήλωσή σου; Επιθυμείς μήπως να προχωρήσεις σε έφεση της αποφάσεως;
- ΕΝΟΧΗ! Αυτό δηλώνω και δεν το παίρνω πίσω. ΕΝΟΧΗ!
- Πολύ καλά λοιπόν. Διακόπτουμε για πέντε λεπτά εως ότου το σώμα του δικαστηρίου συσκεφθεί για να αποφασίσει με ποιο τρόπο θα εκτελεσθεί η ποινή σου...

Πέντε λεπτά, ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω δε χρειάστηκε για να βγει η οριστική απόφαση. Οι δικαστές επέστρεψαν και ο Πρόεδρος ανακοίνωσε με ποιο τρόπο θα γινόταν η εκτέλεση. Είχαν πολλές επιλογές πάνω σ' αυτό το ζήτημα, πάρα πολλές... Θεώρησαν όμως πως η περίσταση απαιτούσε κάτι θεαματικό, κάτι που είχε πολλά χρόνια να γίνει. Κάτι που θα ήταν ότι καλύτερο ώστε να παραδειγματιστούν και όσοι άλλοι θα τολμούσαν να σκεφτούν έστω να πράξουν με τρόπο ανάλογο της κατηγορουμένης.

Η λαιμητόμος στήθηκε γρήγορα στο κέντρο της πλατείας μπροστά από το προεδρικό μέγαρο. Ο κόσμος, που πριν βρισκόταν εντός της αίθουσας του δικαστηρίου, τώρα ήταν έξω και μαζί μ' αυτούς κι άλλοι πολλοί που έμαθαν για την απόφαση από τα έκτακτα δελτία ειδήσεων και πήγαν για να ...απολαύσουν το θέαμα. Κάμποσοι ένστολοι βρίσκονταν επίσης εκεί για να ελέγχουν το πλήθος. Σε μισή ώρα όλα θα ήταν έτοιμα.

Στο γραφείο του Προέδρου η γραμματέας ετοίμαζε τα τελευταία έγγραφα, εκείνα που θα έδιναν το πράσινο φως για να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Ο Πρόεδρος κοιτούσε από το παράθυρο το πλήθος που ήταν μαζεμένο γύρω από την πλατεία και τα μάτια του έλαμπαν από ικανοποίηση. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε κι ένας από τους υποτακτικούς του μπήκε μέσα.

- Πρόεδρε είμαστε έτοιμοι!
- Ωραία! Τα χαρτιά είναι έτοιμα, πάρτα και ξεκινήστε. Και όπως είπαμε, έτσι;
- Ναι Πρόεδρε, όπως ακριβώς είπαμε, μην ανησυχείς για τίποτα...

Η κατηγορουμένη βγήκε από το κτίριο συνοδεία των έξι φρουρών που στιγμή δεν την άφηναν από κοντά τους. Με αργό βήμα πλησίασε τη λαιμητόμο, το βωμό της θυσίας της, αγέρωχη, με το κεφάλι ψηλά. Το πλήθος έβγαζε άναρθρες κραυγές ικανοποίησης, διψούσαν για αίμα, το δικό της αίμα. Τρια σκαλιά τη χώριζαν από το θάνατο, τα ανέβηκε και στάθηκε μπροστά από το δήμιό της. Εκείνος πήγε να της φορέσει μια μαύρη κουκούλα μα δεν τα κατάφερε. Ήθελε να βλέπει φως πριν, μια για πάντα, στο σκοτάδι χαθεί.

- Η εκτέλεση έχει οριστεί να ξεκινήσει σε πέντε λεπτά από τώρα, αμέσως μόλις η καμπάνα σημάνει επτά. Έχεις κάποια τελευταία επιθυμία, θέλεις να δηλώσεις κάτι;

"Ναι" έγνεψε εκείνη και μόλις ο δήμιος της έδωσε το ελεύθερο φώναξε με όση δύναμη είχε απομείνει μέσα της:

- Σ' ΑΓΑΠΑΩ! Τ' ΑΚΟΥΣ; Σ' ΑΓΑΠΑΩ!...

Η ηχώ της φωνής της ταξίδεψε στους δρόμους της πόλης, βγήκε έξω από αυτήν και έφτασε μέχρι τις πιο ψηλές βουνορφές, μέχρι την άκρη του ορίζοντα, εκεί που Ουρανός και Θάλασσα γίνονταν ένα... Στο δικαστικό μέγαρο ράγισαν τα κρύσταλα των παραθύρων. Και ο Πρόεδρος, που χωμένος βρισκόταν στην αναπαυτική μπερζέρα του, αναφώνησε όλο ευτυχία τρίβοντας τα χέρια του "Υπέροχα! Υπέροχα!".

Ένα σφύριγμα ακούστηκε καθώς η λεπίδα έσκιζε τον αέρα, ένας γδούπος κι έπειτα τίποτα. Σιωπή... Το πλήθος κοίταζε απογοητευμένο, δε μπορούσε να πιστέψει σ' αυτό που αντίκριζε. Το αίμα, εκείνο το αίμα που ανυπομονούσαν να δουν δεν έτρεξε ποτέ. Ούτε μια στάλα κόκκινη. Μόνο ένα υγρό διάφανο, σα νερό, σα δάκρυ, και μια ευωδιά σα να βρισκόσουν σε ένα δάσος ανθισμένες λεμονιές. Οι φρουροί πήραν το άψυχο κορμί. Όλα είχαν τελειώσει. Επιστροφή στη βαρετή καθημερινότητα...

Ο υποτακτικός του Προέδρου μπήκε στο γραφείο ξανά, αυτή τη φορά κρατώντας σφιχτά στα χέρια του και με μεγάλη προσόχη ένα μικρό κουτί.

- Όλα όπως τα ζήτησες Πρόεδρε. Εδώ στο 'χω...

Εκείνος άπλωσε τα χέρια και πήρε το κουτάκι. Το έφερε κοντά στο πρόσωπό του και το άνοιξε σιγά σιγά, όσο προσεκτικότερα μπορούσε, για να το κλείσει αμέσως πάλι πριν το φυλάξει μέσα στην τσάντα που πάντα μαζί του κουβαλούσε.

- Πες στον οδηγό μου να ετοιμάσει το αυτοκίνητο. Κατεβαίνω και ξεκινάμε για το σπίτι.

Στο δρόμο δε μίλησε καθόλου, σκεφτικός καθόταν, κοιτούσε την τσάντα και χαμογελούσε. Δεν άργησαν να φτάσουν στο σπίτι. Γρήγορα κατέβηκε και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιό του. Μπήκε μέσα, άνοιξε ένα ντουλάπι και πήρε ένα γυάλινο βαζάκι. Είχε κάμποσα τέτοια εκεί μέσα, όλα με βιδωτό κούμπωμα, σαν κι εκείνα που οι γυναίκες χρησιμοποιούν στην κουζίνα τους για να φυλάνε αποξηραμένα μυρωδικά. Έπειτα άνοιξε ένα συρτάρι, πήρε ένα κλειδί και βγήκε από το δωμάτιο. Με βήμα γοργό κατευθύνθηκε σε ένα δωμάτιο που βρισκόταν λίγα βήματα πιο πέρα. Ξεκλείδωσε και μπήκε μέσα.

Ήταν ένα δωμάτιο παράξενο. Όλοι οι τοίχοι γεμάτοι βιβλιοθήκες μα πουθενά κανένα βιβλίο. Αντίθετα όλα σχεδόν τα ράφια ήταν γεμάτα από βαζάκια γυάλινα σαν κι αυτό που πριν λίγο είχε πάρει από το δωμάτιό του. Εκατοντάδες βαζάκια, όλα άδεια... Παράθυρο είχε μόνο ένα και κουρτίνες μαύρες, από ύφασμα βαρύ, το πλαισίωναν. Τώρα ήταν στην άκρη τραβηγμένες για να φωτίζει λιγάκι το δωμάτιο. Και στη μέση μια πολυθρόνα κι ένα τραπεζάκι με ένα μπουκάλι κονιάκ κι ένα ποτήρι.

- Πατέρα; ακούστηκε μια φωνή πίσω από την πόρτα.
- Έλα γιε μου, πέρασε μέσα.
- Σίγουρα πατέρα; Ποτέ πριν δε μου επέτρεψες να μπω εδώ.
- Πέρασε είπα, έλα, θέλω να δεις κάτι.

Γύρω στα δεκαπέντε θα 'τανε, ψηλό παιδί, αδύνατο, με ένα πρόσωπο γλυκό, αθώο, όμορφο. Σε τίποτα δε θύμιζε τον πατέρα του. Στάθηκε δίπλα του και τον κοίταξε με απορία.

- Τί είναι όλα αυτά τα βαζάκια πατέρα; Και γιατί είναι όλα άδεια;
- Μη βιάζεσαι γιέ μου, κάθε πράγμα στον καιρό του. Πρώτα πες μου, έμαθες τι υπόθεση δίκαζα σήμερα;
- Ναι πατέρα, έμαθα.
- Και έμαθες τι απόφαση πάρθηκε;
- Ναι, εις θάνατον, στη λαιμητόμο. Άκουσα μάλιστα πως έγινε και κάτι παράξενο.
- Ναι ε; Τι ακριβώς;
- Δεν είδε κανείς αίμα, μόνο νερό, και μύριζε παντού λεμόνι...
- Έτσι ακριβώς γιε μου, συμβαίνει καμιά φορά κι αυτό.
- Μα γιατί συνέβη, ξέρεις εσυ πατέρα;
- Ναι μικρέ, ξέρω. Γι' αυτό σε άφησα να μπεις σήμερα εδώ, για να μάθεις κι εσύ. Βλέπεις αυτό εδώ το κουτάκι; Έχει μέσα κάτι πολύτιμο, κάτι που σπάνια βρίσκεις πια όσο κι αν ψάχνεις. Έχει μια Ψυχή...
- Ψυχή; Τι εννοείς πατέρα; Πως είναι δυνατό να χωρέσει μια Ψυχή σε ένα τόσο δα κουτάκι;
- Κι όμως αγόρι μου, χωράει. Γιατί η Ψυχή δε μετριέται με κιλά ή μέτρα. Η Ψυχή μετριέται από την ικανότητά της να αγαπάει. Έτσι μετριέται. Φέρε μου τώρα εκείνο το άδειο βαζάκι από το τραπεζάκι.
- Μα όλα άδεια είναι πατέρα.
- Δεν είναι, τώρα θα δεις.

Ο νέος έδωσε στον πατέρα του το βάζο, αφού πρώτα το άνοιξε, κι εκείνος, με μεγάλη προσοχή ακούπησε το κουτάκι στο στόμιο και, με γρήγορες κινήσεις, βίδωσε το καπάκι όσο πιο σφιχτά μπορούσε.

- Πατέρα δεν καταλαβαίνω...
- Θα καταλάβεις. Κλείσε τις κουρτίνες...
- Ν' ανάψω πρώτα ένα φως, θα σκοτεινιάσει αν τις κλείσω.
- Κάνε αυτό που σου είπα και τίποτα άλλο.

Με μια κίνηση οι κουρτίνες έκλεισαν και τότε ο μικρός με έκδηλη την έκπληξη στο πρόσωπό του είπε:

- Πατέρα... είναι υπέροχο!
- Ναι γιέ μου, είναι...
- Τόσο Φως!
- Οι Ψυχές γιε μου... οι Ψυχές που ξέρουν ν' αγαπούν δε σβήνουν ποτέ. Αιώνια υπάρχουν για να φωτίζουν τα σκοτεινά μονοπάτια της ζωής και να βοηθούν τις άλλες, τις Χαμένες, το δρόμο τους να βρίσκουν.
- Μα αν είναι κλεισμένες στο βαζάκι πως θα βοηθήσουν πατέρα;
- Ανόητες ερωτήσεις. Απλά δε θα βοηθήσουν. Και ξέρεις γιατί; Γιατί εδώ μέσα μαζεύω μόνο τις Ψυχές που μάταια προσπάθησαν, τις Ψυχές που πληγώθηκαν προσπαθώντας. Να μην ανησυχείς λοιπόν, είναι καλύτερα εδώ, είναι ασφαλείς εδώ...

Ο μικρός προσπαθούσε να καταλάβει μα ήταν αδύνατο. Αν οι Ψυχές φυλακισμένες είναι δε μπορούν κανένα να βοηθήσουν, είτε το θέλει, είτε όχι. Δεν είναι σωστό να είναι φυλακισμένες, όχι! Μα αυτό δε μπορούσε να το πει στον πατέρα του. Θα του χαλούσε τα σχέδια...

Το ίδιο βράδυ ο μικρός τρύπωσε στο δωμάτιο των γονιών του, άνοιξε το συρτάρι, πήρε το κλειδί και πήγε όσο πιο αθόρυβα γινόταν στο δωμάτιο των Ψυχών. Το Φως τους, διάχυτο παντού στο χώρο, να σε υπνωτίσει μπορούσε. Πλησίασε το παράθυρο και αφού το άνοιξε άρχισε να ανοίγει ένα ένα τα βαζάκια. Οι Ψυχές ξεχύθηκαν με δύναμη και ένα φωτεινό πέπλο τύλιξε το σπίτι. Κι έπειτα χάθηκαν μακριά φωτίζοντας τα μονοπάτια, αναζητώντας Χαμένες Ψυχές να βοηθήσουν. Κι η πλάση μυρωδιές γέμισε... γιασεμί, ευκάλυπτος, βασιλικός, τριαντάφυλλο, λεμόνι!...

Σε λιγάκι ξημέρωσε. Στο σπίτι του Προέδρου όλοι κοιμόντουσαν ακόμη. Ώσπου μια κραυγή έσκισε τη σιωπή κι όλους τους σήκωσε στο πόδι...

- ΟΧΙΙΙ!!!...

ΤΕΛΟΣ

Αναδημοσίευση απο:http://www.nefelovatis.blogspot.com/

Εις θάνατον!

Ο Πολίτης σαν πελάτης ή η Δικαιοσύνη σαν τουαλέτα;

Η λειτουργία της Δικαιοσύνης αποκαλύπτει για ένα κράτος όσα περίπου και η τουαλέτα για ένα εστιατόριο! Καθαρό WC σημαίνει πιθανώς και καθαρή κουζίνα. Όσο απλοϊκός και να είναι ο παραλληλισμός, ενισχύεται κατ' αρχήν από το ότι εκεί επέρχεται η "κάθαρση" στα κράτη και τα εστιατόρια αντίστοιχα. Ισχύει βέβαια και το ανάποδο: Τριτοκοσμικές τουαλέτες υπονοούν και αντίστοιχη κατάσταση στην κουζίνα.

Πριν λίγο καιρό, στην αδελφή τριτοκοσμική Ινδία, επιβλήθηκε η πρώτη καταδίκη με βάση "σκάνερ εγκεφάλου" και μάλιστα ισόβια! Πρόκειται για μια συσκευή που παράγει ένα εγκεφαλογράφημα, το οποίο υποτίθεται ότι συνοψίζει τις αντιδράσεις του εγκεφάλου σε 11 μεταβλητές. Οι τιμές που παίρνουν οι μεταβλητές αυτές υποτίθεται ότι αποκαλύπτουν αν το άτομο έχει "γνώση βάση εμπειρίας" για ένα συμβάν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το μηχάνημα απεφάνθη ότι μια κοπέλα είχε γνώση βάση συγκεκριμένης εμπειρίας για το θάνατο από δηλητηρίαση του πρώην αγαπημένου της [Wired UK edition, τεύχος Ιουνίου].

Μέσα στο μεταλλικό κουτί του "σκάνερ εγκεφάλου" εμπεριέχεται φυσικά τόση "bad science" όση και στο "lie detector" της "Στιγμής της Αλήθειας" κι ακόμα περισσότερη. Για την ιστορία, το μεν πρώτο μετράει εγκεφαλικά σήματα όταν οι ανακριτές διαβάζουν στο υποκείμενο μια ιστορία (πχ. την ιστορία του φόνου), το δε δεύτερο μετράει χτύπους καρδιάς, επίπεδο εφίδρωσης κτλ, όταν το υποκείμενο απαντάει σε συγκεκριμένες ερωτήσεις. Το κακό είναι ότι οι κατασκευαστές του "σκάνερ εγκεφάλου" γνωρίζουν για τον εγκέφαλο περίπου όσα και η Ευγενία Μανωλίδου ή οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος, ειδήμονας ή μη, μια και πρόκειται για λειτουργίες τεράστιας πολυπλοκότητας (πόσο μάλλον για να "χωρέσουν" σε 11 αριθμητικές τιμές).

Και εδώ είναι το σημείο που ο παραλληλισμός ενισχύεται ακόμα περισσότερο: Το αδιανόητο της ιστορίας είναι ότι κανείς δεν ξέρει πως ακριβώς λειτουργεί το "σκάνερ εγκεφάλου" (δεν έχει υπάρξει καμιά επιστημονική δημοσίευση ή οτιδήποτε άλλο σχετικά με την τεχνολογία του) λόγω του ότι εκκρεμεί εμπορική πατέντα και ο κατασκευαστής δεν θέλει να χάσει το εμπορικό πλεονέκτημα. Πέραν λοιπόν του προφανούς συμπεράσματος ότι ο "Μεγάλος Αδελφός" κρυφοκοιτάζει τώρα και μέσα στο ανθρώπινο μυαλό, φαίνεται ότι ο υπήκοος ενός τριτοκοσμικού -φρενιασμένου κατά πάσα πιθανότητα να καλύψει το χαμένο έδαφος ως τον καπιταλισμό- κράτους, μπορεί να μην είναι πολίτης αλλά πελάτης, είτε το θέλει είτε όχι φυσικά.

Εν τω μεταξύ, στη δική μας τριτοκοσμική πατρίδα, το έγκλημα εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα, το οποίο συνδέεται επίσης με εμπορικά (και μάλλον δουλεμπορικά) κίνητρα, οδηγείται στο αρχείο [Ελευθεροτυπία, χθες]. Το γεγονός ότι η ηρωική Κούνεβα εργαζόταν σαν καθαρίστρια είναι για τον προκλητικό παραλληλισμό του σημερινού ποστ, απλώς ένα καπρίτσιο της ιστορίας.


Αναδημοσίευση απο:http://anything-but-nd.blogspot.com/

Ο Πολίτης σαν πελάτης ή η Δικαιοσύνη σαν τουαλέτα;

Απόφαση-«φρένο» για διακοπή ηλεκτροδότησης από τη ΔΕΗ λόγω χρέους.

Της ΑΝΤΩΝΙΑΣ ΞΥΝΟΥ

Στο πλευρό του καταναλωτή στάθηκε ακόμη μία φορά η Δικαιοσύνη, καθώς με προσωρινή της διαταγή απαγόρευσε στη ΔΕΗ να διακόψει την ηλεκτροδότηση σε γυναίκα, η οποία βρέθηκε «αδίκως», όπως υποστηρίζει, να οφείλει στη δημόσια επιχείρηση περίπου 5.000 ευρώ.

Η γυναίκα, ιδιοκτήτρια διαμερίσματος στη λεωφόρο Κηφισίας, κατέθεσε αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, σύμφωνα με την οποία «περί τα τέλη Μαρτίου 2009 παρέλαβα, μέσω ταχυδρομείου στην οικία μου επί της Λ. Κηφισίας, λογαριασμό ηλεκτρικού ρεύματος, που ανέγραφε ως τελικό ποσό πληρωμής 4.777 ευρώ. Λόγω της αδυναμίας μου να αντιληφθώ και να ανταποκριθώ σε ένα τόσο υπέρογκο λογαριασμό διαμαρτυρήθηκα στην εταιρεία, ζητώντας να εκδώσει νέο λογαριασμό με την πραγματική οφειλή».

Οπως αναφέρει μάλιστα, στην προσπάθειά της να βρει τα αίτια που ο λογαριασμός της ΔΕΗ ήταν τόσο υψηλός, ανακάλυψε ότι το ποσό αυτό αφορούσε σε άλλη παροχή, η οποία ήταν στο όνομα μονοπρόσωπης εταιρείας, που κατά το παρελθόν διατηρούσε ο γιος της. Ετσι, αποφάσισε να καταθέσει, με βάση και προηγούμενους λογαριασμούς, στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων το ποσό των 200,31 ευρώ, που αντιστοιχούσε στη δική της παροχή, με αποτέλεσμα στα τέλη Μαΐου να λάβει νέο «μπουγιουρντί», ύψους 5.122 ευρώ. Και καταλήγει στην αίτησή της: «Είναι προφανές πως καλούμαι να πληρώσω ανεξόφλητους λογαριασμούς μιας άλλης παροχής, και μάλιστα με απειλή διακοπής της δικής μου παροχής».

Το Πρωτοδικείο Αθήνας πάντως, από την πλευρά του, λαμβάνοντας υπόψη την αναγκαιότητα της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, που θεωρείται αγαθό πρώτης ανάγκης, αλλά και την προστασία του καταναλωτή, προχώρησε στην έκδοση προσωρινής διαταγής υπέρ της ιδιοκτήτριας, μη επιτρέποντας στη ΔΕΗ να προχωρήσει σε διακοπή ηλεκτροδότησης του διαμερίσματος τουλάχιστον μέχρι να συζητηθεί και να αποφασιστεί τι μέλλει γενέσθαι με την υπόθεση.

Ο πληρεξούσιος δικηγόρος της αιτούσας, Αγ. Τάτσης, σχολιάζοντας την υπόθεση αναφέρει ότι «στη χώρα μας, οι καταχρηστικοί όροι, οι υπέρμετροι περιορισμοί των δικαιωμάτων του καταναλωτή, τα "ψιλά γράμματα" των συμβάσεων, παρά τις αισιόδοξες εξαγγελίες εξακολουθούν να παραμένουν και να παγιδεύουν τον πολίτη» και προσθέτει ότι «όλα αυτά ξεκινούν από μια κυρίαρχη αφετηρία: το κράτος. Οταν το κράτος και μάλιστα οι επιχειρήσεις του αντιλαμβάνονται τον πολίτη-πελάτη των υπηρεσιών του ως κάτοικο του Σοβέτο την περίοδο του απαρτχάιντ, τότε είναι υπερβολικό να κατηγορούμε τον ιδιώτη για την απληστία και τη ροπή του προς τον παράνομο πλουτισμό».

Αναδημοσίευση από:http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=61054

Απόφαση-«φρένο» για διακοπή ηλεκτροδότησης από τη ΔΕΗ λόγω χρέους.

ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ ΤΕΛΜΑ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

ΣΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ Η ΝΕΑ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ
ΑΛΛΑΓΕΣ ΖΗΤΑΕΙ Η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ

Ολίγον από σκάνδαλα αλλά και μια ξεκάθαρη παραδοχή της αναποτελεσματικότητας στον μέχρι σήμερα τρόπο λειτουργίας της ελληνικής δικαιοσύνης, «έκρυβε» η εθιμοτυπική συνάντηση του πρωθυπουργού και του υπουργού Δικαιοσύνης με τη νέα ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας.

Ο πρόεδρος Γ. Καλαμίδας, ο εισαγγελέας Γ. Τέντες και οι αντιπρόεδροι του Αρείου Πάγου αποχωρούν από το Μαξίμου μετά τη συνάντησή τους με τον πρωθυπουργό Η ανάσυρση από τη «ναφθαλίνη» του Εθνικού Συμβουλίου Δικαιοσύνης (θεσμός που εξαγγέλθηκε επί του προκατόχου του Σωτ. Χατζηγάκη τον Μάιο του 2008 αλλά ουδέποτε λειτούργησε) δεν φαίνεται να σώζει την κατάσταση. Είναι ενδεικτικό ότι η Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας από τη Κρήτη όπου συνεδρίασε, διαπιστώνει πως «ουδέν θέμα που αφορά τον νομικό κόσμο της χώρας έχει απασχολήσει το υπουργείο Δικαιοσύνης» και καλεί τον υπουργό «να θεσπίσει μέτρα για τη (μη) απονομή της δικαιοσύνης, τα οποία λιμνάζουν εδώ και καιρό», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο Δένδιας

«Η ελληνική κοινωνία προσβλέπει σε σας, γιατί στα χέρια της Δικαιοσύνης βρίσκονται σήμερα μια σειρά από πολύ σημαντικές υποθέσεις για τις οποίες η κοινή γνώμη έχει αυξημένο ενδιαφέρον», προσφώνησε τους ανώτατους δικαστές ο κ. Δένδιας. Και συμπλήρωσε πως η ίδια η πολιτεία τούς έχει επιφορτίσει με τον πρώτο και τελευταίο λόγο στις υποθέσεις αυτές, διευκρινίζοντας παράλληλα ότι η Ελλάδα δεν είναι κράτος δικαστών αλλά κράτος δικαίου.

Αλλά λίγο αργότερα ο κ. Δένδιας ήταν αποκαλυπτικός σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στην ελληνική δικαιοσύνη: «Βρισκόμαστε όλοι, και πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, μπροστά σ' ένα καθεστώς οιονεί αρνησιδικίας», είπε, προφανώς για να αιτιολογήσει την πρωτοβουλία του για σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου Δικαιοσύνης (μετέχουν οι πρόεδροι των Νομικών Σχολών, ο πρόεδρος του ΔΣΑ και οι επικεφαλής των δικαστικών ενώσεων).

«Ζητούμενο είναι η όσο δυνατόν ταχύτερη και αποτελεσματικότερη λειτουργία της Δικαιοσύνης. Οχι όμως σε βάρος της ποιότητος και της ορθότητος», ανταπάντησε ο νέος πρόεδρος του Αρείου Πάγου Γεώργιος Καλαμίδας.

«Η καλύτερη δικαιοσύνη δεν είναι εύκολο ζήτημα. Πολλές προσπάθειες έγιναν κατά καιρούς οι οποίες δεν έχουν αποδώσει», πρόσθεσε ο νέος πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Παν. Πικραμμένος. «Πρέπει να δούμε το πρόβλημα στο σύνολό του, όχι μεμονωμένα και αποσπασματικά. Να μπορέσουμε επιτέλους να κάνουμε ένα βήμα προς την επιτάχυνση», συμπλήρωσε ενώ ζήτησε από τους πολίτες να μην προσφεύγουν αθρόα στη Δικαιοσύνη.

«Τήρηση του νόμου, δίωξη του εγκλήματος αλλά συγχρόνως και προστασία του πολίτη», υποσχέθηκε ο νέος εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ι. Τέντες.

Οι δικηγόροι

Η Ολομέλεια των δικηγορικών συλλόγων πάντως, στη ανακοίνωση που εξέδωσε, δεν μασά τα λόγια της. Εφιστά την προσοχή του κ. Δένδια για τις αρνητικές συνέπειες τις οποίες υφίστανται κυρίως η ελληνική κοινωνία αλλά και οι εργαζόμενοι στον χώρο της δικαιοσύνης (δικαστές, δικηγόροι, υπάλληλοι) από την αβουλία της κυβέρνησης.

Εξουσιοδοτεί τη Συντονιστική Επιτροπή να λάβει μέτρα και να προσχωρήσει σε κινητοποιήσεις, εάν μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου ο υπουργός δεν δρομολογήσει συγκεκριμένες λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τον πολύπαθο χώρο της Δικαιοσύνης!

Η Ολομέλεια εισηγείται προς τον υπουργό θεσμικές αλλαγές στο ποινικό σύστημα, όπως:

* Αρχειοθέτηση δικογραφιών όταν κατά το στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης δεν υπάρχουν ενδείξεις για άσκηση δίωξης.

* Αναβάθμιση της ανακριτικής διαδικασίας.

* Λελογισμένη επιβολή της προσωρινής κράτησης, όπου είναι πράγματι απολύτως αναγκαία.

* Ενδυνάμωση της ενδιάμεσης διαδικασίας των δικαστικών συμβουλίων και κατάργηση της εισαγωγής σοβαρών κακουργημάτων στο ακροατήριο με κλητήριο θέσπισμα.

* Σύσταση ειδικών ποινικών τμημάτων στα μεγάλα Πρωτοδικεία και Εφετεία.

Για τους μετανάστες

Ζητεί επίσης να μην κατατεθεί εσπευσμένα στη Βουλή το νομοσχέδιο (όγδοο κατά σειράν), του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, πριν ολοκληρωθεί η επεξεργασία του.

Τέλος, με αφορμή τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για τους μετανάστες, οι Ελληνες δικηγόροι εκφράζουν την πλήρη διαφωνία τους στον «εντελώς απαράδεκτο τρόπο» με τον οποίο ορίζεται για πρώτη φορά η έννοια του επικίνδυνου για τη δημόσια τάξη ή την ασφάλεια της χώρας. Οπως επισημαίνεται, η ρύθμιση αυτή έρχεται σε αντίθεση με κάθε έννοια δικαίου, την πάγια νομολογία του ΣτΕ και το τεκμήριο αθωότητας που απολαμβάνει κάθε πολίτης (ημεδαπός ή αλλοδαπός).

Διαφωνούν επίσης και με το Π.Δ. για τους πρόσφυγες, το οποίο αντίκειται και υπερβαίνει την κοινοτική οδηγία (όπως παραδέχτηκε και ο αρμόδιος επίτροπος Μπαρό), αφού καταργεί τον δεύτερο βαθμό κρίσης για τη χορήγηση ασύλου. *

Αναδημοσίευση απο:http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=61054

ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ ΤΕΛΜΑ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ